Η Θεωρία της Αιώνιας Ζωής (μέρος Δ')

Διαβάστε το Ά' μέρος εδώ.

·  Στο δέκατο κεφάλαιο  (η μνήμη τους αόρατους κόσμους) ο συγγραφέας μας αναφέρει περιληπτικά τα εξής:

Αρχικά εστιάζει στο εξής:

«Πρώτα απ’ όλα θα πρέπει να προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε ότι η «μνήμη» δεν μπορεί παρά να έχει σχέση μόνο με τους πυκνούς κόσμους, όπου η αντίληψη ταξιδεύει στον χρόνο αρκετά αργά για να προκαλεί την αίσθηση του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Στον ηλεκτρονιακό κόσμο δεν είναι δυνατό να υπάρχει μνήμη, επειδή τα πάντα είναι τώρα και τα πάντα είναι γνωστά. Απ΄την ανώτατη σκοπιά, είναι λάθος να βλέπουμε διαδοχικά τις διάφορες ζωές του ανθρώπου. Είναι θέμα ταυτόχρονης επαναστροφής.

Ωστόσο, στον κόσμο που ζούμε, δεν μας είναι δυνατό να σκεπτόμαστε έτσι. Πρέπει να υποθέσουμε το πριν και το μετά, τη μια ζωή να διαδέχεται την άλλη. Και σ’έναν τέτοιο κόσμο, η πιο κοντινή προσέγγιση στην ανώτερη αντίληψη είναι ακριβώς η “μνήμη”.»

Στη συνέχεια αναφέρεται στο θέμα της αίσθησης της οικειότητας με άγνωστα γεγονότα και σκηνές καθώς και με την πρόγνωση γεγονότων που θα συμβούν στο μέλλον. Σε αυτές τις στιγμές, στις οποίες η συνειδητότητα είναι πιο ενεργητική (είναι σε μεγαλύτερη εγρήγορση και ετοιμότητα), προκαλούνται παλμοί οι οποίοι κινούνται μέσα στο χρόνο και «εκπέμπουν μια τάση ανάμνησης σε ένα αντίστοιχο σημείο στην σπείρα μιας άλλης ζωής».

(Εδώ να σημειώσουμε ότι η έκφραση «άλλη ζωή», όπως μας εξήγησε ο συγγραφέας, χρησιμοποιείται λόγω της αντίληψής μας στον κυτταρικό-υλικό κόσμο. Στην πραγματικότητα, στους αόρατους κόσμους δεν υπάρχει γραμμικός χρόνος.)

Όμως, αυτό που μας ενδιαφέρει εδώ, είναι το γεγονός ότι για το γνωστό επίπεδο συνείδησης, ο θάνατος είναι ένα απόλυτο μονωτικό. Για να μεταβεί η μνήμη από το θάνατο στην επόμενη ζωή, θα πρέπει να ξεκινά από μια πολύ υψηλότερη ένταση συνείδησης από αυτή που διαθέτει ο συνηθισμένος άνθρωπος.

Όπως ανέφερε σε προηγούμενα κεφάλαια ο συγγραφέας, σε όλες τις παραδόσεις που αφορούν στις περιπέτειες της ψυχής μετά το θάνατο, υπάρχει πάντα κάποια αναφορά για ένα σημείο όπου η μνήμη σβήνει. Αυτό συμβαίνει γιατί, όπως είπαμε, με την είσοδο στον μοριακό κόσμο, η ψυχή κάνει μια ανασκόπηση της ζωής της σε υπερβολικά συμπιεσμένη μορφή, πράγμα που της προκαλεί μεγάλο «άγχος» (συγκινησιακή φόρτιση). Αν και η επιθυμία της τότε, είναι να λησμονήσει με κάθε τρόπο, είναι τρομερά σημαντικό να διατηρήσει τη μνήμη της!

Εδώ μας ξαναθυμίζει τη νουβέλα του Ουσπένσκυ «Η παράξενη ζωή του Ιβάν Οσοκίν»:

«…ο ήρωας, που επιθυμεί σφοδρά την ευκαιρία να επιστρέψει στη σπαταλημένη του ζωή με ακέραιη την ανάμνηση όλων των λαθών του, βρίσκει τελικά έναν μάγο που δέχεται να τον στείλει πίσω, όπως επιθυμεί. «Και θα θυμάσαι τα πάντα», προσθέτει ο μάγος, «όσο δε θέλεις να τα ξεχάσεις».

Την ίδια ιδέα συναντάμε και στον ελληνικό θρύλο της Λήθης και της Μνημοσύνης. Όπως αναφέρεται και στο μύθο του Ηρός, η ψυχή του κάθε ανθρώπου, μετά το θάνατο, πορευόταν στην Κοιλάδα της Λήθης και έπειτα κατέλυε δίπλα στο ποτάμι της Λήθης. Από αυτό το ποτάμι έπρεπε να πιουν μια ορισμένη ποσότητα νερού. Κάποιοι όμως έπιναν περισσότερο από ότι έπρεπε και έτσι ξεχνούσαν τα πάντα.

Ο Ορφικός θρύλος, επίσης, αναφέρει τα δυο ποτάμια, τη Λήθη και τη Μνημοσύνη. Μάλιστα στον πίνακα της Πετέλειας (*), δίνονται οδηγίες στον μυημένο στα Ορφικά Μυστήρια, ώστε να αποφύγει την πηγή της Λήθης και να βρει την άλλη πηγή, αυτή της Μνημοσύνης. Εκεί θα απευθυνόταν στους φύλακες που τη φυλάνε.

 (* σημ. Τα χρυσά ελάσματα από την Πετέλεια, βρέθηκαν στη Νότια Ιταλία και την Κρήτη. Πρόκειται για μια σειρά νεκρικών ελασμάτων του 4^ου αι π.Χ. και πιστεύεται ότι περιέχουν αποσπάσματα ενός τελετουργικού ύμνου που απευθυνόταν στους Ορφικούς. Τα ελάσματα θάβονταν μαζί με τους νεκρούς για να καθοδηγούν στις ψυχές τους στον άλλο κόσμο.)

«Θα βρεις μια πηγή στ’ αριστερά του οίκου του Άδη.

Δίπλα σ’ αυτή λευκό βρίσκεται κυπαρίσσι.

Σ’ αυτήν την πηγή μην πλησιάσεις κοντά.

Αλλά θα βρεις μια άλλη κοντά στης Μνημοσύνης τη λίμνη,

που κρύο νερό αναβρύζει και φύλακες τη φυλάνε.

Πες: «Της Γης παιδί είμαι και του έναστρου Ουρανού,

αλλά το γένος μου είναι (μόνον) ουράνιο.

Αυτό το γνωρίζετε και οι ίδιοι.

Φλέγομαι απ’τη δίψα μου και χάνομαι.

Δώστε μου γρήγορα νερό που αναβρύζει

από της Μνημοσύνης τη λίμνη».

Κι αυτοί θα σου δώσουν να πιεις απ’ την ιερή πηγή.

Και τότε μαζί με τους άλλους ήρωες θα βασιλεύεις.»

Αλλά και στο κείμενο της Ρώσικης νεκρώσιμης λειτουργίας αναφέρεται :

«Δώσε αιώνια ανάπαυση στους κεκοιμημένους δίκαιους, Κύριε, στην ψυχή του κεκοιμημένου δούλου σου και χάρισέ του αιώνια μνήμη.»

Και η χορωδία ανταπαντά τρεις φορές: «Αιωνία η μνήμη! Αιωνία η μνήμη! Αιωνία η Μνήμη!»

Προφανώς αυτό που εννοείται δεν είναι το να θυμούνται για πάντα οι ζωντανοί τον αποθανόντα, όπως ίσως πιστεύουμε, αλλά το να διατηρήσει αυτός την μνήμη του, δηλαδή να ξεφύγει από τον κύκλο των ενσαρκώσεων.

Κατανοούμε λοιπόν, ότι η διατήρηση της μνήμης μετά θάνατο, είναι ο μόνος όρος για τη διαφυγή από την επαναφορά στη γήινη ζωή. Αλλά αυτό το έργο προϋποθέτει αδιάσπαστη συνείδηση.

Είπαμε όμως ότι το σοκ του θανάτου είναι εξαιρετικά τρομακτικό και είναι μέρος του σχεδίου της φύσης η συσκότιση της συνείδησης, ώστε να γλυτώσει τους ανθρώπους από τον περιττό πόνο.

Όπως αναφέρει και ο Κόλλιν:

«Παραμερίζοντας το γεγονός ότι οι συνηθισμένοι άνθρωποι δεν έχουν συνείδηση του εαυτού τους ούτε καν όσο είναι ζωντανοί και με ακέραιες τις αισθήσεις τους, δεν μπορούν να αντέξουν, ούτε θα πρέπει να περιμένουμε απ’αυτούς να αντέξουν το τρομακτικό σοκ του θανάτου, χωρίς να χάσουν έστω τη συνηθισμένη τους συνείδηση, ακριβώς όπως δεν θα πρέπει να περιμένει κανείς από τους συνηθισμένους ανθρώπους να αντέξουν τον μεγάλο σωματικό πόνο, χωρίς να λιποθυμήσουν.»

Στη συνέχεια αναλύει την άποψη ότι από τον άνθρωπο λείπουν δυο είδη μνήμης που προφανώς έχουν καταστραφεί. Αυτά είναι :

      Η ανάμνηση των περασμένων σωματικών βίων μας.

Αυτή η ανάμνηση μας λείπει γιατί είναι πολύ οδυνηρή. Δεν θέλουμε να θυμόμαστε το παρελθόν. Αυτό άλλωστε ισχύει και για την ανάμνηση των περισσότερων γεγονότων της τωρινής μας ζωής.

   Η ανάμνηση των άλλων καταστάσεων της ύλης στις οποίες υπήρξαμε πριν από τη σύλληψη, εν ολίγοις την εμπειρία από τον μοριακό και ηλεκτρονιακό κόσμο.

Αυτή η ανάμνηση μας λείπει, γιατί δεν μάθαμε την τεχνική της μεταφοράς της μνήμης.

Εδώ κάνει αναφορά στην  Α Υ Τ Ο Ε Ν Θ Υ Μ Η Σ Η.

Για να μπορέσει ο άνθρωπος να μεταφέρει τη μνήμη του από τη μία ζωή στην επόμενη, θα πρέπει να αρχίσει από την παρούσα ζωή του.

«Γιατί ό,τι και να΄χει συμβεί στις άλλες ζωές του, είναι κιόλας φωτογραφημένο μέσα του με κάθε λεπτομέρεια, σαν μια ταινία που δεν έχει εμφανιστεί. Μάλλον υπάρχουν μέσα του πολλές διαφορετικές ταινίες, αφού η κάθε λειτουργία του γυρίζει τη δική της ταινία και την αποθηκεύει. Η μια ταινία περιέχει όλες τις οπτικές του εντυπώσεις, μια άλλη όλους τους ήχους και τις συνομιλίες που έχει ακούσει, μια τρίτη τις ίδιες του τις κινήσεις, μια τέταρτη τις σωματικές του αισθήσεις κ.ο.κ. Στον φλοιό του εγκεφάλου του, στο μάτι του, στο λάρυγγά του, τα εκατομμύρια των εντυπώσεων που συνιστούν τη ζωή του, ελαχιστοποιημένες σε μοριακή ή σε ηλεκτρονιακή κλίμακα, βρίσκονται σε λανθάνουσα κατάσταση, αλλά ακέραιες.»

Πρέπει λοιπόν ο άνθρωπος σκόπιμα να στρέψει τη συνειδητότητά του στις λησμονημένες εγγραφές του.

Οι αναμνήσεις θα πρέπει να επανέλθουν με τη θέλησή του και να διευθετηθούν και να εκτιμηθούν. Ιδιαίτερα δε, εκείνες που δεν θέλει να θυμηθεί.

Γιατί αυτό ακριβώς το γεγονός, το ότι δηλαδή δεν θυμάται τις παλιές αδυναμίες, αποτυχίες, λάθη, είναι που τον κάνει να επαναλαμβάνει διαρκώς τα ίδια λάθη και να παραμένει την κατάσταση που βρίσκεται.

Ο Κόλλιν εξηγεί ότι με αυτό τον τρόπο μπορεί κανείς να αναπτύξει μέσα του μια διπλή μνήμη.

«Θα βλέπει αμέσως το τι ακριβώς είχε συμβεί και το τι θα μπορούσε να είχε συμβεί, αν ήταν πιο συνειδητός. Και όσο πιο καθαρά θα θυμάται το παρελθόν, τόσο περισσότερη σημασία θα δίνει σε αυτές τις νέες δυνατότητες, που θα τις τοποθετεί σε μια μελλοντική επαναφορά. Γι αυτόν, η επαναφορά θα συνδέεται με την ιδέα της δυνατότητας για συνειδητότητα. Θα αρχίσει να ανοικοδομεί τη ζωή του.»

Βέβαια, όπως καταλαβαίνουμε, όσο επιμένει σε αυτή τη διαδικασία, τόσο περισσότερο θα είναι επώδυνη η αντίθεση ανάμεσα σ’ αυτό που ήταν και σ’αυτό που θα μπορούσε να ήταν. Αυτό όμως είναι μέρος της διαδικασίας, γιατί η ηθική συνείδηση είναι το στοιχείο που σταθεροποιεί τη μνήμη.

Ο στόχος είναι να καταφέρει, όσο είναι ζωντανός να εμφανίσει και να σταθεροποιήσει την μνήμη. Πρέπει να αποκτήσει έντονη συνείδηση του εαυτού του όσο ζει,  για να παραμείνει συνειδητός πέρα από το θάνατο.

· Στο ενδέκατο κεφάλαιο  (ο διαχωρισμός με τον πόνο) ο συγγραφέας μας αναφέρει περιληπτικά τα εξής:

Σε αυτό το κεφάλαιο γίνεται λόγος για το ρόλο του πόνου. Ομολογουμένως, υπάρχει μια δυσκολία στο να μεταφέρω σωστά το τι θέλει να εξηγήσει εδώ ο Κόλλιν και να μην παρερμηνευτεί ο λόγος του…

Ο Κόλλιν πιστεύει ότι προκειμένου να ξεφύγει κανείς από ορισμένες καταστάσεις και από ορισμένους σωματικούς περιορισμούς, πρέπει πρώτα να βιώσει όλες ή τις περισσότερες από τις δυνατότητες που υπάρχουν σε αυτούς τους περιορισμούς.

Το ότι ο άνθρωπος επαναλαμβάνει καταστάσεις, οφείλεται σε έλλειψη κατανόησης. Αυτή η επανάληψη είναι, θα μπορούσαμε να πούμε, ένας μηχανισμός, μέσω του οποίου μπορεί να κατανοήσει περισσότερο, ώστε να γίνει πιο συνειδητός.

Έτσι λοιπόν, υποστηρίζει, δίνοντας μάλιστα παραδείγματα από κάποιους ανθρώπους που ο πόνος έπαιξε πολύ μεγάλο ρόλο στη ζωή τους, όπως ο Ρέμπραντ, ο Μπετόβεν, ο Τολστοι, ο Νεύτων, ο Νίτσε, ότι προκειμένου να αποκτήσει η συνειδητότητα την ικανότητα να αντέξει στο σοκ του θανάτου, θα πρέπει να έχει καταφέρει να αντέξει και πολύ ισχυρές δοκιμασίες που ο υλικός κόσμος «προσφέρει.»

Η κυριαρχία στον μεγάλο πόνο, δίνει στη συνειδητότητα την ένταση και την «πτητικότητα» για να συνεχίσει τη ζωή της ξέχωρα από το σώμα.

Γιατί μέσω του πόνου, η συνειδητότητα αποσπάται από τις σωματικές εκδηλώσεις.

Εδώ πρέπει να δώσουμε έμφαση ώστε να μην παρερμηνευτούν τα λόγια του.

Κάνει λόγο για εκούσια κατεύθυνση του πόνου αλλά τονίζει ότι κάτι τέτοιο μπορεί να έχει υγιή εφαρμογή μόνο σε άτομα που έχουν από καιρό ελευθερωθεί από τον ακούσιο πόνο, δηλαδή τις συνηθισμένες ανησυχίες, δειλίες, φόβους, σκλαβιά στη γνώμη των άλλων κτλ. Σε αντίθετη περίπτωση, το να προσθέσει κανείς εκούσιο πόνο σε όλα αυτά τα βάρη είναι ανθυγιεινό και παθολογικό.

Όταν ο άνθρωπος ελευθερωθεί από τον ακούσιο πόνο, τότε το επόμενο βήμα είναι η μεταμόρφωση του πόνου και της δυσφορίας.

Όπως αναφέρει:

«η κατεύθυνση της μεγάλης δύναμης του πόνου ακριβώς ανάμεσα στη συνειδητότητα και στις σωματικές εκδηλώσεις της, για να αποσπαστούν η μια από την άλλη, είναι εφικτή μόνο ύστερα από μακρόχρονη ηθική και ψυχολογική προετοιμασία. Επειδή η άστοχη χρησιμοποίηση του πόνου, όπως από τους μαστιγωτές και αυτό-βασανιστές σε ολόκληρη την ιστορία, απλώς ακρωτηριάζει τον ψυχοφυσικό οργανισμό και συγκολλά αδιάσπαστα τη συνειδητότητα με το σώμα. Αυτό, ένα από τα πιο τρομερά αποτελέσματα του πρόωρου πειραματισμού, αποτελεί αρκετή προειδοποίηση ότι όσα έχουμε πει δεν αναφέρονται στον συνηθισμένο άνθρωπο. Η εκούσια κατεύθυνση του πόνου αποκτά πρακτική χρησιμότητα μόνο σε σχέση με την εργασία μιας σχολής για την αναγέννηση. Αλλά ακόμα και σ’αυτήν, μόνο σε μια πολύ καθορισμένη στιγμή.»

·  Στο δωδέκατο κεφάλαιο  (η μεταμόρφωση στον κόσμο των ηλεκτρονίων) ο συγγραφέας μας αναφέρει περιληπτικά τα εξής:

Αρχικά κάνει ένα διαχωρισμό μεταξύ συνειδητής και ασυνείδητης αθανασίας.

Η αθανασία την οποία πραγματεύεται δεν είναι μια αθανασία του τωρινού μας σώματος ή της τωρινής μας συνειδητότητας, γιατί κάτι τέτοιο θα αποτελεί εγκλωβισμό. Κάτι τέτοιο θα μας αφαιρούσε κάθε δυνατότητα για αλλαγή και εξέλιξη.

Ως παράδειγμα φέρνει τους βράχους, γιατί το ορυκτό βασίλειο είναι μια μορφή μη συνειδητής αθανασίας. Ένας βράχος, λοιπόν, διαρκεί δέκα χιλιάδες χρόνια σε μια μορφή, επομένως είναι αθάνατος σε σύγκριση με τον άνθρωπο. Παρόλα αυτά δεν είναι συνειδητά αθάνατος. Η μονιμότητα της κόλασης είναι μια παρόμοια αθανασία, βάση των όσων ανέλυσε σε προηγούμενα κεφάλαια σχετικά με το πάγωμα και την απολίθωση της μορφής.

Κατανοούμε επομένως, ότι η συνειδητή αθανασία σχετίζεται με τη μετάβαση από μια χαμηλότερη μορφή σε μια υψηλότερη.

Όπως αναφέρει:

«Για να γίνει κανείς συνειδητά αθάνατος σε έναν κόσμο – δηλ. για να αποκτήσει τη δύναμη να αλλάξει το όχημά του, σ’αυτό τον κόσμο, με τη θέλησή του – είναι ανάγκη όχι μόνο να έχει αλλά και να ελέγχει ένα σώμα που ανήκει στον πιο επάνω κόσμο, ένα σώμα από την αμέσως πιο λεπτή κατάσταση της ύλης.»

Έτσι λοιπόν, μας αναλύει το θέμα της δημιουργίας ενός ανώτερου σώματος, δηλαδή μιας ψυχής και του πλήρους ελέγχου όλων των δυνάμεών της. Το αμέσως επόμενο επίπεδο είναι το να γίνει «πλάστης ανθρώπινων ψυχών» όπως το ονομάζει. Αυτό βέβαια προϋποθέτει πως θα είναι πλέον μέσα στο πνεύμα, θα έχει δηλαδή περάσει από τον μοριακό κόσμο στον ηλεκτρονιακό (θα έχει φτιάξει ένα πνευματικό σώμα).

Δεν θα αναφέρω περισσότερα πάνω σε αυτό το θέμα, διότι αφορά διεργασίες που, κατά τον Κόλλιν, γίνονται μόνο μέσα στο πλαίσιο μια σχολής και πάντα με καθοδήγηση και βοήθεια.

Κάπου εδώ, επομένως, κλείνω την περίληψή μου σε αυτό το πάρα πολύ ενδιαφέρον βιβλίο….

Dustin O' Halloran - Opus 28

Η Θεωρία της Αιώνιας Ζωής (μέρος Γ')

Διαβάστε το Α΄μέρος εδώ.


· Στο όγδοο κεφάλαιο  (η Κρίση ή η Επανεσάρκωση) ο συγγραφέας μας αναφέρει περιληπτικά τα εξής:

Εδώ ο συγγραφέας μας αναλύει πως υποθέτει ότι γίνεται η επανεσάρκωση, την οποία μάλιστα την παρομοιάζει με την ψύξη- κρυστάλλωση.

«Καθώς οι κύκλοι στρέφονται και πάλι προς την έναρξη της φυσικής ζωής, όλο και πιο κοντά έρχεται η στιγμή όπου τα πάντα θα πρέπει να παγώσουν, να κρυσταλλωθούν, να πάρουν στατική μορφή. Θα μπορούσαμε να συγκρίνουμε το πνεύμα στον ηλεκτρονιακό κόσμο με την κατάσταση του ατμού και της ψυχής στον μοριακό κόσμο με την κατάσταση του νερού. Διαρκώς, η θερμοκρασία πέφτει, οι διεργασίες γίνονται όλο και πιο αργές. Ξαφνικά, σε μια στιγμή που η φυσική την γνωρίζει επακριβώς – συντελείται η ψύξη – δηλαδή το ρευστό προικίζεται με μορφή. Αυτή η μορφή εξαρτάται από την κατάσταση όπου βρίσκεται το νερό τη στιγμή της ψύξης, αν βρίσκεται σε στρογγυλό δοχείο, σε σωλήνα ή σε ελεύθερες σταγόνες στο τζάμι. Αλλά μόλις παγώσει, μόλις «αποκτήσει σώμα», δεν μπορεί τίποτα να το αλλάξει, παρά μόνο η επαναθέρμανση σε μια υψηλότερη θερμοκρασία – δηλαδή μέχρις ότου ο πάγος πεθάνει άλλη μια φορά. Η στιγμή του παγώματος μπορεί να θεωρηθεί «κρίση» για το νερό.

Για τον ατομικό εαυτό, μια τέτοια κρίση θα είναι η αποκρυστάλλωσή του σε ένα ορισμένο είδος υλικού σώματος. Γιατί μόλις προικιστεί με ένα σώμα, ο τρόπος που αντιλαμβάνεται, οι δυνατότητές του, ίσως ολόκληρη η μοίρα του, καθορίζονται από τον τύπο αυτού του σώματος.»

Στα διάφορα αρχαία κείμενα,  πάντα η Κρίση παρουσιάζεται να συντελείται από κάποιο υπερ ανθρώπινο όν. Στην Χριστιανική πίστη είναι ο Χριστός, στην Αιγυπτιακή ο Όσιρις, στην Ελληνική ο Δίας, στην Ζωροαστρική ο Αχούρα Μάζδα, στην Θιβετανική ο Γιάμα Ράτζα. Πρόκειται για το αρχέτυπο της ενσαρκωμένης θειότητας.

Μπροστά σε αυτόν συντελείται μια διαδικασία που απεικονίζεται σαν ζύγισμα στη ζυγαριά. Στο Θιβετανικό ζύγισμα, με τον Σίνζι και το Βαγκ, στο Ζωροαστρικό με το Μίθρα, Σραοσά και Ρασνά, ενώ στο Ελληνικό με τον Ραδάμανθη, τον Αιακό και τον Μίνω. Αυτό που υποτίθεται πως ζυγίζεται είναι οι πράξεις, οι σκέψεις και τα λόγια του νεκρού.

Όμως στην Αιγυπτιακή εικόνα της κρίσης, που θεωρείται μάλιστα και η αρχαιότερη, βλέπουμε πως εκείνο που ζυγίζεται είναι η καρδιά του νεκρού, ενώ η μορφή και η ψυχή του είναι ξέχωρα και παρακολουθούν.

Η καρδιά, φαίνεται πως υποδηλώνει την εσωτερική ποιότητα του ανθρώπου, το είναι του. Στη μια ζυγαριά έμπαινε λοιπόν η καρδιά του νεκρού και στην άλλη το φτερό της Μάατ, που αντιπροσωπεύει τη δικαιοσύνη και την κοσμική τάξη. Θα λέγαμε ότι το φτερό μοιάζει με το βουδιστικό ντάρμα, δηλαδή το σωστό, το δίκαιο και το αληθινό, με λίγα λόγια είναι η αληθινή δυνατότητα του ατόμου.

Επομένως, το είναι που ο άνθρωπος έχει εξελίξει για λογαριασμό του, ζυγίζεται σε σύγκριση με την αρχική του ικανότητα.

Όπως αναφέρει ο Κόλλιν:

«Αυτή η εκπληκτική απεικόνιση δεν δείχνει μόνο το ζύγισμα του επίκτητου «είναι» του ανθρώπου σε σύγκριση με τις αρχικές του ικανότητες, αλλά επίσης πως η υπερβολή ή η ανεπάρκεια, που γίνεται έτσι φανερή, καθορίζει ακριβώς το νέο σώμα μέσα στο οποίο θα γεννηθεί ξανά ο εαυτός, δηλαδή τις αρχικές του ιδιότητες στην επόμενη ζωή. Έτσι συμπληρώνεται ο κύκλος και το αποτέλεσμα ή η αμοιβή αυτής της κρίσης είναι ήδη εκείνη που θα μπει στη δεξιά πλάστιγγα στην επόμενη ζωή. Η κρίση επαναλαμβάνεται, η δικαιοσύνη είναι αιώνια και ένα νέο ζύγισμα προκύπτει από τον παλιό κόσμο, χωρίς τέλος.»

Μάατ

Το ζύγισμα της ψυχής

·   Στο ένατο κεφάλαιο  (η επαναστροφή στον οργανικό κόσμο) ο συγγραφέας μας αναφέρει περιληπτικά τα εξής:

Ο συγγραφέας, αφού εξέτασε το θέμα της κρίσης ή αλλιώς την κατανομή των νέων μορφών με φιλοσοφικό τρόπο, τώρα το εξετάζει από πρακτική σκοπιά.

Αναλύοντας από την οπτική της βιολογίας την γονιμοποίηση καθώς και τη φύση και λειτουργία των χρωμοσωμάτων και των γονιδίων, καταλήγει στο συμπέρασμα ότι τα γονίδια και τα χρωμοσώματα βρίσκονται στα σύνορα των δυο κόσμων (μοριακού και κυτταρικού).

«Τα γονίδια παρουσιάζουν κι άλλο ένα σπουδαίο σημείο. Είναι τόσο μικροσκοπικά ώστε δεν αποτελούνται παρά μόνο από ελάχιστα – ίσως από μισή δωδεκάδα – μόρια. Με άλλα λόγια, ανήκουν στον μοριακό κόσμο και διέπονται από μοριακούς νόμους. Αυτό ακριβώς δεν επιτρέπει στους επιστήμονες να τα μελετήσουν. Βρίσκονται πέρα από τον κυτταρικό ή οργανικό κόσμο στον οποίο περιορίζονται οι παρατηρήσεις μας.

Ας θυμηθούμε ότι όταν είχαμε στρέψει την προσοχή μας στη στιγμή της σύλληψης, είχαμε καταλήξει σε ένα σημείο όπου οι διεργασίες κινούνται με τέτοια ταχύτητα ώστε είναι αδύνατο να τις συμπεριλάβει η κυτταρική ύλη. Αυτή ακριβώς η ταχύτητα τις κάνει να ανήκουν στην μοριακή ύλη. Τα γονίδια και τα χρωμοσώματα αντιπροσωπεύουν την πρώτη είσοδο της ανθρώπινης ζωής στη δική μας περιοχή της υλικής παρατήρησης. Βρίσκονται στα σύνορα των δυο κόσμων. Ένα μέρος τους συμμετέχει στη φύση της ύλης, στην ελεύθερη μοριακή της κατάσταση και ένα άλλο μέρος τους μένει καθηλωμένο μέσα σ’εκείνο το πρωτόγονο κύτταρο, το γονιμοποιημένο ωάριο.»

Στη συνέχεια αναλύει το θέμα των ακτινοβολιών σε σχέση με τις αλλοιώσεις και τις ανακατατάξεις των γονιδίων, εστιάζοντας ιδιαιτέρως στη ραδιενεργό ακτινοβολία, η οποία μπορεί να επηρεάσει ακόμα και μετά από χίλια χρόνια. Η ίδια ακτινοβολία που θα μπορούσε να επηρεάσει τα γονίδια τώρα, θα μπορούσε να προκαλέσει μια παρόμοια μετάλλαξη χίλια χρόνια αργότερα.

«Έχει ταξιδέψει μπροστά ή πίσω στον χρόνο; Είναι το ίδιο. Το μόνο που θα μπορούσε να πει κανείς είναι ότι αυτή η ακτινοβολία, που εξουσιάζει τη μορφή, είναι ανεξάρτητη από το χρόνο.»

Κρατάμε αυτό το σημείο γιατί παρακάτω θα συνδυάσει αυτό το συμπέρασμα με το προηγούμενο συμπέρασμά του ότι η μορφή στον έναν κόσμο δημιουργείται από την επίδραση του κόσμου που βρίσκεται από πάνω του (τα μοριακά μπορούν να αλλάξουν μόνο με ηλεκτρονιακή δύναμη.)

Έπειτα ο Κόλλιν αναφέρεται  ξανά στο μύθο του Ηρός αλλά και στη Θιβετανική Βίβλο των νεκρών, σε αποσπάσματα όπου αναφέρεται η ιδέα της επαναγέννησης σε ζώο και μας αναλύει την συμβολική έννοια που αυτή η ιδέα περιέχει.

Πρόκειται για την ιδέα της αυξανόμενης καθήλωσης σε ένα ιδιαίτερο γνώρισμα και ο συμβολισμός των ζώων είναι μια μεταμφίεση, θα λέγαμε, της παθολογικής υπερβολής ενός γνωρίσματος. (π.χ. ο σκύλος – όσφρηση αλλά και μια κατάσταση στο έλεος των ζωϊκών ορέξεων που ερεθίζονται ιδιαίτερα από τις οσμές. Το φίδι – ο αδενικός συνδυασμός που προκαλεί αιχμηρές και οξείες αντιδράσεις.) Αυτή η παθολογική υπερβολή ενός γνωρίσματος θα πρέπει να ρυθμίζεται από ένα γονίδιο ή μια ομάδα γονιδίων. Δεν θα είναι όμως σε αρμονική σχέση με τον συνολικό οργανισμό.

«Θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ότι στο τέλος της ζωής, κάθε ψυχολογικό γνώρισμα του ανθρώπου ή έχει εξογκωθεί ή έχει ελαχιστοποιηθεί, σε σύγκριση με την οργανική τάση που του δόθηκε από τη γέννησή του.»

Κατανοούμε βεβαίως ότι η πραγματοποίηση της ιδέας της ισορροπίας των γνωρισμάτων, εξαρτάται από τον υψηλό βαθμό αυτογνωσίας του ατόμου αλλά και από τον επίμονο αγώνα του ενάντια στις αδυναμίες  του.

Έτσι λοιπόν, ο Κόλλιν ολοκληρώνει εδώ το σκεπτικό του, έχοντας εξηγήσει την οπτική του, για το πώς λειτουργεί ο μηχανισμός της ανθρώπινης επαναστροφής σε πρακτικό επίπεδο.

Το σύνολο των γνωρισμάτων λοιπόν, θα μπορούσε να μεταδοθεί με το θάνατο στα κατάλληλα γονίδια και χρωμοσώματα μέσα στο ωάριο.

Και έτσι βρισκόμαστε ξανά στο θέμα της στιγμής της σύλληψης που, όπως ανέλυσε σε προηγούμενα κεφάλαια, συνδέεται με τη στιγμή του θανάτου.

Σε αυτό το σημείο του βιβλίου υπάρχουν πολύ σημαντικές  πληροφορίες, γι αυτό και παραθέτω το κείμενο του συγγραφέα αυτούσιο:

«Αλλά η πράξη της σύλληψης είναι επίσης η σεξουαλική πράξη των γονιών. Η δημιουργία του νέου σχεδίου τόσο από τους ίδιους όσο και από την κατάστασή τους, από την ένταση και αγνότητα των αισθημάτων τους κ.ο.κ. Γι αυτό, αν είναι να γίνει κάποια βελτίωση και εναρμόνιση του νέου εμβρύου σε σχέση με το παλιό, καταλήγουμε στην ιδέα ότι ο ετοιμοθάνατος δεν θα πρέπει μόνο να έχει νικήσει τις δικές του αδυναμίες, αλλά θα πρέπει επίσης να έχει, με κάποιο τρόπο, ανυψώσει τους γονείς του σε ένα ανώτερο επίπεδο. Θα πρέπει να διδάξει τους γονείς του τώρα, για να βελτιώσει το επόμενο σώμα του. Και θα πρέπει να μεταβιβάσει τέτοιαν ένταση συνειδητότητας και συγκίνησης στη στιγμή της ίδιας του της σύλληψης ώστε αυτή να μεταδοθεί στους γονείς του.

Αυτή η μυστηριώδης ιδέα αναφέρεται με την παρακάτω διατύπωση στη Θιβετανική Βίβλο των Νεκρών:

“… κατεύθυνε την επιθυμία σου και μπες μέσα στην μήτρα. Ταυτόχρονα, ρίξε τα κύματα – δώρα σου (της χάρης ή της καλής προαίρεσης) επάνω στη μήτρα που μέσα της μπαίνεις (μεταμορφώνοντάς την έτσι) σε ουράνιο παλάτι.”

Ο ανώτερος άνθρωπος δεν μπορεί να περιμένει. Πρέπει να βελτιώσει την ίδια του την κληρονομικότητα, να ρυθμίσει την ίδια του τη γέννηση.

Στους ανθρώπους που δεν είναι ούτε άγιοι, ούτε εγκληματίες, παρατηρούμε, αντίθετα, μόνον μια βαθμιαία και ίσως αδιόρατη αλλαγή από τη μια ζωή στην άλλη – είτε όταν κάποιο γνώρισμα τείνει να καταπιεί όλα τα άλλα, είτε, αντίθετα με την βαθμιαία κλίση προς την αρμονία και την ισορροπία του συνόλου. Αυτή είναι η αιώνια επαναστροφή που περιγράφει ο Νίτσε και την οποία επικαλείται ο Ουσπένσκυ στο μυθιστόρημά του «Η παράξενη ζωή του Ιβάν Οσοκίν.»

Αλλά για πόσες ζωές είναι δυνατό να περιμένει κανείς ότι θα ισχύουν αυτές οι αδιόρατες αλλαγές; Όπως γνωρίζουμε από τα εγγράμματα της κάθε ζωτικής διεργασίας, τίποτα στη φύση δεν ακολουθεί για πάντα μια ευθεία κλίση. Αργά ή γρήγορα καμπυλώνεται ή προς τα επάνω ή προς τα κάτω. Πόσο υπομονετική είναι η φύση στην περίπτωση του ανθρώπου; Πόσες ζωές θα μπορεί να ζήσει πριν από τον τελικό απολογισμό, από την κρίση των κρίσεων; Ακόμα και εδώ, οι παλαιοί θρύλοι δεν μας αφήνουν χωρίς νύξεις:

“Τώρα, στο ίδιο μέρος από το οποίο έρχεται η κάθε ψυχή (έτσι αναφέρεται στον μύθο του Φαίδρου), δεν ξαναγυρίζει παρά μόνο αφού συμπληρωθούν δέκα χιλιάδες χρόνια. Γιατί νωρίτερα καμμιά ψυχή δεν αποκτά φτερά, εκτός από την ψυχή εκείνου που αναζητά χωρίς δόλο την Αληθινή Σοφία ή που έχει αγαπήσει τον Σύντροφό του με τα δεσμά της Σοφίας. Αν οι ψυχές λοιπόν αυτών των ανθρώπων, αφού τελειώσει ο τρίτος κύκλος από χίλια χρόνια, διαλέξουν αυτή τη ζωή τρεις φορές στη σειρά, αποκτούν φτερά και τότε αποχωρούν πραγματικά.”

Τι μπορεί να σημαίνουν τα παραπάνω; Δέκα χιλιάδες χρόνια, σύμφωνα με τους υπολογισμούς που αναφέραμε ειδικά στον παράλληλο μύθο του Ηρός, είναι εκατό ζωές. Ένας τέτοιος υπολογισμός ίσως να περνούσε απαρατήρητος αν δεν μας θύμιζε εκπληκτικά τις εκατό οκτώ χάντρες στο περιδέραιο του Βούδα, που η κάθε μια τους συμβολίζει και μιαν ενσάρκωση.

Οπωσδήποτε, το απόσπασμα μοιάζει να υπαινίσσεται μια πάρα πολύ μεγάλη περίοδο για τη μάζα της ανθρωπότητας. Η περίοδος αυτή θα μπορούσε ίσως να υπολογιστεί σε έναν αιώνα από ζωές. Στη διάρκεια αυτού του αιώνα, η αργή παλίρροια που επηρεάζει το σύνολο της ανθρωπότητας, θα μπορούσε είτε να είχε επιτελέσει το έργο της είτε όχι. Σε αυτή την κλίμακα, η βελτίωση δεν έχει τίποτα το προσωπικό. Θα έλεγε κανείς ότι δίνεται στον άνθρωπο η ευκαιρία να πάρει μέρος σε κάποια γενική και αδιόρατη άνοδο στον ρυθμό των διεργασιών που ισχύουν για ολόκληρη τη φύση.

Ταυτόχρονα, υπάρχει το όραμα ενός πιο σύντομου δρόμου, θα λέγαμε, «για εκείνους που αναζητούν την Αληθινή Σοφία χωρίς δόλο.» Φαίνεται ότι στους ανθρώπους με συμπληρωμένο το ένα τρίτο των συνολικών βίων που τους έχουν χορηγηθεί δίνεται μια διαφορετική ευκαιρία. Μπορεί να τους δοθεί η ευκαιρία να έρθουν σε επαφή με έναν διδάσκαλο ή με μια σχολή κι έτσι να μάθουν το μυστικό της αναγέννησης. Με ειδική γνώση, ακριβή καθοδήγηση, εντατική εσωτερική εργασία και με τύχη, ίσως μπορέσουν να ανέβουν άμεσα, να ξεφύγουν από τον κύκλο των γεννήσεων και των θανάτων. Αυτή τη δυνατότητα απεικονίζουν οι Ρωσσικές εικόνες της Δευτέρας Παρουσίας, όπου μερικοί μοναχοί, που ξέφυγαν από την γενική Κρίση, πετούν κάθετα στο δεξί περιθώριο ίσια προς τον ουρανό.

Αλλά ο χρόνος όσων έχουν μάθει αυτό το μυστικό, μετριέται αμέσως με διαφορετικό μέτρο. Ο άνθρωπος δεν έχει πια μπροστά του ολόκληρες εικοσάδες βίων. Του δίνεται μια ειδική ευκαιρία, αλλά θα πρέπει να την αξιοποιήσει πολύ γρήγορα. Θα πρέπει να φτάσει σε ένα καθορισμένο επίπεδο σε πολύ λίγες ζωές. «Αν οι ψυχές αυτών των ανθρώπων…. διάλεξαν αυτή τη ζωή τρεις φορές στη σειρά, αποκτούν φτερά και τότε αποχωρούν πραγματικά.»

Τι παράξενο, αλήθεια, να συναντήσουμε αυτή τη συναρπαστική και τρομερή ιδέα, με την ίδια ακριβώς αντήχηση εικοσιπέντε αιώνες αργότερα, στη δική μας σκεπτικιστική εποχή! Στο βιβλίο του Ουσπένσκυ «Η παράξενη Ζωή του Ιβάν Οσοκίν» ο ήρωας φτάνει επιτέλους στο σημείο να δει με τραγική καθαρότητα τον αδιάκοπα επαναλαμβανόμενο κύκλο της ίδιας του της ζωής. Συναντά έναν μάγο που του εξηγεί κάτι περισσότερο. Αλλά επάνω στην έξαψή του που έμαθε κάτι παραπάνω, ούτε καν άκουσε τι πρόσθεσε ο μάγος:

«Ο άνθρωπος που έχει αρχίσει να μαντεύει το μεγάλο μυστικό, θα πρέπει να το χρησιμοποιήσει, διαφορετικά αυτό θα στραφεί ενάντιά του. Δεν είναι ένα ασφαλές μυστικό. Όταν κανείς το συνειδητοποιήσει, θα πρέπει να συνεχίσει, διαφορετικά θα βουλιάξει. Όταν ένας βρει το μυστικό ή ακούσει γι αυτό, δεν του μένουν παρά μόνον δυο ή τρεις, οπωσδήποτε, πολύ λίγες ζωές ακόμα.»

ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ

Lisa Gerrard - Eternity