Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2012

Λευτεριά στην Kundry!



“Parsifal” and “Kundry” in the temptation scene (second act)


Στο «The Chalice of Ecstasy» o Frater Achad  αναφέρει:

«Kundry–Γυναίκα–ικανή να ανυψώσει τον άνθρωπο στα ύψη, όσο και να τον σύρει στα μεγαλύτερα βάθη, είναι το πιο καλό εργαλείο που έχει στη διάθεσή του. Αυτή–η Ζωώδης Ψυχή του Κόσμου–ενώ κατευθύνεται από την χαμηλότερη θέληση ή διάνοια–έχει μέσα της όχι μόνο τις δυνατότητες της απολύτρωσης, αλλά και της λήψης της θέσης που της αρμόζει πάνω στο Θρόνο της Μητέρας, εφόσον φέρει σε Κατανόηση την Ανώτατη Θέληση και τη Σοφία του Πατέρα των Πάντων. 


Από την άλλη πλευρά, εάν κάτω από την επιρροή της χαμηλότερης θέλησης, της επιτραπεί να αποπλανήσει τον άνθρωπο από το ιδανικό του, κάνει ότι απέτυχε να ανακαλύψει το Πραγματικό Θέλημά του (το οποίο είναι ένα με το Πεπρωμένο και το Θέλημα του Θεού και το οποίο από μόνο του μπορεί να τον κατευθύνει στην ορθή πορεία του) τότε τον καταστρέφει και ταυτόχρονα χάνει και τη δική της ευκαιρία για απολύτρωση. Εκείνος είναι έπειτα καταδικασμένος να περιπλανιέται στα μονοπάτια της αυταπάτης, δίχως να έχει καμία κατανόηση του αληθινού Σκοπού της Ύπαρξής του ή της δικής της.»
Στο συγκεκριμένο μύθο του Parsifal  λοιπόν, όπως και σε πολλούς παρόμοιους, είναι λάθος να θεωρήσουμε  την Γυναίκα ως Θηλυκό. Κάτι τέτοιο θα μας απομάκρυνε από τον εσωτερικό  συμβολισμό και θα καθιστούσε τη Γυναίκα ως πειρασμό, ως εχθρό και κίνδυνο για το ταξίδι της αφύπνισης (αυτό είναι εξάλλου και η αναζήτηση του Γκράαλ).
H Γυναίκα στους μύθους αυτούς δεν είναι το Θηλυκό, αλλά η ΖΩΩΔΗΣ ΨΥΧΗ  της Καμπαλα.  Αν και η αρχική επιθυμία της Ζωώδους Ψυχής είναι να αναζητά φυσικές απολαύσεις, μπορεί να εκπαιδευτεί στο να επιθυμεί πνευματικές απολαύσεις, υπό την καθοδήγηση της Θεϊκης Ψυχής. 





Μια άλλη ερμηνεία του εσωτερικού συμβολισμού της γυναίκας στον μύθο :


Η Γυναίκα του μύθου δεν είναι το Θηλυκό, είναι ένα ΣΥΜΒΟΛΟ, είναι το παθητικό τμήμα του ανθρώπου που πρέπει να εξουσιαστεί.  Παρουσιάζεται ως κίνδυνος για τον Ήρωα, προσπαθεί να τον παρασύρει μέσω της γοητείας της και να τον εξουσιάσει. Σε αυτή την περίπτωση, η ηρωική περιπέτεια μπορεί να οδηγήσει στην Τιτανική πτώση. Η Γυναίκα εκφράζει τότε την γοητεία της ισχύος και της υπερβατικής συνειδητότητας, οπότε η αποπλάνηση εκείνου προέρχεται από την κατάχρηση και την αλαζονεία εκ μέρους του, καθώς δεν είχε όλες τις ρωμαλέες ιδιότητες που απαιτούνται. 




J. Augustus Knapp - Parsifal and the Holy Grail


Και ο Manly Hall στο «The Secret Teachings of All Ages» δίνει τη δική του ερμηνεία για την Kundry. Εδώ ως ΚΟΥΝΤΑΛΙΝΙ

«Στον μεγάλο ναό του Όρους της Σωτηρίας (Mount Salvat) στέκει ο Parsifal, ο τρίτος και τελευταίος βασιλιάς του Ιερού Γκράαλ, κρατώντας ψηλά το σπινθηρίζον πράσινο Κύπελο του Γκρααλ και την ιερή λόγχη. Από την άκρη του δόρατος στάζει ένα ατέλειωτο ρεύμα αίματος. Πριν ο Parsifal κάνει την Kundry (Κουνταλίνι) να γονατίσει, η γυναίκα πειρασμός, απελευθερωμένη από το ξόρκι του κακού Klingsor, λατρεύει τα ιερά λείψανα του Πάθους.»

«Το κλειδί των Μυστηρίων του Γκράαλ γίνεται εμφανές, αν στην ιερή λόγχη αναγνωριστεί η Επίφυση με το ιδιαίτερο σημείο προβολής της και στο Άγιο Δισκοπότηρο η Υπόφυση του σώματος που περιέχει το μυστηριώδες Ύδωρ της Ζωής. Το Όρος της Σωτηρίας είναι το ανθρώπινο σώμα. Ο ναός με τον τρούλο στη σύνοδο της κορυφής του είναι ο εγκέφαλος. Το κάστρο του Klingsor μέσα στην σκοτεινή κάτω κοιλάδα είναι η Ζωώδης Φύση που δελεάζει τους ιππότες (ενέργειες του εγκεφάλου) μέσα στον κήπο της ψευδαίσθησης και της διαστροφής. Ο Parsifal, ως εξαγνισμένος υποψήφιος, γίνεται ο Κύριος των ιερών λειψάνων και της ιερής επιστήμης. Η Kundry, έχοντας εκπληρώσει τον σκοπό της ύπαρξής της, πεθαίνει στο κάτω μέρος του βωμού με τα αθάνατα λόγια : «Υπηρετώ!»


Paul von Joukowsky - the closing scene of Parsifal


«Καθώς όλοι οι παρόντες γονατίζουν, η Kundry απελευθερωμένη από την κατάρα της πέφτει άψυχη στο έδαφος, ενώ ένα άσπρο περιστέρι κατεβαίνει και αιωρείται πάνω από το κεφάλι του Parsifal. Το Άγιο Δισκοπότηρο λάμπει από το ουράνιο φως και οι ουρανοί αντηχούν από μία μελωδία δοξαστική.»





Ο Parsifal βαπτίζει την Kundry για να μπορέσει να μπει στο ιερό του Γκράαλ. Ξεπερνώντας την θρησκευτική σύνδεση (την βάπτιση με τη χριστιανική έννοια) αυτό σημαίνει : Ο εξαγνισμός μέσω του ύδατος, που είναι το ύδωρ της Ζωής, το Ύδωρ των Ερμητικών Φιλοσόφων.


Γιατί αλήθεια, η αναζήτηση του Γκράαλ και η αναζήτηση της Φιλοσοφικής Λίθου, είναι κάτι διαφορετικό;



Για περισσότερες πληροφορίες μπορεί κανείς να ανατρέξει στα εξής βιβλία :
Aleister Crowley - The Book of Thoth (το κεφάλαιο για την κάρτα THE FOOL)
Aleister Crowley- The Book of Lies (σχόλιο στο ποίημα «The Swan»)
Frater Achad - The Chalice of Ecstasy
Manly Hall - The Secret Teachings of all Ages








Πέμπτη, 30 Αυγούστου 2012

Ένα ταξίδι με τον Κύκνο






17. Επίσης, ο Άγιος ήρθε επάνω σε μένα και είδα ένα λευκό κύκνο που έπλεε στο νερό.

18. Ανάμεσα στα φτερά του κάθισα, και οι αιώνες έφυγαν μακριά.

19. Έπειτα ο κύκνος πέταξε και καταδύθηκε και υψώθηκε, όμως δεν πήγαμε προς τα κάπου.

20. Ένα μικρό τρελό αγόρι που ταξίδευε μαζί μου μίλησε στον κύκνο και είπε:

21. Ποιος είσαι εσύ που επιπλέεις και πετάς και καταδύεσαι  και υψώνεσαι  στο κενό; Ιδού, τόσοι πολλοί αιώνες έχουν περάσει. Από πού έρχεσαι; Προς τα πού πηγαίνεις;

22. Και γελώντας τον επίπληξα, λέγοντας: Όχι από πού! Όχι προς τα πού!

23. Ο κύκνος, σιωπηλός, απάντησε: Τότε, αν δίχως στόχο, γιατί τούτο το αιώνιο ταξίδι;

24. Και ακούμπησα το κεφάλι μου στο Κεφάλι του Κύκνου και γέλασα, λέγοντας: Δεν υπάρχει χαρά ανείπωτη σε τούτο το άσκοπο φτερούγισμα; Δεν υπάρχει κούραση και ανυπομονησία για την επίτευξη κάποιου σκοπού;

25. Και ο κύκνος ήταν πάντα σιωπηλός. Αχ! Αλλά επιπλεύσαμε μέσα στην απέραντη Άβυσσο. Χαρά! Χαρά! Λευκέ κύκνε, εμψύχωνέ με πάντα ανάμεσα στις φτερούγες σου!

26. Ω σιωπή! Ω έκσταση! Ω τέλος των πραγμάτων, ορατών και αόρατων! Τούτο, δικό μου είναι όλο, εμένα που δεν είμαι. 

Απόσπασμα από το Liber Cordis Cincti Serpente του Aleister Crowley.

Ο Κύκνος είναι η εκστατική συνείδηση, το Σαμάντι. Ο Adept κάθεται ανάμεσα στα φτερά του και οι αιώνες φεύγουν μακριά, γιατί στην έκσταση ο χρόνος δεν μετριέται. Το μικρό αγόρι είναι η ανθρώπινη λογική. Η απάντηση που του δίδεται είναι πως είναι ανόητο να ρωτάει κανείς πότε το Σύμπαν άρχισε και πότε θα τελειώσει ή ποιος δημιούργησε τα πάντα. Το Σύμπαν υπήρχε πριν από εμάς και θα συνεχίσει να υπάρχει και μετά από εμάς. Δεν υπάρχει «από πού» και «προς τα πού» γιατί όλα αλλάζουν διαρκώς. Τα πάντα δημιουργούνται διαρκώς και καταστρέφονται/πεθαίνουν διαρκώς. Όπως ακριβώς και οι άνθρωποι, όπως και όλες οι μορφές της ζωής. 
Ο πόνος της επιθυμίας, η κούραση από την προσπάθεια, ο φόβος της αποτυχίας που εκφράζει ο Αdept αφορούν το επίπεδο (plane) που ζούμε. Μέσα σε αυτό ταλαντεύεται το μικρό αγόρι, η ανθρώπινη λογική και μέσα σε αυτό πρέπει να πράξει, σύμφωνα με τους κανόνες του παιχνιδιού, o Adept. 
Ο Adept ζητά η έκσταση να είναι συνεχής. Ο Κύκνος να τον εμψυχώνει πάντα ανάμεσα στις φτερούγες του. Στην έκσταση παύει η σύγκρουση, χάνεται η αίσθηση του Εγώ, η οποία είναι η αιτία του πόνου εξαιτίας του διαχωρισμού από το Όλον. 



ΚΕΦΑΛΗ ΙΖ - Τhe Swan

"Υπάρχει ένας Κύκνος, του οποίου το όνομα είναι Έκσταση: πετάει από τις Ερήμους του Βορρά, πετάει μέσα από τον ουρανό, πετάει πάνω από τους αγρούς του ρυζιού, στον ερχομό του τα φυτά ωθούνται εμπρός.
Σε ολόκληρο το Σύμπαν μόνο τούτος ο Κύκνος είναι ακίνητος. Φαίνεται να κινείται, όπως ο Ήλιος φαίνεται να κινείται. Τέτοια είναι η αδυναμία της όρασής μας.
Ανόητε! Κλαίς;
Αμήν. Η κίνηση είναι σχετική: Δεν υπάρχει Τίποτα που να είναι ακίνητο.
Σε αυτόν τον Κύκνο εξακόντισα ένα βέλος. Από το λευκό στήθος ξεχύθηκε αίμα. Οι άνθρωποι με χτύπησαν. Έπειτα, αντιλαμβανόμενοι ότι δεν ήμουν τίποτα άλλο παρά ένας Αγνός Ανόητος, μου επέτρεψαν να περάσω.
Έτσι, και όχι με διαφορετικό τρόπο, ήρθα τον Ναό του Γκράαλ."

Aleister Crowley – The Swan (από το βιβλίο «The Book of Lies»)





Στην όπερα του Wagner «Parsifal» o ήρωας κάνει την είσοδό του σκοτώνοντας έναν ΚΥΚΝΟ. Τόσο ο Crowley στα σχόλιά του στο ποίημα «Τhe Swan» όσο και ο Frater Achad στο «Chalice of Ecstasy» αναφέρονται στο γεγονός αυτό.
Ο Κύκνος είναι η Έκσταση, άρα ο Πάρσιφαλ, κατά τον Frater Achad, σκοτώνοντας με το τόξο του τον κύκνο, φέρνει την Έκσταση κάτω στη γη. Και όταν τον ρωτούν γιατί σκότωσε τον κύκνο απαντά «δεν ξέρω» .


«Ο Πάρσιφαλ είχε στοχεύσει ψηλά. Είχε χτυπήσει το σημάδι του Ιδανικού του, αν και αρχικά ελάχιστα είχε κατανοήσει την πράξη του. Ωστόσο η Τρέλα του τον έσωσε, όπως ο ίδιος με τη σειρά του έσωσε τους άλλους. Όταν ερωτήθηκε σχετική με την πράξη του, απάντησε «Δεν ήξερα ότι ήταν λάθος».Frater Achad – The Chalice of Ecstasy



Η σκηνή του Κύκνου απο την όπερα "Πάρσιφαλ"




Με τη μορφή ΚΥΚΝΟΥ, σύμφωνα με τον Ελληνικό μύθο, ενώθηκε ο Δίας με τη Λήδα. Κι έπειτα εκείνη γέννησε δυο αυγά. Από το πρώτο αυγό γεννήθηκε η Ελένη (Ωραία Ελένη) και από το άλλο δυο δίδυμα αγόρια, οι Διόσκουροι



Gustave Moreau - Η Λήδα και ο Κύκνος


Οι Διόσκουροι


Στην Kαμπάλα, το γράμμα Zain που ενώνει το Binah με το Tiphareth συνδέεται με το ζώδιο του Διδύμου και την κάρτα The Lovers. Eδώ επομένως μπορούμε να «τοποθετήσουμε» όλους τους δίδυμους θεούς όπως τους Διόσκουρους.
Βάση της ανάλυσης της Κάρτας The Lovers από τον Crowley στο «Book of Thoth», προκύπτουν πολύ ενδιαφέρουσες ιδέες από αυτή την σύνδεση, πιστεύω… Εξάλλου η υπόθεση του Παρσιφαλ έχει σχέση με το Άγιο δισκοπότηρο.


Η Κάρτα The Lovers


Ο Κύκνος, σε μια ομολογουμένως ενδιαφέρουσα (και ελπίζω όχι αυθαίρετη) διαδρομή από συνδέσεις, με οδήγησε στην πανέμορφη τόσο αισθητικά όσο και νοηματικά Κάρτα των Εραστών.
Καθώς η διαδρομή τελειώνει, δεν θα μπορούσα παρά να παραθέσω το παρακάτω απόσπασμα από το «The Book of the Law» :
«For I am divided for love’s sake, for the chance of union. This is the creation of the world, that the pain of division is as nothing, and the joy of dissolution all»
Και πιστεύω πως… ο κύκλος έκλεισε, εκεί όπου άρχισε, στον Kύκνο του Cordis Cincti Serpente



Για περισσότερα μπορεί κανείς να ανατρέξει στα εξής βιβλία :
Aleister Crowley- Liber LXV - Cordis Cincti Serpente
Aleister Crowley- The Commentaries of LXV
Aleister Crowley- The Book of Lies (σχόλιο στο ποίημα «The Swan»)
Aleister Crowley- The Book of Thoth (κάρτα VI – The Lovers)
Frater Achad- The Chalice of Ecstasy


















Δευτέρα, 27 Αυγούστου 2012

Η κάρτα ταρώ "The Star"




«Pour water on thyself : thus shalt thou be
a Fountain to the Universe.
Find thou thyself in every Star!
Achieve thou every possibility!»
Aleister Crowley - The Book of Thoth


«Το Άστρο» συμβολίζει τη Nuit, τον έναστρο ουρανό. «Είμαι το Άπειρο Διάστημα (o Άπειρος Χώρος), και τα Άπειρα Αστέρια που υπάρχουν εκεί.» (Liber Al 1.22.) Παρουσιάζεται με δύο αγγεία, το ένα χύνει ύδωρ, ένα σύμβολο του Φωτός, επάνω στον εαυτό της, ενώ το άλλο επάνω στη γη. Αυτή είναι μια γραφική αναπαράσταση της Οικονομίας του Σύμπαντος. Χύνει συνεχώς προς τα εμπρός την ενέργεια και την απορροφά εκ νέου συνεχώς.  Είναι η συναίσθηση  της Διαρκούς Κίνησης, η οποία δεν ισχύει ποτέ για οποιοδήποτε μέρος αλλά ισχύει πραγματικά για το σύνολο.»
The Book of Thoth, «The Roman numbers of the Trumps»

Αυτή η κάρτα αποδίδεται στο γράμμα He του Τετραγράμματον και στο ζώδιο του Υδροχόου. (Η παλαιότερη απόδοση της κάρτας στο γράμμα Tzaddi έχει αλλάξει. Για περισσότερη ανάλυση σχετικά με το θέμα μπορεί κανείς να ανατρέξει στο «The Book of Thoth» στο κεφάλαιο «The Roman numbers of the Trumps».)

Σε αυτή την κάρτα η Νuit προσωποποιείται ως μια θηλυκή φιγούρα – θεά. Το ένα αγγείο είναι χρυσό και από αυτό χύνει αιθέριο ύδωρ  πάνω στο κεφάλι της. Είναι οι ανεξάντλητες δυνατότητες της ύπαρξης. Το άλλο αγγείο είναι ασημένιο και από αυτό χύνει την Αμρίτα, το νέκταρ της αθανασίας, πάνω στην ουράνια σφαίρα (που θεωρείται ότι δεν είναι η Γη, αλλά οι ουρανοί που περιβάλλουν τη Γη.)

Ταυτίζεται εδώ με την Babalon, η οποία κατά τον Crowley είναι μια περαιτέρω υλοποίηση της αρχικής ιδέας της Nuit. (Παρατηρούμε άλλωστε και το άστρο της Babalon στην αριστερή γωνία της κάρτας).

Η «κατοικία» της Babalonuit δεν είναι άλλη από τη Σεφιρα Binah, τη Μεγάλη Μητέρα του Ουράνιου Τριγώνου του Δέντρου της Ζωής.

Κατά τον Gunther, η πραγματική ταυτότητα της Γυναίκας της κάρτας «The Star» παρουσιάζεται στο κείμενο «The Wake World» του Crowley:
«Then there was another passage which was really too secret for anything; all I shall tell you is, there was the most beautiful Goddess that ever was, and she was washing herself in a river of dew. If you ask what she is doing she says: “I’m making thunderbolts".»
Στον Αιώνα του Παιδιού, ο Κεραυνός είναι το σύμβολο του Μεσσία.

Επίσης στο The Vision and the Voice, 3rd Aethyr :
«And for this is BABALON under the power of the Magician, that she hath submitted herself unto the work; and she guardeth the Abyss. And in her is a perfect purity of that which is above; yet she is sent as the Redeemer to them that are below. For there is no other way into the Supernal Mystery but through her, and the Beast on which she rideth;»


Για περισσότερες πληροφορίες μπορεί κανείς να ανατρέξει στα βιβλία:
Aleister Crowley–The Book of Thoth
Lon Milo DuQuette–Understanding Aleister Crowley’s Thoth Tarot
J. Daniel Gunther – Initiation in the Aeon of the Child


Καθώς η κάρτα αυτή είναι από τις αγαπημένες μου, μοιράζομαι εδώ ένα βίντεο που είχα φτιάξει γι αυτή. 



Κι εδώ είναι ένα βίντεο από μια ταινία μικρού μήκους του Kenneth Anger, που για κάποιο λόγο όταν την είδα, έκανα μια σύνδεση με την κάρτα αυτή. Με τόσα νερά που θα δείτε, είτε θα σας έρθει στο νου το αρχικό απόσπασμα της ανάρτησης από το Book of Thoth, είτε θα σας έρθει ούρηση :D

"Eaux d'artifice (1953) is a short experimental film by Kenneth Anger. The film was shot in the Villa d'Este in Tivoli, Italy. The film consists entirely of a woman dressed in eighteenth-century clothes who wanders amidst the garden fountains of the Villa d'Este ("a Hide and Seek in a night-time labyrinth"), until she steps into a fountain and momentarily disappears."






Πέμπτη, 23 Αυγούστου 2012

Αλχημεία και μετασχηματισμός



"Σκοπός της Τέχνης είναι η αποκάλυψη της εσωτερικής ικανότητας, της επίγνωσης και της σοφίας, της   "ουσίας του νου που είναι ουσιαστικά αγνή" και ο παραμερισμός των πέπλων που χωρίζουν το νου από την κρυμμένη θεϊκή του ρίζα."
(...)
Αλχημεία, όπως η σύγχρονη Ψυχοθεραπεία, έχει ως στόχο της να ξεριζώσει αυτή την ακαμψία της συνείδησης, τη σκληρή και αποκρυσταλλωμένη κατάσταση του νου."
(...)
"Ήθελαν να τοποθετήσουν από την αρχή τα θεμελιακά στοιχεία της συνείδησης σε μια εντελώς νέα και υγιή βάση. Ήθελαν να δημιουργήσουν μια νέα ύπαρξη, που να είναι σε θέση να λειτουργεί με εντελώς ανώτερο και πνευματικό τρόπο."

Αποσπάσματα από το βιβλίο του Israel Regardie, "Η Φιλοσοφική Λίθος και το Δέντρο της Ζωής".






V.I.T.R.I.O.L. (Visita Interiora Terrae Rectificando Invenies Occultum Lapidem«Επισκέψου το εσωτερικό της Γης και καθώς θα βελτιώνεσαι – από τους καθαρμούς – θα βρεις τη κρυμμένη λίθο των σοφών»






Μετασχηματισμός - Jung και Crowley σε μια συνάντηση



Τα παρακάτω αποσπάσματα είναι απο το βιβλίο του Jung,  "Τέσσερα Αρχέτυπα". Αναφέρoνται στον φυσικό μετασχηματισμό και την εξατομίκευση του ανθρώπου. 
Θα μπορούσε να είναι όμως και αναφορά στη «Γνώση και Συνομιλία με τον Άγιο Φύλακα Άγγελο» του Crowley. Όπου Άγιος Φύλακας Άγγελος, η γνήσια θεία φύση.


"Υπάρχουν φυσικές διαδικασίες μετασχηματισμού που απλά συμβαίνουν, είτε μας αρέσει είτε όχι, είτε το γνωρίζουμε είτε όχι. Αυτές οι διαδικασίες παρουσιάζουν σημαντικές ψυχικές επιδράσεις, οι οποίες θα ήταν αρκετές από μόνες τους για να κάνουν κάθε στοχαστικό άτομο να αναρωτηθεί τι του έχει συμβεί."
(…)
"Αυτό το «άλλο ον» είναι το άλλο πρόσωπο που υπάρχει μέσα μας – εκείνη η μεγαλύτερη και σπουδαιότερη προσωπικότητα που ωριμάζει μέσα μας, την οποία έχουμε ήδη συναντήσει, ο εσωτερικός φίλος της ψυχής. Γι αυτό αισθανόμαστε ένα παρήγορο συναίσθημα κάθε φορά που βρίσκουμε αυτόν τον φίλο και σύντροφο να απεικονίζεται σε κάποια τελετή. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι η φιλία ανάμεσα στο Μίθρα και θεό του ήλιου."
(…)
"Είναι η αναπαράσταση μιας φιλίας ανάμεσα σε δυο ανθρώπους, μιας φιλίας που αποτελεί απλά την εξωτερική αντανάκλαση ενός εσωτερικού γεγονότος. Αποκαλύπτει τη σχέση μας με εκείνο τον εσωτερικό φίλο της ψυχής στον οποίο θα ήθελε να μας μετατρέψει η ίδια η Φύση – εκείνο το άλλο πρόσωπο που αν και είναι ο εαυτός μας ωστόσο δεν μπορούμε να το φτάσουμε τελείως. Είμαστε το ζευγάρι των Διόσκουρων, ο ένας από τους οποίους είναι θνητός και ο άλλος αθάνατος. Αν και είναι πάντοτε μαζί δεν μπορούν ποτέ να γίνουν ένα. Οι διαδικασίες μετασχηματισμού προσπαθούν να φέρουν τα δυο μέλη του ζευγαριού κοντύτερα αλλά η συνειδητότητά μας αντιλαμβάνεται ότι υπάρχει αντίσταση σε αυτό το πλησίασμα, επειδή το άλλο πρόσωπο μας φαίνεται τόσο παράξενο και αλλόκοτο και επειδή δεν μπορούμε να συνηθίσουμε την ιδέα ότι δεν είμαστε απόλυτοι κυρίαρχοι του ίδιου του οίκου μας. Προτιμούμε να είμαστε πάντα «εγώ» και τίποτε άλλο. Αλλά ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτόν τον εσωτερικό φίλο ή εχθρό, και το κατά πόσο θα είναι φίλος ή εχθρός εξαρτάται από μας. "



«ο Άγγελος είναι στην πραγματικότητα ο Λόγος (Logos) ή η ευκρινής έκφραση ολόκληρης της ύπαρξης του Adept, έτσι ώστε, όπως αυτός αυξάνει στην τέλεια κατανόηση του ονόματός Tου, πλησιάζει τη λύση του έσχατου προβλήματος, που ο ίδιος είναι πραγματικά… Ο Άγγελος είναι ο πνευματικός Ήλιος της Ψυχής του Adept… Ο Άγγελος [είναι] ο Αληθινός Εαυτός του υποσυνείδητου εαυτού του, η κρυμμένη Ζωή της φυσικής ζωής του.»  
Aleister Crowley, "Liber Samekh"






 Διόσκουροι


Τετάρτη, 22 Αυγούστου 2012

Εστία, Παρθενία και Αιώνιο Πυρ



Εστία. Κόρη του Κρόνου και της Ρέας, του Χρόνου και του Τόπου.


Η Εστία, αντίθετα με τις άλλες θεότητες του Ολύμπου, χαρακτηρίζεται από μια στατικότητα, καθώς παραμένει αμετακίνητη στον Όλυμπο. Ωστόσο, παρά την εξωτερική της αυτή ακινησία ,  ο εσωτερικός της κόσμος είναι ζωντανός και δυναμικός, γι΄αυτό και η Εστία είναι το αρχέτυπο της αυτοσυγκέντρωσης.


Ο Ηράκλειτος έλεγε «Από το πυρ βγαίνουν όλα και στο πυρ ξαναγυρνούν». Οι Πυθαγόρειοι όταν έλεγαν Εστίαν, εννούσαν το Αιώνιο Πυρ, τη φωτιά στο κέντρο του κόσμου. Η Εστία είναι η μήτρα κάθε γέννας, που προϋπάρχει στην αιθερική περιοχή. Η Μήτρα Ιδέα. Είναι αυτή η θερμαντική ικανότητα της Εστίας που περιέχει το μυστήριο της ζωής. Παραλληλίζοντας με τη γυναικεία μήτρα, όπου εκεί συντελείται η κύηση του σώματος-οχήματος κάθε ψυχής προς ενσάρκωση. Παρατηρούμε άλλωστε ότι οι ναοί της Εστίας ήταν κυκλικά οικοδομήματα (όπως η μήτρα).


Όμως στην πορεία βλέπουμε την Εστία, από Θεά του πυρός να καθιερώνεται ως Θεά της οικογενειακής ζωής. Από σύμβολο της Παγκόσμιας Ενέργειας του Σύμπαντος, περιορίστηκε σε μια ανθρωποκεντρική θεά που σαν σκοπό της είχε να συγκεντρώνει την οικογένεια κοντά στο αναμμένο τζάκι κι εκεί να προσκυνούν τον νέο αρχηγό τους, τον άνδρα της οικογένειας. Εκείνος πλέον προσφέρει τις θυσίες και την επικαλείται.  Η Μητριαρχία γκρεμίζεται, για να δώσει τη θέση της στην Πατριαρχία. Καθιερώθηκε ένας νέος τύπος γυναίκας, η εγκλεισμένη μέσα στο σπίτι, που αναθρέφει τα παιδιά. Και ο μύθος της αιώνιας Παρθενίας της Θεάς διαστρεβλώθηκε από το νέο σύστημα, αποδίδοντας στη γυναίκα την παρθενία ως αρετή, υποδουλώντάς την.


Τα βέβηλα μάτια πάντα θα αντικρίζουν την εξωτερική όψη των Μυστηρίων του Σύμπαντος. Τα δε Ιερατεία, ενώ γνωρίζουν τα εσωτερικά κλειδιά, σκόπιμα αποκρύπτουν την αλήθεια, διαστρεβλώνοντας και υποβαθμίζοντας τα Σύμβολα και τους Μύθους.  


Ίσως, πράγματι σε γήϊνο επίπεδο, ο άνδρας να ανάβει το πυρ και η γυναίκα να το συντηρεί και τροφοδοτεί. Ίσως αυτή είναι μια πτυχή της θηλυκότητας και σε μαγικό επίπεδο. Όμως, αλήθεια, δεν αποτελεί διαστρέβλωση το να εξισώνουμε φιλοσοφικές-υπερβατικές Ιδέες με τα γήϊνα δεδομένα και να υποβαθμίζουμε είτε τη θέση της γυναίκας είτε την σεξουαλικότητα;




Θεά  Εστία