Βεβαίως Καλά Χριστουγεννα!

Χριστούγεννα. Μια αρχετυπική κατάσταση που δεν αποτελεί κτήμα μιας και μόνο θρησκείας ή παράδοσης. Ο εορτασμός των Χριστουγέννων έχει τοποθετηθεί (όχι τυχαία) λίγο μετά το Χειμερινό Ηλιοστάσιο. Ο ήλιος που ανατέλλει, το νεογέννητο παιδί, η γέννηση, αφορούν τον κάθε ένα/μια από εμάς. Πρόκειται για την γέννηση του νέου ανθρώπου μέσα μας, του νέου παιδιού, των νέων δυνατοτήτων που μέσα μας κυοφορούνται. Αλλά όπως κάθε γέννηση, κάθε μετάβαση, δεν μπορεί παρά να έχει τις δυσκολίες της. Το παλιό αντιστέκεται στο καινούριο, όμως η μετάβαση χαρακτηρίζεται από την κίνηση. Αυτό το νέο παιδί μέσα μας, δεν μπορεί να γεννηθεί μέσα από την στασιμότητα. Απαιτεί την κίνηση. Απαιτεί την αλλαγή. Απαιτεί την αναγνώριση της σκοτεινής πλευράς μας, της σκιάς μας (με την έννοια που έχει δώσει ο Γιουγκ), την θεραπεία των τραυμάτων του παρελθόντος και την απελευθέρωση από τα παλιά νοητικά μοτίβα (patterns).

Αυτή την ανατολή, αυτή την επαναγέννηση, αυτό το νέο παιδί, το καλωσορίζουμε με χαρά.

Kαλά Χριστούγεννα σε όλους και όλες!

Παραθέτω εδώ δυο εξαιρετικά κείμενα που πιστεύω πως θα σας ενδιαφέρουν:

Κείμενο τουΤριαντάφυλλου Κοτζαμάνη για το εσωτερικό νόημα των Χριστουγέννων, από το blog του Παναγιώτη Λιβιεράτου.

Κείμενο της Χαρίτας  Μήνη, για τη Θεϊκή Μητέρα και το ιερό Παιδί, από το blog Return to Mago.

Το εσωτερικό ταξίδι προς την αλήθεια - Σοφία Άντζακα

Η πρώτη φάση δεν είναι καν ταξίδι. Είναι η επαναληπτική κίνηση που γνωρίζουμε όλοι μας. Χαρακτηρίζεται από άγνοια του εσωτερικού μας. Το μόνο που ξέρουμε είναι ότι αποτελούμε ένα υποκείμενο που κινείται ανάμεσα σε αντικείμενα, σ’έναν κόσμο αντικειμενικό. Αυτός ο κόσμος είναι ό «άλλος» για μας και μ’ αυτόν υποτίθεται πως έχουμε διάλογο, δηλαδή με τα αντικείμενα που τον συνιστούν.

Στη δεύτερη φάση αρχίζει το εσωτερικό ταξίδι. Τότε, βλέπει κανείς ότι ο «άλλος» δεν είναι μόνο έξω του, αλλά και μέσα του, τα άπειρα κομμάτια του άγνωστου ως τότε εαυτού του. Αυτά τα κομμάτια ενεργούν αυτόβουλα, σαν κάτι το αυτόνομο μέσα μας, ξαφνιάζοντάς μας πολλές φορές με τις περίεργες τάσεις τους προς μια κατεύθυνση αντίθετη από εκείνη που εμείς θέλουμε. Τότε, αρχίζει το έργο της γνωριμίας και συνδιαλλαγής με τους «άλλους» που κλείνουμε μέσα μας. Με τη συστηματική εσωτερική εργασία, τα κομμάτια μας, δηλαδή οι «άλλοι», ενώνονται μεταξύ τους, έτσι που στο τέλος ο μέσα άνθρωπος να γίνει ένα ενιαίο σύνολο, μια ενότητα.

Τότε, επειδή ο διάλογος είναι νόμος της ζωής, ο ενοποιημένος εαυτός μας αρχίζει τον διάλογο με τους «άλλους» έξω του, όπως πριν αρχίσει το εσωτερικό ταξίδι της αυτοανακάλυψης. Με τούτη τη διαφορά. Ότι ενώ πριν ήταν κομματιασμένος, τώρα είναι ενοποιημένος. Όσο ήταν κομματιασμένος, χωρίς να το ξέρει, πρόβαλε στον εξωτερικό «άλλον» τα διάφορα άγνωστα μέρη του εαυτού του.

Σοφία Άντζακα - Έρευνα σε αρχετυπικά θέματα

Παύει να παρεμποδίζει

«Όταν δια της επαφής με τον ανώτερο εαυτό του συμμετάσχει στη γνώση του αντικειμενικού σκοπού και όταν με την αναρρίχηση στο όρος της όρασης αλλάξει η προοπτική του και διευρυνθεί ο ορίζοντάς του, φθάνει στην αντίληψη ότι ο νόμος δεν είναι παρά η πνευματική παρώθηση, το κίνητρο και η ζωϊκή εκδήλωση εκείνου του Οντος μέσα στο οποίο ζει και κινείται.

Μαθαίνει ότι αυτή η παρώθηση φανερώνει ένα νοήμονα σκοπό που κατευθύνεται σοφά και βασίζεται στην αγάπη. Τότε αρχίζει ο ίδιος να χειρίζεται το νόμο ή να διοχετεύει από μέσα του ορθά, αγαπητικά και με νοημοσύνη τόση από την πνευματική ζωική παρώθηση όση ο ιδιαίτερος οργανισμός του μπορεί να δεχθεί, να διαβιβάσει και να χρησιμοποιήσει. Παύει να παρεμποδίζει και αρχίζει να μεταφέρει. Φέρνει σε ένα τέλος τον κύκλο της κλειστής εγωκεντρικής ζωής και ανοίγει πλατιά τις θύρες στην πνευματική ενέργεια.»

Alice Bailey – Πραγματεία επι της λευκής μαγείας

Μια αναπαράσταση των σταδίων της Αλχημείας.

Αναπαράσταση των σταδίων της Αλχημείας. Η γυμνή γυναίκα (Ύλη), ξαπλωμένη στην ουρά του παγωνιού (στάδιο της απόσταξης). Βρίσκεται τοποθετημένη ανάμεσα σε ένα μαύρο κοράκι (μελάνωση), σε κύκνους (λεύκανση) και στον χρυσό ήλιο από πάνω (ερύθρωση).

Τρέφει η καρδιά μια ελπίδα απατηλή ;

Τρεμουλιαστές μορφές έρχεστε πίσω

σεις που νωρίς είδε η ματιά η θολή.

Να δοκιμάσω εδώ να σας κρατήσω;

Τρέφει η καρδιά μια ελπίδα απατηλή;

Ορμάτε! Να με αδράξετε ας αφήσω,

ως βγαίνετε από αντάρα γύρω αχνή·

σπαράζοντας το στήθος ξανανιώνει

στη μαγική πνοή που σας φουντώνει.

Βλέπω εικόνες καιρών ευτυχισμένων,

κι αγαπητοί ίσκιοι βγαίνουν μπρος· σα μιά

ηχώ μύθων παλιών μισοσβυσμένων,

αγάπη πρώτη και φιλία ξυπνά·

ο πόνος ξαναζεί, τον μπερδεμένον

της ζωής δρόμο ο θρήνος πάει ξανά,

και μου λέει τους καλούς, που γελασμένοι

στην ευτυχία τους, πρίν μου είναι χαμένοι.

Όσοι τους έχω τα πρώτα ειπωμένα,

τα κατόπι τραγούδια δε θ’ ακούν·

τα πλήθη πάνε πια τα ευλογημένα,

οϊμέ σβυσμένοι οι πρώτοι αχοί σιωπούν.

Ο πόνος μου αντηχεί σε πλήθη ξένα

που με τρομάζουν κι όταν με παινούν,

κι όσους έχει ο σκοπός μου ευχαριστήσει,

ακόμα αν ζουν, στον κόσμο έχουν σκορπίσει.

Καϋμός ξεμαθημένος πια με αδράζει

κατά τη σφαίρα αυτή τη μυστική,

το τραγούδι μου τώρα τρεμουλιάζει

με αχό θολό σαν άρπα αιολική·

ρίγος με αρπά, δάκρυ στο δάκρυ στάζει,

και μαλακώνει κι η καρδιά η σκληρή·

ό,τι έχω το θωρώ μακριά στα βάθη,

και ζωντανό μού γίνεται ό,τι εχάθη.

Goethe - Φάουστ

Η ψεύτικη προσωπικότητα, με τις πολυάριθμες μάσκες της, τα πολλαπλά «εγώ», ο μεγαλύτερος και πιο ύπουλος εχθρός. Υπονομεύει διαρκώς, εφευρίσκει τρόπους για να μας αποπροσανατολίσει, να μας απογοητεύσει, να μας φοβίσει, να μας κάνει να αμφιβάλουμε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος εχθρός από τον ψεύτικό εαυτό μας.

Μα ό,τι και αν μας προβάλλει, είτε ελκυστικό, είτε οδυνηρό, σημασία έχει να είμαστε σε επαγρύπνηση.

Ούτε αυτό-οίκτος, ούτε ανυπομονησία. Ούτε ταύτιση, ούτε μηχανικές αντιδράσεις.

Αποστασιοποίηση.

Και υπομονή…

Ο κύκνος της Αλχημείας

"I was not afraid to die, but to die without having been enlightened."

Comte de Saint-Germain

Τα πτηνά της Αλχημείας

Μια πολική ταλάντευση από τη μελάνωση (nigredo), η εμφάνιση της μελλοντικής ανάπτυξης της εργασίας, η λεύκανση (albedo). Ο εσωτερικός κόσμος είναι πιο ελαφρύς, η εσωτερική φωτεινότητα συχνά ερμηνεύεται λανθασμένα ως αληθινός φωτισμός. Στην αλχημεία η κατάσταση αυτή συμβολίζεται συχνά ως άσπρος κύκνος. Ο κύκνος σπάνια πετάει. Περισσότερο θα τον δούμε να κολυμπά σε κάποια λίμνη ή ποτάμι, κινούμενος χαριτωμένα στην επιφάνεια του νερού, στην επιφάνεια της ψυχής.  Η λευκότητα του κύκνου και της εσωτερικής κατάστασης είναι ωστόσο η εμφάνιση μιας νέας δυνατότητας. Μιας υπόσχεσης για πραγματική και μόνιμη αλλαγή. 

Μύηση, Αλχημεία και Ζωή (α' μέρος)

Το παρακάτω άρθρο είναι του Tommy Westlund. 

Δεν υπάρχει καμιά διαφορά ανάμεσα στην αιώνια γέννηση, την αποκατάσταση από την Πτώση και την εύρεση της φιλοσοφικής λίθου.  (Jacob Boehme)

Ως συμπλήρωμα και συνέχεια του προηγούμενου άρθρου μου , Μύηση και Θάνατος, το παρόν κείμενο αφορά στις πτυχές των επιδιώξεων μιας μύησης σε μια πιο μακροπρόθεσμη προοπτική, ειδικά αφού έχει βιωθεί και ξεπεραστεί η σκοτεινή νύχτα της ψυχής. Αυτή είναι η βάση του μονοπατιού της εσωτερικής αλχημείας – Ars Royale – της απόκρυφης Βασιλικής Τέχνης. Ένας περαιτέρω σκοπός είναι να δείξω την σχέση μεταξύ της τελετουργικής μαγείας και της εσωτερικής αλχημείας. Με άλλα λόγια, θέλω να δώσω μια ευρύτερη εικόνα της ουσίας και του πρώτου τέλους της εργασίας, όπου η τελετουργική μαγεία λειτουργεί ως πρακτική πύλη στα απόκρυφα μυστήρια της αλχημείας.

Επομένως, αυτό το άρθρο είναι γραμμένο πρωτίστως για τους ανθρώπους που ήδη έχουν κάποια γνώση των εννοιών της τελετουργικής μαγείας, ανεξάρτητα από την παράδοση. Επίσης, το άρθρο αποσκοπεί στην εξέταση διαφορετικών σχολών και εννοιών της τελετουργικής μαγείας, όπου η μαγεία και η ψυχολογία διαφέρουν, όπως επίσης και των θεωρητικών και πρακτικών εφαρμογών που προκύπτουν από αυτές.

Σπόροι σοφίας μέσα σε πέπλα και αλληγορίες

Γενικά, στο εσωτερικό μονοπάτι και ιδίως στις διαφορετικές τελετές μύησης, συναντάμε αρχαία δράματα συμβολισμού, ο σκοπός των οποίων είναι να σπείρουν τους σπόρους της σοφίας μέσα μας. Αξίζει να σημειωθεί ότι αυτοί οι σπόροι σοφίας σπέρνονται μέσα μας. Καμιά μύηση ή μαγική εργασία δεν το κάνει αυτό αυτόματα, ούτε συνεπάγεται κάποια αύξηση σε σοφία. 

Είναι το πότε αρχικά κατορθώνουμε να διεισδύσουμε πίσω από τα πέπλα των συμβόλων και να κατανοήσουμε τις επιπτώσεις τους για μας εδώ και τώρα, που μπορεί ο σπόρος να αρχίσει να μεγαλώνει και η έμφυτη σοφία μας να μπορέσει να αρχίσει να ανθίζει.

Αυτά τα αναπόφευκτα πέπλα και ο τρόπος παρουσίασής τους τείνουν επίσης να είναι, σε τόσο μεγάλο βαθμό, εκείνα που διακρίνουν τη λογοτεχνία και διαχωρίζουν τα διαφορετικά Τάγματα. Στο πλαίσιο αυτό, η ποιότητα της διδασκαλίας τους και το έργο τους εξαρτάται, από μια ζωντανή παράδοση που έχει ενσωματωθεί και σε ένα ορισμένο βαθμό προσωποποιηθεί, από το πρόσωπο ή τα πρόσωπα που στοχεύουν στη μεσολάβηση των δογμάτων. Είναι αυτή η ζωντανή, και κατά κανόνα προφορική παράδοση, η οποία καθιστά ικανή την μεσολάβηση της σοφίας και της κατανόησης πέρα από τα όρια των λέξεων. Οι λέξεις, για να μπορούν να είναι φορείς της γνώσης, θα πρέπει να εκφράζονται από μια προσωπική κατανόηση. Η αίσθηση πίσω από αυτές, η οποία ως εκ τούτου μεταφέρεται μέσω μιας ζωντανής παράδοσης, μεταφέρει περισσότερα κλειδιά μέσα της, από όσα θα ήταν ποτέ δυνατόν να περιγραφούν με λέξεις.

Έτσι, οι μύστες καθ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας, επιδιώκουν να καθοδηγήσουν τους διαδόχους τους με τα αρχαία δράματα του συμβολισμού και να φωτίσουν τα μονοπάτια που οδηγούν από το σκοτάδι της άγνοιας στο θείο φως. Η διαφορά μεταξύ αυτών των τελετών και των εξωτερικών ισοδύναμών τους είναι η ατομική «διαδικασία γνώσης», η οποία ασχολείται με την ουσία του Νόμου (Μαατ), αντί να ακολουθεί πιστά, εφαρμόζοντας ή ερμηνεύοντας λανθασμένα την εξωτερική του αντανάκλαση.

Ποια είναι λοιπόν η ουσία αυτού του παγκόσμιου νόμου, ο οποίος έχει διδαχθεί μέσα σε διάφορες εσωτερικές παραδόσεις, από την αρχή του χρόνου; Έτσι λοιπόν, πίσω από το πρώτο πέπλο, για να δούμε τη σημασία των κύκλων και των αντανακλάσεων καθώς και τη σημασία των εννοιών της αιτίας και του αποτελέσματος. Ως μάγοι, μαθαίνουμε πώς να διαβάζουμε, να ερμηνεύουμε και να επηρεάζουμε αυτά, κυρίως μέσα στη δική μας σφαίρα της αίσθησης και έπειτα να είμαστε σε θέση να εφαρμόσουμε το ίδιο στον κόσμο γύρω μας. Αυτή η ικανότητα μπορεί να ειπωθεί συνοπτικά, για να συνοψίσει τη σύγχρονη κατανόηση της μαγείας και της αλχημείας, οι οποίες έπειτα μειώνονται σε μια ολιστική αναπτυξιακή ψυχολογία, με την υπογραφή ενός απόκρυφου κλειδιού. Οι μαγικές και αλχημικές πρακτικές επομένως, συμβάλλουν σε αυτό που ο διάσημος ψυχολόγος C.G.Jung όρισε ως διαδικασία εξατομίκευσης, την οποία επίσης ο Jung θεώρησε ότι οι αλχημιστές, αρχικά ασυναίσθητα, είχαν προσπαθήσει σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Έτσι, όλες οι αλχημικές θεωρίες και τα αξιώματα ερμηνεύτηκαν από εκείνον έτσι ώστε να αφορούν ψυχολογικές διαδικασίες, το οποίο ίσως ήταν μια απαραίτητη αντίθεση στην μακρόχρονη αντίληψη ότι η αλχημεία ήταν απλώς μια προσπάθεια μετατροπής των μη πολύτιμων μετάλλων σε χρυσό. 

Κατά τη γνώμη μου αυτή η ψυχολογική ερμηνεία, όπως ακριβώς και η επίμονη ερμηνεία περί δημιουργίας χρυσού, ούτε δίνει μια σωστή εικόνα της εργασίας προς το Μεγάλο Έργο (Magnum Opus), ούτε λαμβάνει υπόψη το φως και τη σοφία που οι μύστες έχουν προσπαθήσει να διαδώσουν, γύρω από αυτό το θέμα.

Οι μύστες ωστόσο, πάντα χρησιμοποιούσαν κώδικες και σύμβολα στα οποία ήταν δύσκολο να διεισδύσει κανείς, τόσο για την συντήρηση της αγνότητας στη σοφία τους, όσο και για ανύψωση προπετάσματος καπνού μπροστά στα μάτια των βέβηλων. Και στις δυο περιπτώσεις ο σκοπός ήταν, και είναι ακόμα, μόνο εκείνοι που μπορούν να δουν, δηλαδή έχουν βιώσει τη Γνώση και την κατανόηση, έχουν αφυπνίσει την εσωτερική σοφία τους, να είναι σε θέση να συλλάβουν την ουσία της παράδοσης. Ως εκ τούτου, δεν έχουν ανησυχήσει και πολύ για τις υπάρχουσες παρανοήσεις σχετικά με τη φύση και το σκοπό της εργασίας. Μολονότι πρόθεσή μου είναι να παρουσιάσω εδώ την ουσία του Μεγάλου Έργου (Magnum Opus) με σαφή λόγια, αυτό το άρθρο θα εξακολουθεί να αφήνει άθικτα πολλά από τα μυστήρια πέπλα. Και αυτό, όχι μόνο εξαιτίας των ελλείψεων και των ανεπαρκειών του ίδιου του συγγραφέα, αλλά και επειδή τα μυστήρια πάντα απαιτούσαν τη σιωπή, ως μια από τις σημαντικότερες αρχές για να είναι κανείς σε θέση να προοδεύσει στο μονοπάτι. Μέσα στη σιωπή μπορεί ο σπόρος της σοφίας να μεγαλώσει, μπορεί το ασυνείδητο να εργαστεί πάνω στο συμβολισμό και η γνώση μπορεί να γίνει κατανοητή και να μεταστοιχειωθεί σε σοφία.

Η ουσία του Μεγάλου Έργου

Το Μέγα Έργο αφορά στη δημιουργία της μυθικής Λίθου των Σοφών. Και τι είναι λοιπόν αυτή η πέτρα; Μα τίποτα λιγότερο από τα μέσα για την αθανασία! Αυτή η αθανασία ή αιώνια ζωή, δεν θα πρέπει όμως να παρανοηθεί. Δεν σημαίνει ότι το σώμα δεν θα πεθάνει ποτέ – αυτό θα ήταν ενάντια στους κύκλους και τους νόμους της φύσης. Οι αλχημιστές πάντα υποστήριζαν ότι η εργασία τους είναι σε αρμονία με τη φύση και ότι αρχίζουν εκεί που η φύση τελειώνει, δεδομένου ότι κάποιες διαδικασίες δεν μπορούν να ανασχηματιστούν χωρίς τη βοήθεια της φύσης. Με (τον όρο) αιώνια ζωή εννοείται ότι η συνείδηση παραμένει μετά το θάνατο του φυσικού σώματος και διατηρείται στην επόμενη ενσάρκωση και στην ακόλουθη. Αυτό είναι επομένως εκείνο που περιέχει η λίθος, η οποία δεν είναι λίθος. Την αθάνατη συνείδηση του μύστη.

Το πιο κωμικό ίσως είναι το γεγονός ότι οι μύστες πάντα μιλούσαν με σαφή λόγια σχετικά με αυτό, αλλά παρόλα αυτά, μόνο ελάχιστοι έχουν καταλάβει το νόημά του. Οπότε για να εξαλειφθούν ενδεχόμενες παρανοήσεις αξίζει να το επαναλάβω. Το Μέγα Έργο οδηγεί στην αιώνια ζωή, όχι μέσα στο ίδιο σώμα αλλά με τη δυνατότητα να κινηθεί και να υπερβεί η συνείδηση μετά το θάνατο του φυσικού σώματος – μια αιώνια γέννηση που δεν περιλαμβάνει την «πτώση της συνείδησης».

Συνείδηση και θάνατος

Αυτό μας οδηγεί σε μια από τις πιο παρεξηγημένες υπαρξιακές έννοιες. Τι συμβαίνει με τη συνείδησή μας, τον εαυτό μας, έπειτα από το φυσικό θάνατο. Στη σύγχρονη εποχή, κυρίως το πνευματιστικό κίνημα και τα παρακλάδια του, έχουν προωθήσει την ιδέα ότι οποιοσδήποτε μπορεί να θυμηθεί τις προηγούμενες ζωές του (και συνεπώς να διατηρήσει τη συνείδησή του μετά το θάνατο), κάτι που στα μάτια των μυστών είναι μια κάπως αφελής άποψη. Υπάρχει σήμερα αφθονία μαθημάτων, ομάδων και θεραπευτών που χρησιμοποιούν ανέντιμα τη θέση τους, εκμεταλλευόμενοι την ανάγκη των ανθρώπων να δουν, ότι τουλάχιστον έχουν υπάρξει κάποιο σημαντικό πρόσωπο σε μια προηγούμενη ζωή. Η πλειοψηφία αυτών των αποκαλούμενων «αναμνήσεων» προέρχεται από το ατομικό και/ή το συλλογικό ασυνείδητο. Η ψυχολογική έρευνα του τελευταίου αιώνα δείχνει καθαρά ότι τα σύμβολα του ασυνειδήτου προκύπτουν και εμφανίζονται είτε ως επιβεβαίωση των ψυχολογικών αναγκών είτε ως αντίθεση προς τις συνειδητές απόψεις. Η ερμηνεία η οποία αφορά μνήμες από προηγούμενες ζωές μπορεί στις καλύτερες των περιπτώσεων να είναι ακριβής, με την υπόθεση ότι κάποιος μπορεί να «συντονιστεί» σε αρχετυπικές μνήμες, οι οποίες θα μπορούσαν εν μέρει να εξηγήσουν το πλήθος των ανθρώπων που θυμούνται ενσαρκώσεις ως Κλεοπάτρα, Ραμσή ΙΙ, Καίσαρ, Ναπολέων. Προσωπικά, όμως, θεωρώ την πλειοψηφία τέτοιων περιπτώσεων ως προερχόμενων από τις αστρικές και ψευδαισθητικές διαστάσεις της (σεφίρας) Yesod. Σε κάθε περίπτωση, υπάρχει μια άβυσσος διαφορών μεταξύ αυτού και εκείνου που οι μύστες υπαινίσσονται.

Στην Αρχαία Αίγυπτο αυτή η δυνατότητα έχει περιγραφτεί από έναν ήλιο με δυο φτερά – ο ήλιος, σύμβολο του εαυτού (συνείδηση) μαζί με ένα ζευγάρι φτερών, τη δυνατότητα του ταξιδιού μεταξύ των κόσμων. Αυτό ήταν το σύμβολο του φτερωτού Ώρου, στον οποίο θα μεταμορφωνόταν ο Φαραώ μετά από τη διαδικασία ταρίχευσης (σε ταύτιση με τον Όσιρι), ώστε να είναι σε θέση έκτοτε να ανακτήσει  τη νόμιμη θέση ανάμεσα στους Θεούς και τις Θεές.

Οι αιγυπτιακές τελετές επεδίωκαν να προετοιμάσουν (συχνότερα τον Φαραώ ή κάποιο κοντινό συγγενή του) για όλες τις δοκιμασίες τις οποίες θεωρούταν ότι  η ψυχή αντιμετώπιζε μετά το θάνατο. Στις μεταγενέστερες τελετές (αρχίζοντας από το «βιβλίο των νεκρών») αυτά τα ταξίδια και οι δοκιμασίες πραγματοποιούνταν στο Αμέντι, το αιγυπτιακό βασίλειο του θανάτου, όπου κυβερνούσε ο Όσιρις. Στις προγενέστερες τελετές, από τις πρώτες δυναστείες, τα ταξίδια και οι δοκιμασίες πραγματοποιούνταν στον ουρανό.

Η ιδέα, η οποία είναι ήδη παρούσα από τις πρώιμες Αιγυπτιακές περιγραφές της «μεταθανάτιας ζωής», είναι  η σημασία της κατανόησης ότι κάποιος έχει πραγματικά πεθάνει και έπειτα έχει την δυνατότητα για μια ατομική συνείδηση μετά το θάνατο. Αυτό μπορεί να συγκριθεί με την δυνατότητα για διαυγή όνειρα (lucid dreams), όπου αυτός που ονειρεύεται έχει πλήρη επίγνωση ότι αυτό που βιώνει είναι ένα όνειρο και ταυτόχρονα διατηρεί ατομικές αναμνήσεις και εμπειρίες. Ο θάνατος μοιάζει με την ώρα που κανείς αποκοιμιέται, όπου η συνείδηση υποχωρεί σιγά σιγά έξω στους διάφορους ουρανούς και κολάσεις, όπου χαλαρώνουν όλες οι πτυχές της ατομικής μνήμης και εμπειρίας.  

Από αυτό μπορεί κανείς να σκεφτεί ότι η δυνατότητα των διαυγών ονείρων αποτελεί το κλειδί που ανοίγει τις πύλες μεταξύ των κόσμων (τόσο πριν όσο και μετά το θάνατο), αλλά αυτό δεν είναι το ζήτημα. Τα διαυγή όνειρα, όπως και τα αστρικά ταξίδια, κατά κανόνα πραγματοποιούνται στα επτά παλάτια της Assiah*, που βρίσκονται εντός της δόλιας αστρικο-ψευδαισθητικής ομίχλης της (σεφίρας) Yesod. Περαιτέρω, το «αστρικό σώμα» συνδέεται με το φυσικό σώμα και απαιτεί ένα μεγάλο ποσοστό ενέργειας από αυτό, για να επιτρέψει στη συνείδηση να διαχωριστεί από το σώμα για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα. Αυτό συχνά περιγράφεται συμβολικά ως μια ασημένια χορδή που ενώνει τα δυο σώματα και όλοι όσοι είχαν μια εξωσωματική εμπειρία γνωρίζουν το είδος των δυσκολιών που σύντομα προκύπτουν σε σχέση με την ικανότητα να ανακτήσουν μια εστιασμένη συνείδηση.

(  * Assiah – ο τελευταίος από τους 4 κόσμους της Καμπάλα, ο κόσμος της υλικής ύπαρξης. Αντιστοιχία με την Ζωώδη Ψυχή ή Nephesh. Mε τα 7 παλάτια της Assiah εννοούνται τα 7 σεφιρώθ – σφαίρες του Καβαλιστικού Δέντρου της Ζωής.)

Το αστρικό σώμα, ή σώμα του φωτός θεωρήθηκε από τους Καβαλιστές ως το «αληθινό» σώμα, του οποίου το φυσικό σώμα δεν είναι παρά μια αντανάκλαση. Είναι οι δεσμοί αυτού του αιθερικού σώματος, (*) με τις διάφορες παρορμήσεις μέσα στα επτά παλάτια της Assiah, που οι εσωτερικές παραδόσεις έχουν προσπαθήσει να διευκρινίσουν και να λειτουργήσουν. Διότι, αφού πρώτα οι παρορμήσεις μπορέσουν να ελεγχθούν, τότε μπορεί ο μύστης πραγματικά να ονομάζεται ελεύθερος άνθρωπος, δηλαδή αυτός που δεν κυβερνάται πια από τις ασυνείδητες παρορμήσεις και επιρροές. Αυτή είναι μια πολύ απλή περιγραφή του εσωτερικού νοήματος της έννοιας της πτώσης και της αποκατάστασής της.

(*σημ. μτφρ. Επειδή στην μετάφραση ενός κειμένου, ο/η μεταφραστής/τρια οφείλει να είναι συνεπής στις λέξεις που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας, θα πρέπει να αναφέρω ότι διατήρησα τον όρο «etheric body» τον οποίο χρησιμοποίησε ο συγγραφέας. Ωστόσο, θα πρέπει να πω ότι δεν έχω καταλάβει γιατί τον χρησιμοποιεί, καθώς, όπως γνωρίζουμε, το αστρικό σώμα και το αιθερικό σώμα δεν ταυτίζονται.)

Μέσα σε ορισμένες παραδόσεις προωθήθηκε ο πλήρης ασκητισμός, ενώ άλλες έχουν πάει στο αντίθετο άκρο και προώθησαν την ικανοποίηση μέσα σε όλα τα παλάτια και τις ορμές, έτσι ώστε, με αυτό τον τρόπο, να μπορούν αυτά να χάσουν τη δυνατότητά τους να ελέγχουν. Πολλές από τις σύγχρονες εσωτερικές παραδόσεις διδάσκουν μεθόδους για να πώς να γνωρίσει κανείς αυτές τις πτυχές του (δηλ. να τις καταστήσουν συνειδητές) έτσι ώστε κάποιος να μην κυβερνιέται πλέον από αυτές. Βέβαια, εξακολουθούν να υπάρχουν πολλές ηθικές αξίες που καθιστούν κάτι τέτοιο δύσκολο. Αυτή η πτυχή της απελευθέρωσης θυμίζει έντονα τη διαδικασία εξατομίκευσης του Jung, Δεν υφίσταται καμιά πραγματική διαφορά μεταξύ μαγικής και ψυχολογικής εργασίας. Εντούτοις, αυτό που διακρίνει τη μαγική αλχημεία από την ψυχολογία είναι ότι αυτή η εργασία πραγματοποιείται με σκοπό να είναι κανείς σε θέση να δημιουργήσει ένα νέο σώμα, το οποίο είναι περισσότερο πνευματικό από το φυσικό αλλά περισσότερο φυσικό (δηλ. σταθερό) από το αστρικό σώμα. Αυτή είναι μια από τις εσωτερικές σημασίες των τριών αλχημικών αρχών, του Θείου, του Υδραργύρου και του Άλατος, τα οποία θα χωριστούν, θα καθαριστούν και θα επανασυνδεθούν. Πρώτα λοιπόν πρέπει να παραχθεί η Λίθος των Σοφών, το πνευματικό σώμα το οποίο μπορεί να ταξιδεύει μεταξύ των κόσμων, και το οποίο δεν εξαρτάται από το φυσικό σώμα.

Επομένως η αλχημική-μαγική διαδικασία δεν επιδιώκει να δραπετεύσει ούτε από τη γη ούτε από το σώμα, αλλά να εξευγενίσει το τελευταίο (δηλ. το σώμα) και με αυτόν τον τρόπο, με την βοήθεια των ενεργειών του, να σχηματίσει τη λίθο. Ακολουθεί μια πολύ απλουστευμένη περιγραφή αυτής της διαδικασίας. 

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
Μέρος Β'

Philosopher's stone and the serpent of alchemy

 from the 1622 edition of Philosophia Reformata by J. D. Mylius

Περί έλξης πλανητών και ανθρώπων - Σοφία Άντζακα

«Της ήρθε στο νου ο ήλιος, οι πλανήτες, οι άλλοι ήλιοι. Ο ήλιος του δικού μας συστήματος δεν έχει σχέση ισότητας με τους πλανήτες του. Αν οι πλανήτες νιώθουν ακατανίκητη έλξη προς αυτόν, είναι επειδή δεν έχουν φως και το παίρνουν απ’αυτόν. Ο ίδιος δεν έχει ανάγκη από την έλξη τους. Αν υποτεθεί ότι εξαφανίζονται οι πλανήτες, εκείνος θα συνεχίσει να είναι πηγή φωτός. Αλλά αν υποτεθεί ότι έρχεται σε επαφή με κάποιον άλλο ήλιο, ίσης ισχύος, τότε θα μπορούσε να βιώσει μια σχέση ισορροπίας και αμοιβαιότητας. Κανένας από τους δυο ήλιους δεν θα χρειαζόταν τον άλλο για να φωτιστεί. Η ένωσή τους θα κατέληγε σε μιαν αύξηση της φωτεινής τους σφαίρας, ποιος ξέρει για ποιόν απώτερο σκοπό.

Η Θ. συνέχισε τους συλλογισμούς της και διέκρινε τριών ειδών έλξεις. Πρώτα, την έλξη ανάμεσα σε δυο αδρανή, παθητικά, σκοτεινά σώματα, όπως π.χ. ανάμεσα σε δυο πλανήτες. Η έλξη τους είναι έλξη ομοιογένειας και η ένωσή τους ένωση δυο αδρανών μονάδων. Έπειτα έρχεται η ετερογενής έλξη ανάμεσα σε δυο ανόμοια σώματα, όπως π.χ η έλξη των αδρανών και σκοτεινών πλανητών προς το φωτεινό σώμα του ήλιου. Και μια τρίτη σχέση ομοιογένειας, ανάμεσα σε δυο φωτεινά σώματα. Το κάθε είδος ένωσης εξυπηρετεί διαφορετικές σκοπιμότητες.

Το πρώτο είναι μάλλον μια άγονη έλξη, αφού πολλαπλασιάζει και αυξάνει το σκότος και την αδράνεια. Τα άτομα αυτά δεν ελκύονται από το φως, δεν ωθούνται από τον πόθο να φωτίσουν το σκοτάδι τους, δεν έχουν μέσα τους τίποτα από τον έρωτα του Ίκαρου για τον ήλιο. Ο έρωτάς τους εξυπηρετεί το σκοτάδι της ύλης, της αδράνειας, της παθητικότητας.

Τα άτομα – πλανήτες, από την άλλη, στρέφονται γύρω από κάποια φωτεινή πηγή, λούζονται στο φως της και δανείζονται ζωή απ’αυτή. Εξαρτώνται από μιαν Αρχή ανώτερη και ισχυρότερή τους.

Ενώ στα φωτεινά άτομα, στα άτομα – πηγές φωτός, ταιριάζει ένας ερωτικός σύντροφος όμοιός τους. Η αυτοτέλειά τους δεν τους επιτρέπει οριστική σχέση παρά μόνο με ένα ον όμοιό τους.»

Σοφία  Άντζακα - Ιερός Γάμος 5

Η ύπαρξη είναι αγνή χαρά - Aleister Crowley

"Η ύπαρξη είναι αγνή χαρά."

Ένα δικό μου βίντεο με ένα απόσπασμα από το

 "The Law is for all"  του Aleister Crowley.

"Remember all ye that existence is pure joy; that all the sorrows are but shadows; 

they pass and are done; but there is that which remains." (Liber Al)

Κατανόησε τα πάντα ταυτόχρονα - Corpus Hermeticum

«Ανυψώσου πάνω από κάθε ύψος, κατέβα κάτω από κάθε βάθος.  Σύλλεξε  μέσα σου όλες τις αισθήσεις των δημιουργημένων πραγμάτων, του Νερού, του Πυρός, του Ξηρού, του Υγρού. Σκέψου ότι είσαι ταυτόχρονα παντού, στη γη, στη θάλασσα ή στον ουρανό. Σκέψου ότι δεν γεννήθηκες ποτέ, ότι είσαι ακόμη έμβρυο, νέος και γέρος, νεκρός αλλά και πέρα από τον θάνατο. Κατανόησε τα πάντα ταυτόχρονα:  όλους τους  χρόνους, τους τόπους, τα πράγματα, τις ποιότητες και τις ποσότητες».

Corpus Hermeticum