Δευτέρα, 31 Δεκεμβρίου 2012

Η βροντή, τέλεια διάνοια (The thunder, perfect mind)




Η πρώτη είμαι και η έσχατη
Η τιμημένη και η περιφρονημένη
Η πόρνη και η αγία
Η σύζυγος και η παρθένα
Η μητέρα και η κόρη
Είμαι της μάνας μου τα μέλη
Η στείρα είμαι που έχει γιους πολλούς
Είμαι εκείνη που ο γάμος της είναι μεγάλος
Και σύζυγο δεν έχει
Είμαι η μαία και εκείνη που δεν γεννά
Είμαι η παρηγοριά των πόνων της γέννας μου
Εγώ είμαι η νύφη και ο γαμπρός
Και ο σύζυγός μου αυτός που με γέννησε.
Είμαι η μητέρα του πατέρα μου
Και η αδερφή του συζύγου μου
Και εκείνος είναι ο απόγονός μου.
(…)
Είμαι η ακατανόητη σιωπή
Και η ιδέα που συχνά έρχεται στη θύμηση
Είμαι η φωνή που ο ήχος της είναι πολλαπλός
Και η λέξη με την πολλαπλή εμφάνιση
Είμαι του ονόματός μου η προφορά.
(…)
Είμαι η γνώση και η άγνοια
Η αιδώς και η τόλμη
Είμαι αδιάντροπη και ντρέπομαι
Είμαι δύναμη και είμαι φόβος
Είμαι πόλεμος και ειρήνη
Δώστε σε μένα προσοχή.
Η ατιμασμένη είμαι και η σπουδαία
Στην φτώχεια και στον πλούτο μου δώστε προσοχή.




Απόσπασματα απο το "The thunder, perfect mind", ποιητικό κείμενο που περιλαμβανόταν στα χειρόγραφα του Ναγκ Χαμαντί της Αιγύπτου το 1945. 
Ολόκληρο το κείμενο μπορείτε να το διαβάσετε εδώ:


Πέμπτη, 27 Δεκεμβρίου 2012

Ζωσμένη με σπαθί


«Let the woman be girt with a sword before me» 
(Book of the law, chapter III, verse xi)

«Αυτή η γυναίκα αντιπροσωπεύει την Αφροδίτη, όπως είναι τώρα στο νέο αιώνα. Δεν είναι πλέον το απλό όχημα του άνδρα ομολόγου της, αλλά ένοπλη και μαχητική» (Aleister Crowley - Book of Thoth, ATU V The Hierophant)


Λεπτομέρεια απο την κάρτα ταρώ "Τhe Hierophant"






Παρασκευή, 14 Δεκεμβρίου 2012

Βυθίσου


Βυθίσου, βυθίσου, όλο και βαθύτερα βυθίσου
Στον αιώνιο κι αρχέγονο ύπνο μέσα
Βυθίσου, μη σαλεύεις, λησμόνησε κι αποχωρήσου
Βυθίσου στην πιο μυστική καρδιά της εσώτερης Γης
Πιες απ’ τα νάματα της Περσεφόνης
Απ’ το ιερό πηγάδι, δίπλα στο ιερό δέντρο
Ύδατα της  ζωής και δύναμη κι εσωτερικό φως
Αιώνια χαρά που ανασύρεται απ’ τα βάθη της νύχτας
Μετά σήκω, δυναμωμένος, με καινούρια ζωή κι ελπίδα
Ξαναγεννημένος απ’ το σκοτάδι και τη μοναξιά
Ευλογημένος με τη χάρη της Περσεφόνης
Και τη μυστική δύναμη της Ρέας, του Μπίνα, της Γαίας.

Απόσπασμα απο Τελετή της Ίσιδας



Σάββατο, 8 Δεκεμβρίου 2012

Οι άθλοι του Ηρακλή και η Ατραπός της Μαθητείας


Το παρακάτω κείμενο είναι μια συνοπτική ματιά στο βιβλίο της Αλίκη Μπέιλι, «Οι άθλοι του Ηρακλή».


Οι 12 άθλοι του Ηρακλή και η Ατραπός της Μαθητείας.

Ηρακλής το όνομά του, που σημαίνει το Κλέος της Ήρας (δηλαδή της Ψυχής). Ο πατέρας του είναι θείος (Δίας) και η μητέρα του γήινη (Αλκμήνη), συμβολισμός που βρίσκουμε σε όλους τους Υιούς του Θεού (δυαδικότητα). Έχει δίδυμο αδερφό  - η γήινη πλευρά του είναι ο Ιφικλής, καθώς δεν είχαν και οι δυο πατέρα το Δία-  (δυαδικότητα και πάλι).
«Αυτή είναι η μεγάλη κατανόηση που φθάνει σε κάθε αναπτυγμένο και με αυτεπίγνωση ανθρώπινο ον. Αντιλαμβάνεται ότι έχει συνείδηση των δυο όψεων που συναντώνται στη Φύση του.»  (προσωπικότητα  και πνευματική φύση)

Ο Ηρακλής αντιπροσωπεύει τον ενσαρκωθέντα αλλά μη τελειοποιηθέντα Υιό του Θεού, που με τη θέλησή του υποτάσσει σε πειθαρχία την κατώτερη φύση του, προκειμένου να προκαλέσει την φανέρωση της Θεότητας. Αντιπροσωπεύει επομένως τον κάθε ζηλωτή και την πορεία του στην Ατραπό. Σε κάθε πέρασμά του από τα 12 σημεία του ζωδιακού αποκτά κάποια νέα γνώση για τον εαυτό του, εκφράζοντας παράλληλα τα χαρακτηριστικά του αντίστοιχου σημείου. Το ζωδιακό σημείο λοιπόν, μας δίνει το πεδίο της δραστηριότητας της ψυχής και ο άθλος το έργο του μαθητή που ζει στο φυσικό πεδίο.
Όπως γράφει η Μπέιλι : «Καθένας μας είναι Ηρακλής, σε μια εμβρυώδη κατάσταση και καθένας μας αντιμετωπίζει τους ίδιους άθλους, καθένας μας έχει τον ίδιο στόχο να επιτύχει και τον ίδιο κύκλο του Ζωδιακού να διαγράψει.»


Ο πρώτος άθλος – Τα άλογα του Διομήδη
 Κριός
Τα άλογα συμβολίζουν τη διανοητική δραστηριότητα. Στον Κριό έχουμε το σημείο της έναρξης. Οι 3 αρχικές παρορμήσεις εδώ είναι η παρόρμηση για την έναρξη, η παρόρμηση για δημιουργία και η παρόρμηση για ανάσταση (ελευθέρωση από τη μορφή).
Όλα τα ξεκινήματα αρχίζουν από το νοητικό πεδίο. Το πρώτο μάθημα εδώ είναι πως ο Ηρακλής πρέπει να αποκτήσει νοητικό έλεγχο. Τα άλογα τα έπιασε, όμως τα έδωσε να τα φυλάξει ο φίλος του ο Άβδηρος (η προσωπικότητα). Τα άλογα σκότωσαν τον Άβδηρο. Ο Ηρακλής απέτυχε στον άθλο και έπρεπε να τον επαναλάβει. 




Ο δεύτερος άθλος – Η σύλληψη του ταύρου της Κρήτης  Ταύρος
Ο ταύρος συμβολίζει τη δημιουργική δύναμη. Στον Ταύρο έχουμε τη δύναμη της επιθυμίας. Το μάθημα εδώ αφορά την ορθή κατανόηση του νόμου της έλξης και την ορθή χρήση και έλεγχο της ύλης.
Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είναι η επεξήγηση της Μπέιλι εδώ για τον Μαθητή και το σεξ, αλλά είναι προτιμότερο να την διαβάσει κανείς από το ίδιο το βιβλίο. Το μόνο που θα αναφέρω και πιστεύω ότι έτσι γίνομαι κατανοητή, είναι ότι ο ταύρος δε σκοτώνεται αλλά καβαλικεύεται. Έπειτα παραδίδεται στη φροντίδα των Κυκλώπων (Βρόντος, Στερώπης, Άργος), των μυημένων με το ένα μάτι, το τρίτο μάτι. 




Ο τρίτος άθλος – Τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων 
Δίδυμοι
Τα μήλα είναι σύμβολο της πολλαπλότητας, της σύνθεσης, και των πολλών που τρέφονται από το μοναδικό Δέντρο της Ζωής.
Στους Διδύμους έχουμε τις 2 όψεις της ανθρώπινης φύσης – ψυχή και προσωπικότητα, πνευματικό και ανθρώπινο ον.
Στο ταξίδι του Ηρακλή έρχεται ο Νηρέας (σύμβολο του Ανώτερου Εαυτού) και τον συμβουλεύει αλλά ο Ηρακλής δε δίνει σημασία. Αντίθετα ακούει τον Βούσιρι, τον ψεύτικο Δάσκαλο και έτσι υποδουλώνεται σε αυτόν. Έπειτα συναντά τους γύπες της επιθυμίας, βρίσκει τον Προμηθέα και τον απελευθερώνει από το βασανιστήριό του, να του τρώνε το συκώτι κάθε μέρα (ηλιακό πλέγμα, στομάχι, συκώτι είναι εξωτερικεύσεις της φύσης της επιθυμίας). Στη συνέχεια βοηθάει τον γίγαντα Άτλα, σηκώνοντας ο ίδιος το φορτίο των κόσμων που εκείνος σήκωνε. Προσφέροντας υπηρεσία ανταμείβεται με τα μήλα, τα οποία  του τα προσφέρουν οι 3 όμορφες παρθένες, οι 3 όψεις της ψυχής του.
Το μάθημα εδώ αφορά την εγκατάλειψη της ιδιοτέλειας. Ο Ηρακλής υπηρετεί.
Υποτάσσει επίσης τις 3 όψεις του Κατώτερου Εαυτού του (φυσικό σώμα, επιθυμία, νους).
Ο Ηρακλής «νικά την θυμική αυτάπάτη και την πλάνη, γιατί κατά την προώθηση της πνευματικής εφέσεως ο μαθητής είναι πολύ επιρρεπής να καταληφθεί από τον αστρικό και τον κατώτερο ψυχισμό». Ενδιαφέρουσες είναι εδώ οι απόψεις της Μπέιλι για το μαθητή και το αστρικό πεδίο, που όμως είναι καλύτερο να τις διαβάσει κανείς στο ίδιο το βιβλίο.
Τέλος, αρχίζει να εκτιμά τις 2 όψεις της φύσεώς του και η αθάνατη όψη αρχίζει να αυξάνεται σε βάρος της θνητής. 




Ο τέταρτος άθλος – Η ελαφίνα της Αρτέμιδος  
Καρκίνος
Η ελαφίνα συμβολίζει το απατηλό, αυτό που δύσκολα πιάνεται.
Καθώς ο Ηρακλής αγωνίζεται να την πιάσει, φιλονικούν μεταξύ τους η Άρτεμις (ένστικτο) και η Ντιάνα (διάνοια) ως προς την ιδιοκτησία της. Ο Ηρακλής όμως, ακούει μόνο τη φωνή του Θεού Ήλιου (πνευματική ενόραση) που του λέει «Η ελαφίνα δεν ανήκει σε καμιά κόρη Ηρακλή, αλλά μόνο στο θεό, του οποίου το Ιερό βλέπεις στο πέρα βουνό. Πήγαινε, απελευθέρωσέ την και φέρε την στην ασφαλή θέση του Ιερού.»
Το μάθημα εδώ είναι η μετουσίωση του ενστίκτου σε ενόραση.
Ο Καρκίνος θεωρείται μια από τις δυο μεγάλες Πύλες του Ζωδιακού. Είναι η Πύλη προς τον κόσμο των μορφών, προς τη φυσική ενσάρκωση. Η δεύτερη Πύλη είναι ο Αιγόκερως, η Πύλη προς την πνευματική ζωή.





Ο πέμπτος άθλος – Ο λέων της Νεμέας 
Λεων
Το λιοντάρι εδώ συμβολίζει την προσωπικότητα.
Ο Ηρακλής σκοτώνει το λιοντάρι μέσα σε μια σπηλιά η οποία έχει 2 ανοίγματα.  Κλείνει το ένα άνοιγμα της σπηλιάς, που κατά τη Μπέιλι είναι η υπόφυση, η έδρα της συναισθηματικής φύσης, ενώ αφήνει ανοιχτό το άλλο άνοιγμα της σπηλιάς, την επίφυση, την έδρα του κριτικού νου. Έπειτα, σκοτώνει το λιοντάρι της προσωπικότητάς του δίχως όπλα, με τα ίδια του τα χέρια. Ελέγχοντας την υπόφυση δεν επιτρέπει σε καμιά εγωιστική τάση να εκδηλωθεί.  Ο νους του ανθρώπου υποτάσσεται στον Συμπαντικό Νου.
Πέμπτος άθλος, έχουμε τον αριθμό 5, τον αριθμό του ανθρώπου, τον πεντάκτινο αστέρα, σύμβολο της ατομικοποίησης, του όντος που γνωρίζει τον εαυτό του.




Ο έκτος άθλος – Η ζώνη της Ιππολύτης 
Παρθένος
Η ζώνη της βασίλισσας των Αμαζόνων, δώρο της Αφροδίτης, συμβολίζει την ενότητα, τη μητρότητα αλλά και το ιερό Παιδί.
Η Ιππολύτη θέλησε να χαρίσει τη ζώνη στον Ηρακλή ως δώρο, όμως εκείνος τη σκότωσε. Αποτυγχάνει σε αυτό τον άθλο, αλλά εξιλεώνεται σώζοντας μια άλλη κόρη, την Ισιόνη, από ένα τέρας της θάλασσας.
Έχουμε εδώ τον πόλεμο μεταξύ των φύλων. Οι μεν Αμαζόνες ζευγάρωναν με άνδρες μόνο για λόγους αναπαραγωγής. Λάτρευαν τον Άρη το θεό του πολέμου. Δεν καταλάβαιναν το αληθινό λειτούργημά τους. Ο Ηρακλής πάλι, δεν αντιλήφθηκε την πνευματική του αποστολή. Θέλησε να επιτελέσει τον άθλο μέσα από πόνο και θάνατο.
Το μάθημα εδώ είναι η πραγματική ανοχή και η ευσπλαχνία.
«Ο συμβολισμός της Παρθένου περιέχει τον όλο σκοπό της εξελικτικής πορείας, που έγκειται στο να προασπίζει, να εκτρέφει και τελικά να αποκαλύπτει την κρυμμένη πνευματική πραγματικότητα.»
Έκτος άθλος, έχουμε τον αριθμό 6, τον αριθμό της δραστηριότητας στο φυσικό πεδίο.
Η Παρθένος είναι σύμβολο τριπλότητας (τριαδικότητας) – 6 επί του φυσικού πεδίου, 6 επί του συναισθηματικού πεδίου, 6 επί του νοητικού πεδίου, ήτοι 666 συνολικώς. 





Ο έβδομος άθλος – Ο Ερυμάνθιος κάπρος
Ζυγός
Σε αυτό τον άθλο έχουμε τον ισοζυγισμό των αντιθέτων, την ιδέα της ισορροπίας και της προσαρμοστικότητας. Ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο σε αυτό τον άθλο είναι το γεγονός ότι είναι ο μόνος άθλος που καταλήγει σε ένα ξέσπασμα η γέλιου. Ο άγριος κάπρος (σύμβολο του σώματος) δεν σκοτώνεται από τον Ηρακλή (ψυχή) αλλά παγιδεύεται εντέχνως και τελικά μεταφέρεται με τα πόδια του δεμένα.
Όπως γράφει η Μπεϊλι: «Η ιδέα του ανάρμοστου είναι ένα από τα μεγαλύτερα όπλα, που δόθηκαν στην ανθρωπότητα στη συνεχή της μάχη εναντίον της θυμικής αυταπάτης. Είναι η πηγή του γέλιου, που αποδοκιμάζει τα προσχήματα και καταστρέφει τους παλαιούς θεσμούς. Αυτός είναι ο μόνος άθλος που καταλήγει σε ένα ξέσπασμα γέλιου. Ο Ηρακλής δεν εκτελεί μόνον τέλεια τον άθλο που του ανατέθηκε, αλλά κάνει το άγριο θηρίο αντικείμενο γελοιοποιήσεως. Πολλές τρομακτικές εμπειρίες της ζωής, με μια ελαφρώς αλλόκοτη προοπτική μπορούν να μεταβληθούν χάρις σε μια ευεργετική αίσθηση του χιούμορ. Πολλά από εκείνα που οι άνθρωποι θεωρούν ότι έχουν βαρύτητα και σοβαρότητα, πρόθυμα και αποφασιστικά γελοιοποιούνται.»
Ωστόσο, αν και ο Ηρακλής πήρε κάθε προφύλαξη να μην σκοτώσει τον κάπρο, καταλήγει να σκοτώσει δυο φίλους, τους Κενταύρους Φώλο (σωματική δύναμη)  και Χείρωνα (καλή σκέψη). Πριν βρει τον κάπρο τους συναντά και κάθονται να πιούν κρασί και να διασκεδάσουν. Τελικά όμως μεθούν, έρχονται σε φιλονικία και ο Ηρακλής τους σκοτώνει, γεγονός που φανερώνει τη δυσκολία του ελέγχου της επιθυμίας μόνο με τη σωματική δύναμη ή τη σκέψη.
Η ιδέα της ισορροπίας και της προσαρμοστικότητας, όπως είπαμε παραπάνω είναι κεντρική σε αυτό το μύθο. Πρόκειται εδώ για μια ισορροπία που περιλαμβάνει την πειθώ, την καλοσύνη και τη συνεργασία, μιας και ο ζηλωτής σε αυτό το σημείο προσπαθεί να γίνει «ένας πόλος ειρήνης στη θάλασσα των συγκρουόμενων δυνάμεων». Από την άλλη έχουμε την προσαρμοστικότητα, την κοινωνική προσαρμογή (μιας και ο ζηλωτής ζει μέσα στην κοινωνία και όχι έξω από αυτή) αλλά δίχως προδοσία του τελικού σκοπού, δίχως συμβιβασμό προς το πνεύμα.




Ο όγδοος άθλος – Η Λερναία Ύδρα
 Σκορπιός
Η Λερναία Ύδρα με τα 9 κεφάλια είναι ένα άγριο πλάσμα που κατοικεί σε ένα βάλτο με βρώμικα νερά (υποσυνείδητο). Το ίδιο το άτομο το τρέφει και το συντηρεί μέσα του. Τα 9 κεφάλια της συμβολίζουν τις 9 πλευρές στις οποίες ο ζηλωτής επιθυμεί να κυριαρχήσει.
Πρώτη τριάδα: ορέξεις – σεξ, άνεση, χρήμα 
Δεύτερη τριάδα:  πάθη – φόβος, μίσος, επιθυμία.
Τρίτη τριάδα:  κακίες του ανθρώπινου νου – υπερηφάνεια, χωριστικότητα, σκληρότητα.
Τα κεφάλια κόβονται και καίγονται, γιατί τα ελαττώματα πρέπει να εξαγνιστούν και όχι απλά να κοπούν, διότι διπλασιάζονται και ξαναθεριεύουν.
Το κεντρικό της κεφάλι είναι η δημιουργική ενέργεια. Είναι αθάνατο και έτσι θάβεται υποταγμένο, αφού πρώτα έχει εξαγνιστεί.
Ο ζηλωτής εδώ μαθαίνει την τέχνη της μετουσίωσης των ενεργειών, τον μετασχηματισμό. Η ανάλυση της Μπεϊλι εδώ είναι διεξοδική και αξίζει να διαβαστεί από το ίδιο το βιβλίο.
«Η προσωπικότητα δεν πρέπει να σκοτωθεί, δεν πρέπει να εξολοθρευθεί. Πρέπει να αναγνωρίζεται σαν ένας τριπλός αγωγός εκφράσεως των τριών θείων όψεων. Όλα εξαρτώνται από το πώς χρησιμοποιούμε την τριπλή αυτή προσωπικότητα, για εγωϊστικούς ή για θείους σκοπούς».





Ο ένατος μύθος – Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες
 Τοξότης
Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες κατοικούν στους βάλτους, σύμβολα του νου και του συναισθήματος. Δεν είναι άλλο από τις σκέψεις και τα λόγια μας που όταν δεν ελέγχονται, εμποδίζουν την εξέλιξή μας. Τα όρνεα αυτά συμβολίζουν την κακολογία, την περιαυτολογία και την επιπόλαια προσφορά γνώσης σε αμύητους.  
Όταν ελέγχουμε τις σκέψεις μας ελέγχουμε και τα λόγια μας, επομένως το μάθημα για τον Ηρακλή και τον κάθε ζηλωτή εδώ είναι η ορθή χρήση της σκέψης, ο περιορισμός της ομιλίας (σιγή) και η ευλάβεια.
Τα όρνεα κρύβονταν, αλλά ο Ηρακλής τα ανάγκασε να εμφανιστούν  και έπειτα τρομάζοντάς τα, τα εξόρισε για πάντα από το μέρος που κρύβονταν.





Ο δέκατος μύθος – Κέρβερος, ο φύλακας του Άδη 
Αιγόκερως
Σε αυτό τον άθλο ζητείται από τον Ηρακλή να απελευθερώσει τον Προμηθέα από τον Άδη (τα άδυτα της ψυχής). Στην είσοδο όμως του Άδη θα πρέπει να συναντήσει και να αντιμετωπίσει τον Κέρβερο, τον φοβερό σκύλο με τα τρία κεφάλια και την ουρά από φίδια.
Τα 3 κεφάλια του Κέρβερου συμβολίζουν την αίσθηση, την επιθυμία και τις καλές προθέσεις που δεν πραγματοποιήθηκαν, ενώ η ουρά του από φίδια τις πλάνες και τις φοβίες που εμποδίζουν την πρόοδο της πνευματικής ζωής. Δεν είναι τυχαίο που ο Ηρακλής πρώτα άρπαξε την κεντρική κεφαλή (την επιθυμία). Καταφέρνει με τη δύναμή του να κυριαρχήσει στον Κέρβερο και έπειτα βρίσκει τον Προμηθέα, σπάει τις αλυσίδες του και τον απελευθερώνει.
Οι 3 κεφαλές του Κέρβερου συμβολίζουν επίσης τα 3 στάδια που προηγούνται της εισόδου στον Άδη: 1) εξαγνισμός, 2) μάθηση της συμπαντικής φύσης μέσω της ατομικής εμπειρίας, 3) υπηρεσία.
Σε αυτό το σημείο του ζωδιακού ο Ηρακλής είναι πλέον Μύστης. Ο Αιγόκερως είναι η δεύτερη μεγάλη Πύλη του Ζωδιακού (η πρώτη είναι ο Καρκίνος). Είναι η Πύλη προς την πνευματική ζωή.
Όπως γράφει η Μπεϊλι: «Ο Αιγόκερως, η Πύλη μέσα από την οποία περνάμε τελικά, όταν πια δεν ταυτίζουμε τους εαυτούς μας με την μορφική πλευρά της υπάρξεως, αλλά ταυτιζόμαστε με το Πνεύμα. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε μεμυημένοι.  Μεμυημένος είναι το πρόσωπο εκείνο που δεν τοποθετεί τη συνείδησή του στο νου του, ή στις επιθυμίες ή στο φυσικό σώμα. Μπορεί να τα χρησιμοποιεί, αν του αρέσει, και το κάνει, για να βοηθήσει το σύνολο της ανθρωπότητας, αλλά η συνείδησή του δεν είναι εστιασμένη εκεί. Η συνείδησή του είναι εστιασμένη σε εκείνο που ονομάζουμε ψυχή, που είναι η όψη μας εκείνη που είναι ελεύθερη από τη μορφή».
Πολύ ενδιαφέρουσα είναι εδώ η ανάλυση της Μπεϊλι για τον μεμυημένο και τα χαρακτηριστικά του. Τι είδους μεταμόρφωση είναι αυτή για την οποία γίνεται λόγος; Γιατί η σιγή και η μοναξιά είναι χαρακτηριστικά του; Με ποια έννοια είναι πλέον απρόσωπος, ποια η παράδοξη αυτή κατάσταση της απροσωπίας και της παράλληλης διαστολής της αγάπης και της υπηρεσίας; Πρόκειται για ένα ακόμα σημείο του βιβλίου που αξίζει να διαβαστεί από το ίδιο το βιβλίο.







Ο ενδέκατος άθλος 
 Ο καθαρισμός των σταύλων του Αυγεία
 Υδροχόος
Ενώ ο Ηρακλής έχει βρεθεί στην κορυφή του βουνού της μύησης, του ζητείται να κατέβει και να υπηρετήσει ξανά και μάλιστα αυτή τη φορά του ζητείται να καθαρίσει τη φοβερή βρώμα, την υλική ακαθαρσία που υπήρχε στο βασίλειο του Αυγεία. Πρέπει λοιπόν να καθαρίσει την ανθρωπότητα μέσω της ορθής κατεύθυνσης των δυνάμεων της ζωής. Αυτός είναι ο συμβολισμός του ότι δεν προσπάθησε να σκουπίσει ή να καθαρίσει, αλλά γκρέμισε τα φράγματα, χρησιμοποιώντας δυο ποταμούς. Και οι σταύλοι καθαρίστηκαν.
Η Μπεϊλι αναλύει εδώ όλο το θέμα της εποχής του Υδροχόου, το πέρασμα από την εποχή του Ταύρου στην εποχή του Κριού και από εκεί στην εποχή των Ιχθύων, μέχρι την εποχή του Υδροχόου. Εδώ αναφέρονται διεξοδικά τα χαρακτηριστικά κάθε εποχής, οι ενέργειες που επηρεάζουν την εξέλιξη της συνείδησης της ανθρωπότητας και οι συμβολισμοί των αντίστοιχων ζώων.
Ο Μύστης Ηρακλής έχει υποστεί ακόμα μια μεταμόρφωση, είναι πλέον Υπηρετών Διδάσκαλος. Χαρακτηριστικά του η ανιδιοτελής υπηρεσία, η ομαδική εργασία και η αυτοθυσία. Υπηρετεί δίχως ιδιοτέλεια και σκοπιμότητα. Ο Αυγείας, ενώ ο Ηρακλής έχει καθαρίσει τους σταύλους, αρνείται να του δώσει αυτά που του υποσχέθηκε. Συμβολικά, η ανθρωπότητα πολύ πιθανό να φανεί αχάριστη προς τον ευεργέτη της. Όμως ο ευεργέτης της ανθρωπότητας ευεργετείται από το ίδιο του το έργο.





Ο δωδέκατος άθλος – Τα κόκκινα βόδια του Γηριόνη
 Ιχθείς
Τα κόκκινα βόδια συμβολίζουν τις κατώτερες επιθυμίες και φρουρούνται από έναν βοσκό (το νου) και ένα σκύλο με 2 κεφάλια (η ψυχοσυναισθηματική φύση και η όψη-ύλη). Ο ιδιοκτήτης τους είναι ο Γηριόνης το τέρας με τα 3 κεφάλια, τα 3 σώματα και τα 6 χέρια, σύμβολο του ανθρώπινου όντος με νοητικό, συναισθηματικό και φυσικό σώμα ενωμένα.
Ο Ηρακλής σκοτώνει τον Γηριόνη, όπως και τον σκύλο με τα δυο κεφάλια. Δεν σκότωσε όμως το βοσκό, το νου, ένα πολύ σημαντικό στοιχείο του μύθου καθώς όπως γράφει η Μπεϊλι : «δεν μπορώ να συλλάβω τη στιγμή κατά την οποία ένα ανθρώπινο ον, σε ενσάρκωση, δεν θα έχει ανάγκη να χρησιμοποιεί το νου σαν διερμηνέα και μεταβιβαστή της πνευματικής ενέργειας».
Τα βόδια (κατώτερες επιθυμίες) μεταφέρονται από τον Ηρακλή μέσα σε μια χρυσή κούπα (θυμόμαστε εδώ το Ιερό Γκράαλ) στην Ιερή Πόλη και προσφέρονται ως θυσία στην Αθηνά, τη θεά της Σοφίας.
Ο Ηρακλής είναι πια Κοσμοσωτήρας. Δρα ως μεταβιβαστής φωτός και ως μετασχηματιστής. Έχει ξεπεράσει το ανθρώπινο και τοποθετείται πια στο Θείο.
Θάνατος της προσωπικότητας. Το τέλος του ζωδιακού κύκλου. 


François Lemoyne - The Apotheosis of Hercules






Κυριακή, 18 Νοεμβρίου 2012

Το Τεκτονικό Διασκεπτήριο και οι συμβολισμοί του


Πολύ χαίρομαι που το παρόν κείμενο  άρεσε τόσο πολύ, ώστε να το βλέπω αναρτημένο σε διάφορα ιστολόγια (συνήθως χωρίς να αναφέρεται η πηγή).  Μέχρι και με άλλη υπογραφή το είδα αναρτημένο. Come on boys! Είμαι σίγουρη ότι μπορείτε να κάνετε και μόνοι σας υπέροχες εργασίες για το διασκεπτήριο!  



Το Διασκεπτήριο ή Σκοτεινός Θάλαμος, αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της Τεκτονικής Μύησης. Πρόκειται για ένα σκοτεινό δωμάτιο, στο οποίο ο/η υποψήφιος/α οδηγείται και στο οποίο παραμένει για αρκετή ώρα, πριν εισέλθει στον Ναό.

Το μαύρο, πένθιμο χρώμα που επικρατεί μέσα στο Διασκεπτήριο, καθώς και το σκοτάδι που φωτίζει μόνο ένα αναμμένο κερί, το κρανίο και τα οστά, το δρεπάνι, η κλεψύδρα που θυμίζει την θνητότητα και το παροδικό της ζωής, δικαίως παραπέμπουν σε σκέψεις που αφορούν στο θάνατο. Είναι ο Κρόνος, ο Χρόνος, και η πρώτη φάση του Solve, η σήψη. Η  εικόνα του Πετεινού, υπόσχεται την αφύπνιση των δυνάμεων που βρίσκονται σε λήθαργο, το τέλος της νύχτας και τον ερχομό του φωτός. «Εγκαρτέρηση» και «Εγρήγορση» οι λέξεις που είναι γραμμένες κοντά του.









Πρόκειται για έναν συμβολικό τάφο, όπου όμως ο υποψήφιος καλείται να εγκαταλείψει την βέβηλη ζωή και να εισέλθει σε μια νέα, αυτή του μυημένου που θα αναζητήσει την αλήθεια και τη σοφία. Ο συμβολικός αυτός τάφος, όπως και οι μυήσεις των Αρχαίων Μυστηρίων σε σπηλιές, παραπέμπει στη μήτρα. Είναι ο θάνατος του παλαιού εαυτού και η δεύτερη γέννηση, επομένως και η νέα συνείδηση. Και αλήθεια, τι άλλο από αυτό τον συμβολισμό έχουν όλοι αυτοί οι μύθοι και οι αλληγορίες της κατάβασης στον Άδη;

Ας κάνουμε εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα παράθεση από ένα απόσπασμα της Blavatsky: «Ο εσωτερικός μύθος του Ηρακλή και του Θησέα που κατεβαίνουν στις περιοχές της Κόλασης, το ταξίδι του Ορφέα στον Άδη, ο οποίος βρήκε το δρόμο του χάρη στη δύναμη της λύρας του, εκείνο του Κρίσνα και, τέλος εκείνο του Χριστού που «κατέβηκε στην Κόλαση»  και «αναστήθηκε εκ νεκρών» την τρίτη μέρα» (…)  «Από μυστική άποψη, η αλληγορία αυτή συμβολίζει τα μυητικά τυπικά που τελούνταν μέσα στις κρύπτες του Ναού, οι οποίες ονομάζονταν «κατώτερος κόσμος» (Άδης). Ο Βάκχος, ο Ορφέας, ο Ασκληπιός και όλοι οι άλλοι επισκέπτες της κρύπτης κατέβαιναν όλοι στον Άδη, από όπου επέστρεφαν την τρίτη μέρα, επειδή όλοι τους ήταν Μυημένοι.»


Ο Ορφέας στον Άδη



Αυτό το δωμάτιο, ο συμβολικός τάφος, που παραπέμπει σε σπηλιά και στη μήτρα, είναι το στοιχείο της Γης. Με αυτό το στοιχείο εξάλλου θα ασχοληθεί ο υποψήφιος αρχικά, καθώς καλείται να ενεργοποιήσει τις λανθάνουσες δυνάμεις του φέρει μέσα του.  Στη γη εισέρχεται, ως σπόρος, για να θυμηθούμε και τα Ελευσίνια Μυστήρια και εκεί υφίσταται τη σήψη, καθώς φυτεύεται στο έδαφος, για να εγκαταλείψει το περίβλημά του και ενωμένος με τις δημιουργικές δυνάμεις της γης, να μεταμορφωθεί σε ένα νέο φυτό, ένα νέο ζωντανό οργανισμό.  Αυτός ο τάφος θα λέγαμε πως είναι ταυτόχρονα και ο αλχημικός Αθάνορας, εκεί όπου θα τελεστεί η μεταστοιχείωση. 


Παρόντα και τα αλχημικά σύμβολα : 
Υδράργυρος (ο πετεινός, πτηνό αφιερωμένο στον Ερμή), Θείο, Άλας.
Υδράργυρος, η θηλυκή αρχή, η υδάτινη φύση.
Θείο, η αρσενική αρχή, η πύρινη φύση.
Άλας, το σταθερό μέρος του όντος, η διαμορφωτική φύση, η εξισορρόπηση των δυο ανταγωνιστικών ενεργειών.

Ή αλλιώς, με την ψυχολογική ερμηνεία που δίνει ο Regardie:
Υδράργυρος, ο νους, η συνείδηση.
Θείο, το συναίσθημα, οι παρορμήσεις.
Άλας, το φυσικό σώμα, το όχημα.


Τα σύμβολα του Θείου, του Άλατος και του Υδραργύρου



Γραμμένο στον μαύρο τοίχο το ακρωνύμιο V.I.T.R.I.O.L (Visita Interiora Terrae Rectificando Invenies Occultum Lapidem), «Επισκέψου το εσωτερικό της γης, και ανορθωμένος να ανακαλύψεις την κρυμμένη λίθο» και διάφορες φράσεις που καλούν τον υποψήφιο να διαλογιστεί πάνω στην αποδέσμευση από τη βέβηλη ζωή και την αναγέννησή του ως αφυπνισμένο ον.







Στο τραπέζι μπροστά του υπάρχει ένα κομμάτι ψωμί και νερό. Αυτή είναι η σπονδή του υποψήφιου, που οφείλει να μάθει την απλότητα στην καθημερινή του ζωή, μιας και ο κύριος στόχος του από εδώ και πέρα δεν θα είναι απλά η ικανοποίηση της φυσικής πτυχής του. Ο άρτος μας παραπέμπει και πάλι στα Ελευσίνια Μυστήρια, μιας και το σιτάρι είναι το ιερό σύμβολο της Δήμητρας. Επίσης, συμβολίζει την ανυψωμένη σάρκα, όπως το ύδωρ συμβολίζει την πνευματική τροφή. 


Στο ίδιο τραπέζι καλείται να γράψει τη «Διαθήκη» του, να απαντήσει στις ερωτήσεις σχετικά με τα καθήκοντά του απέναντι στο Θεό, στον εαυτό του και στους συνανθρώπους του. Αυτές οι απαντήσεις δεν θα παραμείνουν απλές επιθυμίες. Είναι το χρέος που επωμίζεται για όλη τη διάρκεια της διαδρομής του, προς τον ανώτερο τρόπο ύπαρξης. 








«Όμως αυτό το πέρασμα μέσα στο μαύρο σηματοδοτεί για τον αναζητητή την συνειδητοποίηση μιας πραγματικότητας : Στα τρίσβαθα του ίδιου του του εαυτού, μέσα στην δική του αναζήτηση, είναι και θα είναι μόνος έως το τέλος.»  (Απόσπασμα από το βιβλίο : «Η μυητική αφύπνιση»)




Για περισσότερα σχετικά με το θέμα μπορεί κανείς να ανατρέξει στα εξής βιβλία :
Manly P. Hall – The lost keys of Freemasonry
Oswald Wirth – Το βιβλίο του τέκτονος μαθητού
Η μυητική αφύπνιση, τόμος Ι (έκδοσεις Κυβέλη)
H. P. Blavatsky - Η προέλευση του Τυπικού στην εκκλησία και στον τεκτονισμό
Israel Regardie – Η φιλοσοφική λίθος και το Δέντρο της Ζωής