Η Σεφίρα Νετζά, τα σύμβολα και οι Θεές της (μέρος Α')

Η Σεφίρα Νετζά είναι η έβδομη Σεφίρα στο Καββαλιστικό Δέντρο της Ζωής. Βρίσκεται στη δεξιά στήλη, τη Στήλη του Ελέους.

Το όνομά της σημαίνει «Νίκη» και η μαγική εικόνα της είναι μια όμορφη γυμνή γυναίκα. Αντιπροσωπεύει τα ένστικτα και τα συναισθήματα. Ο πλανήτης της είναι η Αφροδίτη.

Ας δούμε όμως τις διάφορες αντιστοιχίες της, με βάση την ποιότητα που εκφράζεται μέσω αυτής. Ο πλανήτης της είναι η Αφροδίτη, όπως είπαμε, και οι θεές που σχετίζονται με αυτή τη Σφαίρα, είναι όλες οι θεές του κάλλους και της ομορφιάς. Έχουμε λοιπόν την Αφροδίτη των Ελλήνων, την Βένους των Ρωμαίων, την Αστάρτη των Φοινίκων, την Ιστάρ των Βαβυλώνιων, την Ινάννα των Σουμερίων, την Χαθώρ των Αιγυπτίων, την Μπαβάνι των Ινδών, την Φρέγια των Σκανδιναβών αλλά και τη Νίκη των Ελλήνων.

Η αντιστοιχία της στα τσάκρας είναι το Μανιπούρα (στο ηλιακό πλέγμα) και στο σώμα η περιοχή της λεκάνης και των γοφών. 

Στη Νετζά οι θεϊκές μορφές λατρεύονται μέσω της τέχνης όχι μέσω του φιλοσοφικού στοχασμού. Η επαφή με τη Νετζά γίνεται με τη συναίσθηση αλλά και με τις τέχνες (χορός, ήχος, χρώμα).

Στη Νετζά έχουμε την εξισορρόπηση των δυνάμεων της έλξης και της απώθησης, καθώς και τη δημιουργική αρχή που βρίσκεται κάτω από την ώθηση για ανάπτυξη και ένωση.

Απολλων και Μούσες

(η επαφή με τη Νετζά γίνεται μέσω της τέχνης)

Η αρετή της Σφαίρας αυτής είναι η ανιδιοτέλεια, ενώ το ελάττωμά της η υπερβολική λαγνεία.

Έχουμε να κάνουμε εδώ με μια ποιότητα η οποία αφορά το πάθος και την αφοσίωση, καθώς και την ένωση μέσω της αγάπης. Αν μεταφέρουμε αυτό στο πεδίο της γιόγκα, σε αυτή τη Σεφίρα η αντιστοιχία είναι η Μπάκτι γιόγκα.

(σημ. Η Μπάκτι Γιόγκα είναι το μονοπάτι της αφοσίωσης, το μονοπάτι του μυστικιστή, κατάλληλο για τους συναισθηματικούς ανθρώπους Ο Μπάκτι γιόγκι σκοπεύει στην αφύπνιση του αισθήματος της ανιδιοτελούς αγνής αγάπης και γι΄ αυτό χρησιμοποιεί πράξεις που εκφράζουν λατρεία και τεχνικές που διεγείρουν το συναίσθημα όπως λουλούδια, θυμιάματα, ψαλμούς, κίρταν και τραγούδια αφιερωμένα στον Θεό. Ο Μπάκτι γιόγκι δεν ενδιαφέρεται καθόλου να γνωρίσει τον εαυτό του, αλλά να ενωθεί να γίνει ένα με τον Θεό, να μεθύσει από θεϊκή αγάπη για όλα τα όντα. Αυτό το μονοπάτι ακολουθούν οι Άγιοι, όλων των θρησκειών.)

Τα σύμβολά της Νετζά είναι το ρόδο, η ζώνη και η λυχνία, ενώ τα ζώα της είναι η Ιυνξ και το κοράκι. Η αντιστοιχία της σε χρώμα είναι το πράσινο (η ένωση του μπλε του Χεσέντ και του κίτρινου του Τίφαρετ), στους λίθους το σμαράγδι, στα φυτά το ρόδο (τριαντάφυλλο), ενώ στα αρώματα το κόκκινο σάνδαλο, η βενζόη και το ρόδο.

Ένας από τους πιο γνωστούς συμβολισμούς του ρόδου (τριαντάφυλλου) είναι το γυναικείο σεξουαλικό όργανο.

Αλλά και για τους Αλχημιστές, ολόκληρη η διαδικασία της ψυχικής μεταμόρφωσης γίνεται «sub rosa» (κάτω από το ρόδο). Η φράση αυτή, που κάποιοι θεωρούν ότι προήλθε από την ιστορία του Έρωτα ο οποίος έκανε δώρο στον Αρποκράτη ένα ρόδο, δηλώνει την σιωπή. Στην Αλχημεία, τα λευκά και κόκκινα ρόδα υποδηλώνουν τον «γάμο» των αντιθέτων και τα στάδια της λεύκανσης (albedo) και ερύθρωσης (rubedo) αλλά και τη σιωπή που είναι απαραίτητη για την εσωτερική φύση της εργασίας, αφού μέσα στη μήτρα ή ρόδο γίνεται η σύλληψη του Εαυτού.

Dat Rosa Mel Apibus: "The rose gives the bees honey"

Johann Thedore deBry (d. 1598)

Η ζώνη είναι σύμβολο της αγνότητας και της εγκράτειας. Στην λογοτεχνία η ζώνη, όταν φοριέται από άνδρες δηλώνει δύναμη, ενώ όταν φοριέται από γυναίκες δηλώνει προστασία.

Πολύ γνωστός μύθος με θέμα τη ζώνη είναι φυσικά ο μύθος με τον άθλο του Ηρακλή «Η ζώνη της Ιππολύτης» (μπορείτε να διαβάσετε σχετικά με αυτό στο άρθρο μου για τους άθλους του Ηρακλή)

Sir Joshua Reynolds - Cupid untying the zone of Venus

Η λυχνία είναι το μαγικό όπλο που χρησιμοποιείται για το χειρισμό του Στοιχείου της Φωτιάς, το οποίο συνδέεται με την Άρεια όψη της Σφαίρας της Αφροδίτης. Όπως μας επισημαίνει η Dion Fortune σχετικά με τη φύση της Αφροδίσιας επίδρασης, η δύναμη αυτή είναι πολύ ασταθής αν δεν εδραιωθεί σε πνευματικές αρχές. «Οι κατώτερες μορφές του έρωτα ανήκουν στην περιοχή των συγκινήσεων και ουσιαστικά είναι αναξιόπιστες, αλλά ο ανώτερος έρωτας είναι δυναμικός και ενεργοποιητικός.»

Κατά μια άλλη – θελημική – προσέγγιση, η λυχνία αντιπροσωπεύει την αγάπη του μάγου. Αυτήν πρέπει διαρκώς να προστατεύει και να θρέφει. Σύμφωνα με τον John Bonner, η λειτουργία της συναισθηματικής αγάπης υποβάλλεται στις ανάγκες και προθέσεις του ατόμου που δεν είναι επομένως πλέον στο έλεος των ανεξέλεγκτων επιθυμιών, επειδή  αν και η αγάπη είναι αναντίρρητα ο νόμος, πρέπει πάντα να είναι «αγάπη υπο το θέλημα».

Το Σεφέρ Γετζιρά ονομάζει τη Νετζά «Απόκρυφη Διάνοια» και οι αντίστοιχες κάρτες των Ταρώ είναι τα τέσσερα εφτάρια (Επτά των ράβδων, Επτά των κυπέλλων, Επτά των σπαθιών, Επτά των δίσκων).

Σύμφωνα με την D. Fortune, «θα καταλάβουμε καλύτερα τη φύση της Νετζά στο μικρόκοσμο, αν θυμηθούμε πως είναι η Σφαίρα της Αφροδίτης με όλα τα σύμβολά της. Αυτό σημαίνει ότι έχουμε να κάνουμε με τη λειτουργία της πολικότητας, που αποτελεί κάτι πολύ παραπάνω από το σεξ, έτσι όπως το καταλαβαίνουμε αόριστα.»

Η Αφροδίτη δεν είναι θεά της γονιμότητας, όπως είναι για παράδειγμα η Δήμητρα και η Περσεφόνη. Είναι θεά του έρωτα. Υπενθυμίζουμε εδώ ότι η αντιστοιχία της στο ανθρώπινο σώμα είναι η περιοχή της λεκάνης και των γοφών, όχι των γεννητικών οργάνων. Όμως αυτός ο έρωτας μπορεί να βρει αντιστοιχία στη σχέση δασκάλου και μαθητή ή και στη συναδελφικότητα δυο ανδρών πολεμιστών. Όπως επίσης βρίσκει αντιστοιχία στην Εταίρα της αρχαιότητας (η οποία βέβαια, δεν έχει σχέση με την πόρνη όπως την αντιλαμβανόμαστε σήμερα). Κατά την Fortune, έχουμε να κάνουμε εδώ με μια «λεπτή, αιθερική ανταλλαγή μαγνητισμού και διανοητική και πνευματική πόλωση».

Και συνεχίζει : «Η λατρεία της Αφροδίτης ήταν κάτι πολύ περισσότερο από την απλή εκτέλεση μιας ζωώδους λειτουργίας. Συνδεόταν με τη λεπτή αλληλεπίδραση της δύναμης της ζωής με δυο παράγοντες. Με την περίεργη ροή και επιστροφή και με τη διέγερση και την αντίδραση, που παίζουν τόσο σπουδαίο ρόλο στις σχέσεις των δυο φύλων, αλλά εκτείνονται πέρα από τη σφαίρα του σεξ.»

Η μαγική φόρμουλα που συνδέεται με τη Νετζά είναι η ARARITA.

Ψυχολογικά η Νετζά είναι η Σφαίρα της Άνιμα.

Η κάρτα Αυτοκράτειρα, μια από τις ομορφότερες κάρτες των ταρώ του Θωθ, συνδέεται με τον πλανήτη Αφροδίτη. Αν και έχει πολλά και ποικίλα στοιχεία κάλλους, ωστόσο δεν αφορά την όψη που εξετάζουμε, αλλά την όψη της γονιμότητας, της Μεγάλης Θεάς, της Μητέρας Φύσης. Εξάλλου, η αντιστοιχία της είναι το γράμμα Daleth, και το μονοπάτι που ενώνει τη Σεφίρα Χόχμα με τη Σεφίρα Μπίνα. Τον Πατέρα με την Μητέρα. Αφορά δε, το ουράνιο τρίγωνο, πέρα από την Άβυσσο.

Ωστόσο, παραθέτω εδώ τους τόσο λυρικούς στίχους του Crowley για αυτή τη πανέμορφη κάρτα: 

«This is the Harmony of the Universe, that Love

unites the Will to create with the Understanding

of that Creation: understand thou thine own Will.

Love and let love. Rejoice in every shape of love,

and get thy rapture and thy nourishment thereof.»

Όπως όλες οι Σεφιρώθ, έτσι και η Νετζά δεν μπορεί να μελετηθεί μόνη της, αλλά πάντα σε συνάρτηση με τις υπόλοιπες Σεφιρώθ, ιδιαίτερα δε, τη Σεφίρα που βρίσκεται στην απέναντι στήλη (Χοντ) αλλά και σε συνάρτηση με το τρίγωνο που ανήκει (Νετζά-Χοντ-Γεσούντ) και φυσικά με τη Μαλκούτ που είναι στη βάση.

Η Νετζά ισορροπεί τη διάνοια της Χοντ, αλλά και την υλικότητα της Μαλκούτ. Όπως είπαμε παραπάνω, τη Νετζά δεν τη μελετάμε ξεχωριστά, αλλά σε συνάρτηση καταρχήν με την Χοντ, με την οποία είναι αδιαχώριστες.

Η συναισθηματική ενέργεια δίχως τη διάνοια δεν μπορεί να δώσει κάτι παραγωγικό. Από την άλλη, η διάνοια χωρίς συναίσθημα είναι μια στείρα κατάσταση. Η Νετζά με τη Χοντ δρουν συμπληρωματικά και εξισορροπητικά. Το συναίσθημα της Νετζά εξανθρωπίζει την ψυχρή αναλυτική προσέγγιση της Χοντ, ενώ η Χοντ παρέχει τάξη στην δίνη των συναισθημάτων της Νετζά.

Επιπλέον, λαμβάνουμε υπόψη ότι οι τρεις Σεφιρώθ Νετζά-Χοντ-Γεσόντ είναι σαν μια μονάδα εργασίας και αλληλεπιδρούν διαρκώς. Οι στοιχειακές δυνάμεις συλλέγονται από τη Γεσόντ αλλά κατευθύνονται και ελέγχονται μέσω του ζεύγους Νετζά-Χοντ. Στο λεγόμενο αυτό «Μαγικό Τρίγωνο» η Γεσόντ ισορροπεί θα λέγαμε την αφηρημένη σκέψη της Νετζά και την αναλυτική σκέψη της Χοντ. Όπως αναφέρεται σε διάφορα κείμενα, η Γεσόντ είναι ο Ερμαφρόδιτος άνθρωπος, λόγω αυτής της σύνδεσής της με τη Νετζά (Αφροδίτη) και τη Χοντ (Ερμής). Συναίσθημα και Ένστικτο της Αφροδίτης σε συνδυασμό με το Νου και τη Διάνοια του Ερμή.

Ερμής - Αφροδίτη

Περισσότερα μπορεί να διαβάσει κανείς στα εξής βιβλία:

Dion Fortune – Η μυστική Καββάλα

Aleister Crowley – Liber 777

John Bonner - Qabalah: A Magical Primer

Lon Milo Duquette – The chicken Qabalah

Israel Regardie – Η Καββάλα και τα σύμβολά της

Israel Regardie – A garden of pomegranates

ARAS , The Book of Symbols. Reflections on archetypal images

Julius Evola - Η Μεταφυσική του Φύλου
M.Esther Harding - Woman's mysteries

Aleister Crowley – The Book of Thoth

Το ρόδι που έσπασε ήταν γεμάτο αστέρια

"Γυμνή γυναίκα
το ρόδι που έσπασε ήταν
γεμάτο αστέρια." (Γ.Σεφέρης)

Πίνακας : "The Blood of a Pomegranate"- Stephen Mackey

Η Χρυσή Χαθωρ, η έλξη και το κέντρο της γέφυρας

"Η Χρυσή Χάθωρ απεικονίστηκε έντονα από κάποιον από τους σύγχρονους συγγραφείς μας να θέλγει όλους αυτούς που την ακούν από τη θέση της στο κέντρο του Πύργου του Πυλώνα. Καθώς πλησίαζε κανείς τον Ναό, νόμιζε ότι αυτοί οι ογκώδεις Πύργοι που υψώνονταν σε ύψος εβδομήντα ποδών από τη γη, δεν είχαν καμμία οροφή, καμμία σχέση. Ήσαν απλώς η είσοδος προς τον προθάλαμο του ναού. Όταν όμως εισερχόταν κανείς στον ίδιο τον ναό, έβλεπε πως αυτοί οι πύργοι ήσαν ενωμένοι με μια πέτρινη γέφυρα που όριζε την ένωση των δυο σε ένα, ή την Δυαδική Μονάδα. Οποιοσδήποτε μπορούσε να σταθεί στο κέντρο αυτής της γέφυρας, είχε αναπτύξει και τις δυο φύσεις και κρατούσε τον κόσμο δια της μαγνητικής γοητείας τους. Η Χάθωρ ήταν η Μαρία Μαγδαληνή της Αιγυπτιακής Θρησκείας, όταν δε τραγουδούσε προς το λαό της, από το κέντρο αυτής της γέφυρας, κανείς δεν μπορούσε να της αντισταθεί.

Οι άντρες εγκατέλειπαν τις οικογένειές τους, όλες οι σχέσεις της γης λησμονούνταν, καθώς ο λαός συνέρεε κατά μάζες από κάθε μέρος του βασιλείου για να φθάσει ως αυτήν. Αν οι άνθρωποι αυτοί ήταν ανώριμοι, ήταν βέβαιο πως θα συναντούσαν τον θάνατο. Το όλο σκηνικό αποτελεί μια από τις ωραιότερες περιγραφές που έχουν δοθεί ποτέ για μια ψυχή που έχει ενώσει το Ανώτερο Θηλυκό με το Κατώτερο, το Ανώτερο Εγώ με το Κατώτερο, το ανθρώπινο με το Θείο. Σήμερα, το αποτέλεσμα είναι το ίδιο όταν μπαίνει κανείς να μιλήσει για τον Λόγο από αυτό το εσώτερο κέντρο του είναι του. Τότε μπορεί να έλξει, να κρατήσει, να επηρεάσει και να θεραπεύσει, και κανείς δεν θα μπορέσει να ανακαλύψει το μυστικό της ισχύος του."

Margaret B. Peeke – H Καββαλιστική τεχνική των γραμμάτων και των αριθμών

Mύηση και Μύητρα

Το παρακάτω άρθρο είναι του Παναγιώτη Λιβιεράτου, επικεφαλής του Τεκτονικού Τάγματος του Αρχαίου και Αρχέγονου Ανατολικού Τύπου των Μισραϊμ και Μέμφις (Α.Α.Α.Τ.Μ). 

Mύηση και Μύητρα

Με την εισδοχή μας σε ένα Τάγμα Μυητικό, αλλά και μετά, κατά την πορεία μας μέσα σ’αυτό, περνάμε διαδικασίες μύησης. Πόσοι γνωρίζουμε, και κατά πόσον οι συνθήκες μας έχουν επιτρέψει να ενστερνισθούμε, οτι η ουσιαστική εργασία που λαμβάνει χώρα κατά την μύηση, δεν είναι απλά αυτό που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια μας.

Η μύηση είναι μία διαδικασία που ξεκινά από το άνω προκειμένου να επηρεάσει την γήϊνη ζωή μας. Αυτή η «κάθοδος» της ενέργειας εκ των άνω, προϋποθέτει μία αντίστοιχη δική μας «άνοδο».  Αυτή η ΑΝΟΔΟΣ, δεν είναι άλλη από μία άϋλη θυσία του κατώτερου εγώ μας, έναντι της ανάδειξης του ανώτερου.

Εάν δεν συμβεί αυτό, τότε, όπως γράφει και ο Renee Guenon, αντί για πραγματική μύηση θα έχουμε έναν απλό «πιθηκισμό».

Είναι δυνατόν, επομένως, η μύηση να αποτιμάται με κάποιο συγκεκριμένο ποσό; Αν θέλαμε να την αποτιμήσουμε με κάποιο ποσό, τότε δεν θα έφταναν όλα τα πλούτη της γης, αλλά και αυτό ακόμη θα μετέτρεπε την άϋλη θυσία του μυούμενου σε υλική. Κάποιοι θα πούν ότι ένα Τάγμα έχει έξοδα. Κάποιος άλλος θα ρωτήσει όμως, κατά πόσον τα έξοδα αυτά συνεισφέρουν στο Μεγάλο Εργο, που είναι η προσωπική μας μύηση. Πέραν των εξόδων λειτουργίας, τί άλλο απαιτείται για την εσωτερική μας πραγμάτωση? Μάλλον τίποτα! Τα υλικά αγαθά απαιτούν υλική ανταμοιβή. Τα πνευματική απαιτούν πνευματική!

Κατά την γνώμη μου, ένας Τεκτονικός Οργανισμός οφείλει να σέβεται και να δίνει πραγματική αξία σε αυτό που προσφέρει.

Ας δούμε τί είναι αυτό που παίρνουμε από μία μύηση, για να δούμε τι πρέπει ίσως να δώσουμε.

Μία μύηση, διαδραματίζεται προκειμένου να μας μεταδώσει μία κατάσταση η οποία δεν δύναται να μεταδοθεί ούτε λεκτικά, ούτε σαν αντικείμενο. Μας μεταφέρει σε μία κατάσταση συνείδησης. Μας συνδέει με μία κατάσταση την οποία δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε χωρίς τον απαραίτητο μεταφραστή/διερμηνέα που είναι το Τυπικό. Για να είναι πραγματική πρέπει να απονέμεται από κάτοχο χρίσματος, με συγκεκριμένο έγκυρο Τυπικό, σε μυούμενο που επιθυμεί την μύησή του. Είναι επομένως μία υπέρτατη διαδικασία μεταβολής συνειδητότητας, και μεταφοράς μας σε μία κατάσταση από την οποία το ανθρώπινο είδος έχει εκπέσει εδώ και αιώνες.

Γι’αυτόν τον λόγο τα Τάγματα επιλέγουν (και οφείλουν να το κάνουν αυστηρά) τα μέλη που θα δεχθούν, και να επιλέξουν ακόμη αυστηρότερα αυτά στα οποία θα απονείμουν παραπέρα μυήσεις. Εκπτώσεις δεν πρέπει να γίνονται σε αυτό. Κάθε έκπτωση από την διαδικασία αυτή, μετατρέπει τον μυητικό οργανισμό σε σύλλογο κοινών ενδιαφερόντων.

Επομένως, ο μυούμενος, πράγματι ΥΠΟΧΡΕΟΥΤΑΙ να δώσει προκειμένου να λάβει το υπέρτατο αυτό αγαθό. Με την διαφορά ότι αυτό που καλείται να δώσει δεν είναι υλικό. Υποχρεούται να κατανοήσει καλά την σημασία του βαθμού που κατέχει για να ανέλθει σε υψηλότερα σκαλοπάτια. Αυτή είναι η μόνη και αυθεντική υποχρέωσή του.

Υποχρεούται να κάνει πράξη τις αρχές και τις διδασκαλίες που έμαθε για να καταστεί άξιος για την μύησή του. Υποχρεούται να «δώσει» την αρνητική πλευρά του εαυτού του, για να επιτρέψει να αναδυθεί η ανώτερη.  Αυτό είναι το πραγματικό μύητρο.

Ο Μυούμενος οφείλει πράγματι να νοιώθει οτι σε κάποιον χρωστά. Χρωστά,  όμως, στον εαυτόν του τον μετασχηματισμό του. Χρωστά στον εαυτόν του την θυσία του κατώτερου εαυτού του. Δεν χρωστά σε κανέναν προσωπικά, ούτε σε κάποιον οργανισμό τίποτα απολύτως. Ολοι αυτοί, απλά μεσολαβούν... για να δώσουν κάτι που έλαβαν με τον ίδιο τρόπο, και το οποίο δεν είναι αυτού του κόσμου.

Κι’αν κάποιοι αναρωτηθούν για το πώς θα βγούν τα έξοδα συνεστιάσεων, δεξιώσεων, ταξιδίων, προβολής κλπ., τότε απλά θα τους θυμίσουμε ότι αυτά ΔΕΝ συμπεριλαμβάνονται σε κανένα αυθεντικό Τυπικό.

Τα έβαλαν κάποιοι εδώ και χρόνια από άγνοια ίσως, για να δώσουν αξία σε πράγματα που δεν γνωρίζουν οτι έχουν από μόνα τους αξία... Είναι οι γνωστοί άγνωστοι που όταν τους ρωτά κανείς «τί συμβολίζει αυτό ή εκείνο» απαντούν «αυτό δεν είναι του βαθμού σου» ή «αυτά είναι συμβολικά» ή «εγώ ασχολούμαι με ανώτερα θέματα»

Όταν θα αναρωτηθούμε, λοιπόν, την επόμενη φορά «τι χρωστάμε» για την μύηση που πήραμε, η απάντηση θα πρέπει να είναι «χρωστώ τα πάντα, αλλά τα χρωστώ στην πορεία που έχω επιλέξει. Χρωστώ το να καταστώ άξιος της τιμής που έλαβα». 

Ανδρική και γυναικεία μύηση στον Ελευθεροτεκτονισμό

Μικτό ή Αμιγές (ανδρικό/γυναικείο);

Το παρακάτω άρθρο είναι του Παναγιώτη Λιβιεράτου, επικεφαλής του Τεκτονικού Τάγματος του Αρχαίου και Αρχέγονου Ανατολικού Τύπου των Μισραιμ και Μέμφις (Α.Α.Α.Τ.Μ.Μ).

Υπάρχει ά-φυλη μύηση στον Τεκτονισμό; Η ανδρική μύηση είναι ηλιακή, ενώ η γυναικεία σεληνιακή. Μπορεί η ισότητα να αντικατασταθεί από την ομοιότητα; Μήπως η ομοιότητα ευτελίζει την Γυναίκα, αφού της αφαιρεί ό,τι πολυτιμότερο διαθέτει;

Η μύηση, είναι μία λειτουργία που ΔΕΝ πραγματοποιείται στο υλικό πεδίο. Εχει την ανταπόκρισή της στον αόρατο κόσμο και εμείς συνδεόμαστε με αυτόν μέσω του Τυπικού και της Παράδοσης. Και όταν λέμε Παράδοση δεν εννοούμε το παρελθόν αλλά μία γνώση του υψηλού, έναν ρυθμικό κραδασμό του ατόμου σε αρμονία με τον ρυθμικό κραδασμό του σύμπαντος.

Ενα Τεκτονικό Τάγμα που δεν θεωρεί την γυναίκα κατώτερη, ούτε σύμβολο του σκότους, οφείλει να σεβαστεί την διαφορετικότητά της.

Ρίχνοντας μια ματιά στα Τεκτονικά Τάγματα που λειτουργούν σήμερα αλλά και παλαιότερα, παρατηρεί κανείς, οτι άλλα μεν υπεραμύνονται της αποκλειστικής ανδρικής συμμετοχής, άλλα δε  της μικτής με ταυτόχρονη όμως παρουσία ανδρών και γυναικών, με το ίδιο Τυπικό στην ίδια Στοά. Ελάχιστα έχουν επιλέξει να λειτουργούν με ανδρικές και γυναικείες ξεχωριστές Στοές, με διαφορετικά, κατά περίπτωση Τυπικά.

Είναι κοινωνική οργάνωση, όμως ο Τεκτονισμός, ή Μυητική;

O Τεκτονισμός, ιδρύθηκε σε μία εποχή κατ’εξοχήν Ανδροκρατούμενη. Οι διδαχές του δομήθηκαν με βάση τον οικοδομικό συμβολισμό (μυστρί, αλφάδι, γνώμονας, διαβήτης, στάθμη, σφύρα κλπ), δηλαδή με εργαλεία ενός ανδρικού επαγγέλματος. Ακόμα και ο όρος «Αδελφότητα» ουσιαστικά αναφερόταν σε άνδρες. Οι λέξεις Brotherhood, Fraternity, Fraternitè, Fratellanza, είναι λέξεις που αναφέρονται σε άνδρες Αδελφούς. (Μόνον στα Ελληνικά αυτή η λέξη αφορά και τα δύο φύλα)

Οταν ο Τέκτων ανυψωνόταν στους ανώτερους βαθμούς συναντούσε την έννοια της Ιπποσύνης (ιππέας, αναβάτης), δηλαδή... άλλη μία ανδρική ιδιότητα.

Οταν η γυναίκα απέκτησε (δικαίως) ίσα δικαιώματα και ευκαιρίες, ο Ελευθεροτεκτονισμός δυστυχώς δεν της προσέφερε το ανάλογο σύστημα που θα ανταποκρινόταν στην θηλυκή ενέργεια και προσωπικότητα δηλαδή στην θηλυκότητα. Την ενέταξε στις ανδρικές Στοές, κάνοντάς τες μικτές, λές και με την προσφερόμενη ομοιότητα η γυναίκα, θα ισοφάριζε τα χαμένα για δεκαετίες δικαιώματά της...

Ετσι, αντί η γυναικεία μύηση να βρεί τον γυναικείο δρόμο της, (με γυναικεία Τυπικά και συμβολισμούς) προτιμήθηκε η... επανάληψη της ανδρικής υπόθεσης, δηλαδή η είσοδος των γυναικών στις ανδρικές Στοές όπου ήσαν μέλη άντρες και λειτουργούσαν ανδρικά Τυπικά.

Αργότερα, κάποια αμιγώς Γυναικεία Τάγματα που ιδρύθηκαν, ναι μεν είχαν αμιγείς γυναικείες Στοές, όμως (αλίμονο) λειτούργησαν με τα ανδρικά Τυπικά. Το ίδιο δηλαδή σενάριο, στο οποίο απλά... δεν συμμετείχαν άνδρες.

Συμπερασματικά, όλες αυτές οι προσπάθειες δεν έλαβαν καθόλου, δυστυχώς, υπόψη τους την διαφορετικότητα του γυναικείου φύλου, την διαφορετική του μυητική συμπεριφορά. Οι δε συμμετέχουσες γυναίκες, έπεσαν στην παγίδα της εξομοίωσης με τους άνδρες, αντί να δημιουργήσουν το δικό τους έργο με τον δικό τους θηλυκό τρόπο.

Κι’όμως: Η ανδρική μύηση είναι Ηλιακή, ενώ η γυναικεία Σεληνιακή. Οι νόμοι αυτοί, δεν υπόκεινται σε τροποποίηση κατά το δοκούν...

Στην μύηση δεν μπορούν τα φύλα να αναμιχθούν όπως γίνεται στην επαγγελματική και κοινωνική ζωή.

Μπορεί πράγματι, στην κοινωνία, σε ορισμένες ίσως περιπτώσεις, ή την εργασία, η ανάληψη ανδρικών θέσεων από την γυναίκα να αποτελεί στοιχείο ισότητας, όμως στην μύηση ισχύουν διαφορετικά πράγματα. Η μύηση δεν ανήκει σε αυτόν τον κόσμο...

Αυτά τα διαφορετικά πράγματα, κάθε Μυητικός Οργανισμός, οφείλει να τα σέβεται αυστηρά.

Η μύηση είναι μία διαδικασία η οποία γονιμοποιεί τον μυούμενο βάζοντάς τον σε μία ατραπό στην οποία, μέσα από την κατάκτηση ανώτερων επιπέδων συνείδησης έρχεται στην γνώση του εαυτού του του Θεού και του Σύμπαντος, δίνοντας απαντήσεις στα πανάρχαια ερωτήματα «ποιός είμαι, από πού έρχομαι και πού πάω».

Στην μύηση, οφείλουμε να σεβαστούμε το γεγονός ότι η γυναίκα έχει την δική της εντελέχεια. Είναι διακριτό πλάσμα της δημιουργίας.

Το ότι τα δύο φύλα έχουν και πρέπει να έχουν ίσα δικαιώματα δεν σημαίνει οτι είναι όμοια (ίδια). Η ενεργειακή τους συμπεριφορά, δηλαδή η μυητική τους συμπεριφορά είναι διαφορετική. Από την «πτώση» του ανθρώπινου όντος και μετά (βλέπε διδασκαλία 3^ου βαθμού), τα δύο φύλα οφείλουν να αλληλοσυμπληρώνουν το ένα το άλλο, εκκινούμενα, όμως, από το διαφορετικό τους σημείο εκκίνησης το κάθε ένα και προχωρώντας δια μέσου της μυήσεως, με σεβασμό στην διαφορετικότητα του ανδρισμού και της θηλυκότητας.

Οι μικτές Στοές, (δηλαδή ουσιαστικά οι ανδρικές Στοές, με ανδρικό Τυπικό, στις οποίες εισέρχονται και γυναίκες), εξυπηρετούν το εξωτερικό ψυχολογικό μέρος των εντυπώσεων που προκαλούνται στην γυναίκα, οτι δήθεν εξισώθηκε με τον άνδρα κάνοντας όμοια πράγματα με αυτόν... Αλίμονο...!!!

Επιπλέον δε, ικανοποιούν την κοινωνική δομή των Ταγμάτων, όπου κανείς πηγαίνει απλά για να... ξεχαστεί από τα προβλήματά του, και όχι να βρεί απαντήσεις στους πνευματικούς του προβληματισμούς.

Ο μύθος της Εύας, του κήπου της Εδέμ, της Ισιδας, το σύμβολο του δένδρου, του κυπέλλου είναι μερικά από τα στοιχεία που οφείλει να περιλαμβάνει ένα ΓΥΝΑΙΚΕΙΟ ΤΥΠΙΚΟ, τα οποία, μαζί και σε συνδυασμό με τα κοινά για τα δύο σύμβολα, θα λειτουργήσουν προκειμένου να συντονίσουν την γυναίκα με την δική της γραμμή μύησης, και όχι να την βάζουν να αντιγράφει τον διαφορετικό ανδρικό δρόμο.

Πολλοί αναρωτιούνται. Γιατί τότε, ο Μαρτινισμός (μία άλλη Μυητική σχολή) λειτουργεί με μικτές Στοές; Αυτός δεν έχει μπερδέψει την ισότητα με την ομοιότητα;

Ο Μαρτινισμός, λειτουργεί σε ένα υψηλότερο (από τον Τεκτονισμό) επίπεδο ενεργειών, όπου οι δύο πόλοι (τα δύο φύλα) έχουν πλέον εξισορροπηθεί. Ετσι λειτουργεί ως Μυστικισμός κυρίως (στόχευση κατ’ευθείαν στην Μονάδα, στο Άτμαν), όπου τα δύο φύλα, εξισορροπημένα πλέον δεν υφίστανται.

Ο Ελευθεροτεκτονισμός αντίθετα, λειτουργεί σε ένα επίπεδο ενεργειών στο οποίο  οι πολικότητες είναι απαραίτητες. Εκεί δηλαδή, όπου τα δύο φύλα είναι απαραίτητο να λειτουργήσουν με την διαφορετικότητά τους, προκειμένου να υπάρχουν ως διαφορετικοί πόλοι που πρέπει να εναρμονισθούν.

Το γεγονός οτι σε άλλα πεδία του ανθρώπου είναι ανώτερη η  γυναίκα και σε άλλα είναι ανώτερος ο άνδρας, αποδεικνύει με τον πλέον κατάλληλο τρόπο το γεγονός οτι πρόκειται για δύο όντα διαφορετικά στην μυητική τους συμπεριφορά. Εξ’αιτίας αυτού, η μύηση οφείλει να σέβεται τις διαφορετικές λειτουργίες των δύο φύλων.

• Στο υλικό πεδίο υπερισχύει ο Ανδρας.
• Στο Αστρικό η Γυναίκα.
• Στο κατώτερο νοητικό ο Ανδρας, και
• στο Ανώτερο Νοητικό (Ενόραση) η Γυναίκα.

Βλέπουμε λοιπόν, οτι μέσω της διαφορετικότητας, η αρμονία (σε δύο υπερισχύει ο άνδρας, σε δύο υπερισχύει η γυναίκα) φέρει την ισορροπία.

Η μύηση γενικά, μετατοπίζει το κέντρο των αποφάσεων του ανθρώπου από το ασυνείδητο και υποσυνείδητο, στο βουλητικό του μέρος. Δηλαδή, μυημένος σημαίνει, ενεργώ με βάση την βούλησή μου και όχι παρορμητικά ή αντανακλαστικά.

Η πλήρης εξισορρόπηση της αρσενικής και θηλυκής φύσης όλων των ανθρώπων, είναι στους πρωταρχικούς σκοπούς της μύησης. Τα αποτελέσματα της μη-εξισορρόπησης τα βιώνει η σημερινή εποχή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.

Οι περισσότερες γυναίκες, στην προσπάθειά τους να κατακτήσουν την ζωή ανδροποιήθηκαν, και πολλοί άνδρες, μη αναγνωρίζοντας την επέμβαση αυτή στον χώρο τους, θηλυπρεπίζουν. Στις δε παλαιότερες εποχές δε, είχαμε τα ακριβώς αντίθετα επίσης ακραία γεγονότα. Υπήρχε ο υπερ-άντρας και η γυναίκα-δούλα.

Το μέτρο (παν μέτρον άριστον) που οι αρχαίοι είχαν ως πρότυπο, είναι απαραίτητο και εδώ, όπως και σε όλες τις εκδηλώσεις της ζωής.

Η ανθρωπότητα στη Γη εκδηλώνεται ΔΙΠΟΛΙΚΑ (οι γνωστές μας δύο στήλες...). Αλλιώς θα εκδηλωνόταν ΜΟΝΟΠΟΛΙΚΑ, όπως στο ζωϊκό βασίλειο, όπου υπάρχουν ανδρόγυνα-μικτά ζώα, ζωύφια και έντομα κλπ. (π.χ. Σκαραβαίος) Επομένως, θα πρέπει η εξέλιξη και οι μέθοδοί της, μυητικές ή μη, να το λάβουν υπόψη τους. Η εναρμόνιση, είναι η αναζήτηση του τρίτου πόλου (Ανατολή)

Ο Ελευθεροτεκτονισμός λειτουργώντας στο επίπεδο στο οποίο οι πολικότητες είναι απαραίτητες οφείλει να λειτουργεί με διαφορετικά ανδρικά και γυναικεία Τυπικά εφαρμοζόμενα σε  διαφορετικές αμιγείς ανδρικές και αμιγείς γυναικείες Στοές εάν σέβεται τον σκοπό του και το έργο του, σεβόμενο αυτές τις πολικότητες προκειμένου το κάθε φύλο να βρεί την δική του μυητική πορεία με βάση την διαφορετικότητά του.

Από αυτή την διαφορετικότητα είναι που θα προκύψει η επιζητούμενη αρμονία. Οι δύο εναλασσόμενοι πόλοι είναι που ισορροπημένοι επιτυγχάνουν την αρμονία. Αλλά για να εξισορροπηθούν οφείλουν να προχωρήσουν σύμφωνα με τις επί μέρους τους ιδιαιτερότητες, στην μυητική διαδικασία.

Αυτή η εσωτερική, μυητική αρμονία είναι που λείπει στις μέρες μας η οποία, εάν υπήρχε, αντανακλώμενη στο υλικό πεδίο θα επηρέαζε κάθε εκδήλωση της ζωής του ανθρώπου-άνδρας και του ανθρώπου-γυναίκα, οι οποίοι υποφέρουν σήμερα στις μεταξύ τους σχέσεις πληρώνοντας το τίμημα της ομοιότητας και της μη ενεργειακής εναρμόνισης.

Ο αγαπημένος και η Συμπύκνωση (Άσμα Ασμάτων)

«Ο αγαπημένος μου είναι λευκός και ροδαλός, εκλεκτός και περίβλεπτος μεταξύ μυριάδων νέων.

Η κεφαλή του είναι χρυσός καθαρός. Πυκνοί και κυματιστοί οι βόστρυχοί του, ωσάν το πυκνόφυλλον έλατον, μαύροι ωσάν τον κόρακα.  

Τα μάτια του μοιάζουν σαν περιστέρια, που κάθονται κοντά εις δεξαμενάς γεμάτας νερό, ολόλευκα σαν λουσμένα με γάλα.

Σαν φιάλαι αρώματος αι δυο παρειαί του, από τας οποίας φυτρώνει το γένειόν του σαν πρασιά αρωματωδών φυτών. Τα χείλη του ομοιάζουν με τα κρίνα, που αποστάζουν πολύτιμον ανόθευτον σμύρναν.

Ωραίαι και σαν να έχουν τορναρισθή με τόρνον αι χείρες του, χρυσαί ωσάν το χρυσίον Θαρσίς. Το σώμα του σαν από ελεφαντοστούν, διάστικτον με πολύτιμους λίθους σαπφείρου.

Αι κνήμαι του μαρμάρινοι στύλοι, που στηρίζονται εις χρυσάς βάσεις. Η όλη του εμφάνισις ωραία, όπως ο Λίβανος. Είναι εκλεκτός μεταξύ όλων των ανθρώπων, όπως ο κέδρος μεταξύ των άλλων δέντρων.

Οι λόγοι του λάρυγγός του γλυκείς. Είναι εξ ολοκλήρου εράσμιος και ποθητός. Θυγατέρες της Ιερουσαλήμ, τέτοιος είναι ο αγαπημένος μου αδερφός, τέτοιος είναι ο σύντροφός μου.»

Άσμα Ασμάτων – κεφάλαιο 5

Σύμφωνα με τον Franz Hartmann, αυτό το απόσπασμα από το Άσμα Ασμάτων, αναφέρεται στο αλχημικό στάδιο της Συμπύκνωσης.

«Στον άνθρωπο η συμπύκνωση και η αλλαγή των χρωμάτων έχει άμεση σχέση με την διαμόρφωση του χαρακτήρα του μέσα από τις αλλεπάλληλες ενσαρκώσεις του.

Διαμορφώνοντας ο άνθρωπος έναν χαρακτήρα που βασίζεται στην παραγωγή αιτίων και αποτελεσμάτων, τα οποία (αποτελέσματα) συνειδητοποιεί μέσα από τον κύκλο των ενσαρκώσεών του, και ανάλογα αποφασίζει ποιες θα είναι οι επιλογές του, χρωματίζει με τις σωστές ή τις λανθασμένες του επιλογές, δηλαδή με τη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, την αύρα του.»

Ψυχολογικά, η Συμπύκνωση γίνεται αρχικά αισθητή ως μια νέα εμπιστοσύνη που είναι πέρα από όλα τα πράγματα, αν και πολλοί το βιώνουν ως ένα δεύτερο σώμα από χρυσό συγχωνευμένο φως, ένα μόνιμο όχημα της συνείδησης που ενσωματώνει τις υψηλότερες φιλοδοξίες και την εξέλιξη του μυαλού. Η Συμπύκνωση ενσαρκώνει και απελευθερώνει την Ultima Materia της ψυχής, το Αστρικό Σώμα (κατά άλλους το Πνευματικό Σώμα), το οποίο οι αλχημιστές ανέφεραν επίσης  ως Φιλοσοφική Λίθο. Χρησιμοποιώντας αυτή τη μαγική λίθο, οι αλχημιστές θεωρούσαν ότι θα μπορούσαν να υπάρξουν σε όλα τα επίπεδα πραγματικότητας.

Το στάδιο αυτό χαρακτηρίζεται επίσης από την απελευθέρωση του ελιξιρίου που ανανεώνει το σώμα, μέσα στο αίμα. Πρόκειται για ένα είδος εγκεφαλικής αμβροσίας, η οποία απελευθερώνεται μέσα από την αλληλεπίδραση της φαλλικού σχήματος επίφυσης και της κολπικού σχήματος υπόφυσης. Η ουράνια αυτή τροφή ή Viaticum, θρέφει και ενεργοποιεί τα κύτταρα. Αυτές οι σωματικές και ψυχολογικές διαδικασίες δημιουργούν το Δεύτερο Σώμα, ένα σώμα συμπαγούς φωτός το οποίο αναδύεται μέσω του τσάκρα του Στέμματος (Sahasrara).  Πρόκειται για την καθαρή και μόνιμη συνειδητότητα (φώτιση).

Περισσότερες πληροφορίες για τα αλχημικά στάδια, μπορείτε να βρείτε στο καταπληκτικό βιβλίο "Σύγχρονες επιστολές των διδασκάλων της σοφίας" - μέρος τρίτο, εκδόσεις Τετρακτύς. Στο ίδιο βιβλίο βρίσκονται και οι πίνακες του Splendor Solis και η ανάλυσή τους.