Οι άθλοι του Ηρακλή και η Ατραπός της Μαθητείας

Το παρακάτω κείμενο είναι μια συνοπτική ματιά στο βιβλίο της Αλίκη Μπέιλι, «Οι άθλοι του Ηρακλή».

Οι 12 άθλοι του Ηρακλή και η Ατραπός της Μαθητείας.

Ηρακλής το όνομά του, που σημαίνει το Κλέος της Ήρας (δηλαδή της Ψυχής). Ο πατέρας του είναι θείος (Δίας) και η μητέρα του γήινη (Αλκμήνη), συμβολισμός που βρίσκουμε σε όλους τους Υιούς του Θεού (δυαδικότητα). Έχει δίδυμο αδερφό  - η γήινη πλευρά του είναι ο Ιφικλής, καθώς δεν είχαν και οι δυο πατέρα το Δία-  (δυαδικότητα και πάλι).

«Αυτή είναι η μεγάλη κατανόηση που φθάνει σε κάθε αναπτυγμένο και με αυτεπίγνωση ανθρώπινο ον. Αντιλαμβάνεται ότι έχει συνείδηση των δυο όψεων που συναντώνται στη Φύση του.»  (προσωπικότητα  και πνευματική φύση)

Ο Ηρακλής αντιπροσωπεύει τον ενσαρκωθέντα αλλά μη τελειοποιηθέντα Υιό του Θεού, που με τη θέλησή του υποτάσσει σε πειθαρχία την κατώτερη φύση του, προκειμένου να προκαλέσει την φανέρωση της Θεότητας. Αντιπροσωπεύει επομένως τον κάθε ζηλωτή και την πορεία του στην Ατραπό. Σε κάθε πέρασμά του από τα 12 σημεία του ζωδιακού αποκτά κάποια νέα γνώση για τον εαυτό του, εκφράζοντας παράλληλα τα χαρακτηριστικά του αντίστοιχου σημείου. Το ζωδιακό σημείο λοιπόν, μας δίνει το πεδίο της δραστηριότητας της ψυχής και ο άθλος το έργο του μαθητή που ζει στο φυσικό πεδίο.

Όπως γράφει η Μπέιλι : «Καθένας μας είναι Ηρακλής, σε μια εμβρυώδη κατάσταση και καθένας μας αντιμετωπίζει τους ίδιους άθλους, καθένας μας έχει τον ίδιο στόχο να επιτύχει και τον ίδιο κύκλο του Ζωδιακού να διαγράψει.»

Ο πρώτος άθλος – Τα άλογα του Διομήδη
 Κριός

Τα άλογα συμβολίζουν τη διανοητική δραστηριότητα. Στον Κριό έχουμε το σημείο της έναρξης. Οι 3 αρχικές παρορμήσεις εδώ είναι η παρόρμηση για την έναρξη, η παρόρμηση για δημιουργία και η παρόρμηση για ανάσταση (ελευθέρωση από τη μορφή).

Όλα τα ξεκινήματα αρχίζουν από το νοητικό πεδίο. Το πρώτο μάθημα εδώ είναι πως ο Ηρακλής πρέπει να αποκτήσει νοητικό έλεγχο. Τα άλογα τα έπιασε, όμως τα έδωσε να τα φυλάξει ο φίλος του ο Άβδηρος (η προσωπικότητα). Τα άλογα σκότωσαν τον Άβδηρο. Ο Ηρακλής απέτυχε στον άθλο και έπρεπε να τον επαναλάβει. 

Ο δεύτερος άθλος – Η σύλληψη του ταύρου της Κρήτης  Ταύρος

Ο ταύρος συμβολίζει τη δημιουργική δύναμη. Στον Ταύρο έχουμε τη δύναμη της επιθυμίας. Το μάθημα εδώ αφορά την ορθή κατανόηση του νόμου της έλξης και την ορθή χρήση και έλεγχο της ύλης.

Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα είναι η επεξήγηση της Μπέιλι εδώ για τον Μαθητή και το σεξ, αλλά είναι προτιμότερο να την διαβάσει κανείς από το ίδιο το βιβλίο. Το μόνο που θα αναφέρω και πιστεύω ότι έτσι γίνομαι κατανοητή, είναι ότι ο ταύρος δε σκοτώνεται αλλά καβαλικεύεται. Έπειτα παραδίδεται στη φροντίδα των Κυκλώπων (Βρόντος, Στερώπης, Άργος), των μυημένων με το ένα μάτι, το τρίτο μάτι. 

Ο τρίτος άθλος – Τα χρυσά μήλα των Εσπερίδων 

Δίδυμοι

Τα μήλα είναι σύμβολο της πολλαπλότητας, της σύνθεσης, και των πολλών που τρέφονται από το μοναδικό Δέντρο της Ζωής.

Στους Διδύμους έχουμε τις 2 όψεις της ανθρώπινης φύσης – ψυχή και προσωπικότητα, πνευματικό και ανθρώπινο ον.

Στο ταξίδι του Ηρακλή έρχεται ο Νηρέας (σύμβολο του Ανώτερου Εαυτού) και τον συμβουλεύει αλλά ο Ηρακλής δε δίνει σημασία. Αντίθετα ακούει τον Βούσιρι, τον ψεύτικο Δάσκαλο και έτσι υποδουλώνεται σε αυτόν. Έπειτα συναντά τους γύπες της επιθυμίας, βρίσκει τον Προμηθέα και τον απελευθερώνει από το βασανιστήριό του, να του τρώνε το συκώτι κάθε μέρα (ηλιακό πλέγμα, στομάχι, συκώτι είναι εξωτερικεύσεις της φύσης της επιθυμίας). Στη συνέχεια βοηθάει τον γίγαντα Άτλα, σηκώνοντας ο ίδιος το φορτίο των κόσμων που εκείνος σήκωνε. Προσφέροντας υπηρεσία ανταμείβεται με τα μήλα, τα οποία  του τα προσφέρουν οι 3 όμορφες παρθένες, οι 3 όψεις της ψυχής του.

Το μάθημα εδώ αφορά την εγκατάλειψη της ιδιοτέλειας. Ο Ηρακλής υπηρετεί.

Υποτάσσει επίσης τις 3 όψεις του Κατώτερου Εαυτού του (φυσικό σώμα, επιθυμία, νους).

Ο Ηρακλής «νικά την θυμική αυτάπάτη και την πλάνη, γιατί κατά την προώθηση της πνευματικής εφέσεως ο μαθητής είναι πολύ επιρρεπής να καταληφθεί από τον αστρικό και τον κατώτερο ψυχισμό». Ενδιαφέρουσες είναι εδώ οι απόψεις της Μπέιλι για το μαθητή και το αστρικό πεδίο, που όμως είναι καλύτερο να τις διαβάσει κανείς στο ίδιο το βιβλίο.

Τέλος, αρχίζει να εκτιμά τις 2 όψεις της φύσεώς του και η αθάνατη όψη αρχίζει να αυξάνεται σε βάρος της θνητής. 

Ο τέταρτος άθλος – Η ελαφίνα της Αρτέμιδος  

Καρκίνος

Η ελαφίνα συμβολίζει το απατηλό, αυτό που δύσκολα πιάνεται.

Καθώς ο Ηρακλής αγωνίζεται να την πιάσει, φιλονικούν μεταξύ τους η Άρτεμις (ένστικτο) και η Ντιάνα (διάνοια) ως προς την ιδιοκτησία της. Ο Ηρακλής όμως, ακούει μόνο τη φωνή του Θεού Ήλιου (πνευματική ενόραση) που του λέει «Η ελαφίνα δεν ανήκει σε καμιά κόρη Ηρακλή, αλλά μόνο στο θεό, του οποίου το Ιερό βλέπεις στο πέρα βουνό. Πήγαινε, απελευθέρωσέ την και φέρε την στην ασφαλή θέση του Ιερού.»

Το μάθημα εδώ είναι η μετουσίωση του ενστίκτου σε ενόραση.

Ο Καρκίνος θεωρείται μια από τις δυο μεγάλες Πύλες του Ζωδιακού. Είναι η Πύλη προς τον κόσμο των μορφών, προς τη φυσική ενσάρκωση. Η δεύτερη Πύλη είναι ο Αιγόκερως, η Πύλη προς την πνευματική ζωή.

Ο πέμπτος άθλος – Ο λέων της Νεμέας 

Λεων

Το λιοντάρι εδώ συμβολίζει την προσωπικότητα.

Ο Ηρακλής σκοτώνει το λιοντάρι μέσα σε μια σπηλιά η οποία έχει 2 ανοίγματα.  Κλείνει το ένα άνοιγμα της σπηλιάς, που κατά τη Μπέιλι είναι η υπόφυση, η έδρα της συναισθηματικής φύσης, ενώ αφήνει ανοιχτό το άλλο άνοιγμα της σπηλιάς, την επίφυση, την έδρα του κριτικού νου. Έπειτα, σκοτώνει το λιοντάρι της προσωπικότητάς του δίχως όπλα, με τα ίδια του τα χέρια. Ελέγχοντας την υπόφυση δεν επιτρέπει σε καμιά εγωιστική τάση να εκδηλωθεί.  Ο νους του ανθρώπου υποτάσσεται στον Συμπαντικό Νου.

Πέμπτος άθλος, έχουμε τον αριθμό 5, τον αριθμό του ανθρώπου, τον πεντάκτινο αστέρα, σύμβολο της ατομικοποίησης, του όντος που γνωρίζει τον εαυτό του.

Ο έκτος άθλος – Η ζώνη της Ιππολύτης 

Παρθένος

Η ζώνη της βασίλισσας των Αμαζόνων, δώρο της Αφροδίτης, συμβολίζει την ενότητα, τη μητρότητα αλλά και το ιερό Παιδί.

Η Ιππολύτη θέλησε να χαρίσει τη ζώνη στον Ηρακλή ως δώρο, όμως εκείνος τη σκότωσε. Αποτυγχάνει σε αυτό τον άθλο, αλλά εξιλεώνεται σώζοντας μια άλλη κόρη, την Ισιόνη, από ένα τέρας της θάλασσας.

Έχουμε εδώ τον πόλεμο μεταξύ των φύλων. Οι μεν Αμαζόνες ζευγάρωναν με άνδρες μόνο για λόγους αναπαραγωγής. Λάτρευαν τον Άρη το θεό του πολέμου. Δεν καταλάβαιναν το αληθινό λειτούργημά τους. Ο Ηρακλής πάλι, δεν αντιλήφθηκε την πνευματική του αποστολή. Θέλησε να επιτελέσει τον άθλο μέσα από πόνο και θάνατο.

Το μάθημα εδώ είναι η πραγματική ανοχή και η ευσπλαχνία.

«Ο συμβολισμός της Παρθένου περιέχει τον όλο σκοπό της εξελικτικής πορείας, που έγκειται στο να προασπίζει, να εκτρέφει και τελικά να αποκαλύπτει την κρυμμένη πνευματική πραγματικότητα.»

Έκτος άθλος, έχουμε τον αριθμό 6, τον αριθμό της δραστηριότητας στο φυσικό πεδίο.

Η Παρθένος είναι σύμβολο τριπλότητας (τριαδικότητας) – 6 επί του φυσικού πεδίου, 6 επί του συναισθηματικού πεδίου, 6 επί του νοητικού πεδίου, ήτοι 666 συνολικώς. 

Ο έβδομος άθλος – Ο Ερυμάνθιος κάπρος

Ζυγός

Σε αυτό τον άθλο έχουμε τον ισοζυγισμό των αντιθέτων, την ιδέα της ισορροπίας και της προσαρμοστικότητας. Ένα πολύ ενδιαφέρον σημείο σε αυτό τον άθλο είναι το γεγονός ότι είναι ο μόνος άθλος που καταλήγει σε ένα ξέσπασμα η γέλιου. Ο άγριος κάπρος (σύμβολο του σώματος) δεν σκοτώνεται από τον Ηρακλή (ψυχή) αλλά παγιδεύεται εντέχνως και τελικά μεταφέρεται με τα πόδια του δεμένα.

Όπως γράφει η Μπεϊλι: «Η ιδέα του ανάρμοστου είναι ένα από τα μεγαλύτερα όπλα, που δόθηκαν στην ανθρωπότητα στη συνεχή της μάχη εναντίον της θυμικής αυταπάτης. Είναι η πηγή του γέλιου, που αποδοκιμάζει τα προσχήματα και καταστρέφει τους παλαιούς θεσμούς. Αυτός είναι ο μόνος άθλος που καταλήγει σε ένα ξέσπασμα γέλιου. Ο Ηρακλής δεν εκτελεί μόνον τέλεια τον άθλο που του ανατέθηκε, αλλά κάνει το άγριο θηρίο αντικείμενο γελοιοποιήσεως. Πολλές τρομακτικές εμπειρίες της ζωής, με μια ελαφρώς αλλόκοτη προοπτική μπορούν να μεταβληθούν χάρις σε μια ευεργετική αίσθηση του χιούμορ. Πολλά από εκείνα που οι άνθρωποι θεωρούν ότι έχουν βαρύτητα και σοβαρότητα, πρόθυμα και αποφασιστικά γελοιοποιούνται.»

Ωστόσο, αν και ο Ηρακλής πήρε κάθε προφύλαξη να μην σκοτώσει τον κάπρο, καταλήγει να σκοτώσει δυο φίλους, τους Κενταύρους Φώλο (σωματική δύναμη)  και Χείρωνα (καλή σκέψη). Πριν βρει τον κάπρο τους συναντά και κάθονται να πιούν κρασί και να διασκεδάσουν. Τελικά όμως μεθούν, έρχονται σε φιλονικία και ο Ηρακλής τους σκοτώνει, γεγονός που φανερώνει τη δυσκολία του ελέγχου της επιθυμίας μόνο με τη σωματική δύναμη ή τη σκέψη.

Η ιδέα της ισορροπίας και της προσαρμοστικότητας, όπως είπαμε παραπάνω είναι κεντρική σε αυτό το μύθο. Πρόκειται εδώ για μια ισορροπία που περιλαμβάνει την πειθώ, την καλοσύνη και τη συνεργασία, μιας και ο ζηλωτής σε αυτό το σημείο προσπαθεί να γίνει «ένας πόλος ειρήνης στη θάλασσα των συγκρουόμενων δυνάμεων». Από την άλλη έχουμε την προσαρμοστικότητα, την κοινωνική προσαρμογή (μιας και ο ζηλωτής ζει μέσα στην κοινωνία και όχι έξω από αυτή) αλλά δίχως προδοσία του τελικού σκοπού, δίχως συμβιβασμό προς το πνεύμα.

Ο όγδοος άθλος – Η Λερναία Ύδρα

 Σκορπιός

Η Λερναία Ύδρα με τα 9 κεφάλια είναι ένα άγριο πλάσμα που κατοικεί σε ένα βάλτο με βρώμικα νερά (υποσυνείδητο). Το ίδιο το άτομο το τρέφει και το συντηρεί μέσα του. Τα 9 κεφάλια της συμβολίζουν τις 9 πλευρές στις οποίες ο ζηλωτής επιθυμεί να κυριαρχήσει.

Πρώτη τριάδα: ορέξεις – σεξ, άνεση, χρήμα 

Δεύτερη τριάδα:  πάθη – φόβος, μίσος, επιθυμία.

Τρίτη τριάδα:  κακίες του ανθρώπινου νου – υπερηφάνεια, χωριστικότητα, σκληρότητα.

Τα κεφάλια κόβονται και καίγονται, γιατί τα ελαττώματα πρέπει να εξαγνιστούν και όχι απλά να κοπούν, διότι διπλασιάζονται και ξαναθεριεύουν.

Το κεντρικό της κεφάλι είναι η δημιουργική ενέργεια. Είναι αθάνατο και έτσι θάβεται υποταγμένο, αφού πρώτα έχει εξαγνιστεί.

Ο ζηλωτής εδώ μαθαίνει την τέχνη της μετουσίωσης των ενεργειών, τον μετασχηματισμό. Η ανάλυση της Μπεϊλι εδώ είναι διεξοδική και αξίζει να διαβαστεί από το ίδιο το βιβλίο.

«Η προσωπικότητα δεν πρέπει να σκοτωθεί, δεν πρέπει να εξολοθρευθεί. Πρέπει να αναγνωρίζεται σαν ένας τριπλός αγωγός εκφράσεως των τριών θείων όψεων. Όλα εξαρτώνται από το πώς χρησιμοποιούμε την τριπλή αυτή προσωπικότητα, για εγωϊστικούς ή για θείους σκοπούς».

Ο ένατος μύθος – Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες

 Τοξότης

Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες κατοικούν στους βάλτους, σύμβολα του νου και του συναισθήματος. Δεν είναι άλλο από τις σκέψεις και τα λόγια μας που όταν δεν ελέγχονται, εμποδίζουν την εξέλιξή μας. Τα όρνεα αυτά συμβολίζουν την κακολογία, την περιαυτολογία και την επιπόλαια προσφορά γνώσης σε αμύητους.  

Όταν ελέγχουμε τις σκέψεις μας ελέγχουμε και τα λόγια μας, επομένως το μάθημα για τον Ηρακλή και τον κάθε ζηλωτή εδώ είναι η ορθή χρήση της σκέψης, ο περιορισμός της ομιλίας (σιγή) και η ευλάβεια.

Τα όρνεα κρύβονταν, αλλά ο Ηρακλής τα ανάγκασε να εμφανιστούν  και έπειτα τρομάζοντάς τα, τα εξόρισε για πάντα από το μέρος που κρύβονταν.

Ο δέκατος μύθος – Κέρβερος, ο φύλακας του Άδη 

Αιγόκερως

Σε αυτό τον άθλο ζητείται από τον Ηρακλή να απελευθερώσει τον Προμηθέα από τον Άδη (τα άδυτα της ψυχής). Στην είσοδο όμως του Άδη θα πρέπει να συναντήσει και να αντιμετωπίσει τον Κέρβερο, τον φοβερό σκύλο με τα τρία κεφάλια και την ουρά από φίδια.

Τα 3 κεφάλια του Κέρβερου συμβολίζουν την αίσθηση, την επιθυμία και τις καλές προθέσεις που δεν πραγματοποιήθηκαν, ενώ η ουρά του από φίδια τις πλάνες και τις φοβίες που εμποδίζουν την πρόοδο της πνευματικής ζωής. Δεν είναι τυχαίο που ο Ηρακλής πρώτα άρπαξε την κεντρική κεφαλή (την επιθυμία). Καταφέρνει με τη δύναμή του να κυριαρχήσει στον Κέρβερο και έπειτα βρίσκει τον Προμηθέα, σπάει τις αλυσίδες του και τον απελευθερώνει.

Οι 3 κεφαλές του Κέρβερου συμβολίζουν επίσης τα 3 στάδια που προηγούνται της εισόδου στον Άδη: 1) εξαγνισμός, 2) μάθηση της συμπαντικής φύσης μέσω της ατομικής εμπειρίας, 3) υπηρεσία.

Σε αυτό το σημείο του ζωδιακού ο Ηρακλής είναι πλέον Μύστης. Ο Αιγόκερως είναι η δεύτερη μεγάλη Πύλη του Ζωδιακού (η πρώτη είναι ο Καρκίνος). Είναι η Πύλη προς την πνευματική ζωή.

Όπως γράφει η Μπεϊλι: «Ο Αιγόκερως, η Πύλη μέσα από την οποία περνάμε τελικά, όταν πια δεν ταυτίζουμε τους εαυτούς μας με την μορφική πλευρά της υπάρξεως, αλλά ταυτιζόμαστε με το Πνεύμα. Αυτό σημαίνει ότι είμαστε μεμυημένοι.  Μεμυημένος είναι το πρόσωπο εκείνο που δεν τοποθετεί τη συνείδησή του στο νου του, ή στις επιθυμίες ή στο φυσικό σώμα. Μπορεί να τα χρησιμοποιεί, αν του αρέσει, και το κάνει, για να βοηθήσει το σύνολο της ανθρωπότητας, αλλά η συνείδησή του δεν είναι εστιασμένη εκεί. Η συνείδησή του είναι εστιασμένη σε εκείνο που ονομάζουμε ψυχή, που είναι η όψη μας εκείνη που είναι ελεύθερη από τη μορφή».

Πολύ ενδιαφέρουσα είναι εδώ η ανάλυση της Μπεϊλι για τον μεμυημένο και τα χαρακτηριστικά του. Τι είδους μεταμόρφωση είναι αυτή για την οποία γίνεται λόγος; Γιατί η σιγή και η μοναξιά είναι χαρακτηριστικά του; Με ποια έννοια είναι πλέον απρόσωπος, ποια η παράδοξη αυτή κατάσταση της απροσωπίας και της παράλληλης διαστολής της αγάπης και της υπηρεσίας; Πρόκειται για ένα ακόμα σημείο του βιβλίου που αξίζει να διαβαστεί από το ίδιο το βιβλίο.

Ο ενδέκατος άθλος 
 Ο καθαρισμός των σταύλων του Αυγεία

 Υδροχόος

Ενώ ο Ηρακλής έχει βρεθεί στην κορυφή του βουνού της μύησης, του ζητείται να κατέβει και να υπηρετήσει ξανά και μάλιστα αυτή τη φορά του ζητείται να καθαρίσει τη φοβερή βρώμα, την υλική ακαθαρσία που υπήρχε στο βασίλειο του Αυγεία. Πρέπει λοιπόν να καθαρίσει την ανθρωπότητα μέσω της ορθής κατεύθυνσης των δυνάμεων της ζωής. Αυτός είναι ο συμβολισμός του ότι δεν προσπάθησε να σκουπίσει ή να καθαρίσει, αλλά γκρέμισε τα φράγματα, χρησιμοποιώντας δυο ποταμούς. Και οι σταύλοι καθαρίστηκαν.

Η Μπεϊλι αναλύει εδώ όλο το θέμα της εποχής του Υδροχόου, το πέρασμα από την εποχή του Ταύρου στην εποχή του Κριού και από εκεί στην εποχή των Ιχθύων, μέχρι την εποχή του Υδροχόου. Εδώ αναφέρονται διεξοδικά τα χαρακτηριστικά κάθε εποχής, οι ενέργειες που επηρεάζουν την εξέλιξη της συνείδησης της ανθρωπότητας και οι συμβολισμοί των αντίστοιχων ζώων.

Ο Μύστης Ηρακλής έχει υποστεί ακόμα μια μεταμόρφωση, είναι πλέον Υπηρετών Διδάσκαλος. Χαρακτηριστικά του η ανιδιοτελής υπηρεσία, η ομαδική εργασία και η αυτοθυσία. Υπηρετεί δίχως ιδιοτέλεια και σκοπιμότητα. Ο Αυγείας, ενώ ο Ηρακλής έχει καθαρίσει τους σταύλους, αρνείται να του δώσει αυτά που του υποσχέθηκε. Συμβολικά, η ανθρωπότητα πολύ πιθανό να φανεί αχάριστη προς τον ευεργέτη της. Όμως ο ευεργέτης της ανθρωπότητας ευεργετείται από το ίδιο του το έργο.

Ο δωδέκατος άθλος – Τα κόκκινα βόδια του Γηριόνη

 Ιχθείς

Τα κόκκινα βόδια συμβολίζουν τις κατώτερες επιθυμίες και φρουρούνται από έναν βοσκό (το νου) και ένα σκύλο με 2 κεφάλια (η ψυχοσυναισθηματική φύση και η όψη-ύλη). Ο ιδιοκτήτης τους είναι ο Γηριόνης το τέρας με τα 3 κεφάλια, τα 3 σώματα και τα 6 χέρια, σύμβολο του ανθρώπινου όντος με νοητικό, συναισθηματικό και φυσικό σώμα ενωμένα.

Ο Ηρακλής σκοτώνει τον Γηριόνη, όπως και τον σκύλο με τα δυο κεφάλια. Δεν σκότωσε όμως το βοσκό, το νου, ένα πολύ σημαντικό στοιχείο του μύθου καθώς όπως γράφει η Μπεϊλι : «δεν μπορώ να συλλάβω τη στιγμή κατά την οποία ένα ανθρώπινο ον, σε ενσάρκωση, δεν θα έχει ανάγκη να χρησιμοποιεί το νου σαν διερμηνέα και μεταβιβαστή της πνευματικής ενέργειας».

Τα βόδια (κατώτερες επιθυμίες) μεταφέρονται από τον Ηρακλή μέσα σε μια χρυσή κούπα (θυμόμαστε εδώ το Ιερό Γκράαλ) στην Ιερή Πόλη και προσφέρονται ως θυσία στην Αθηνά, τη θεά της Σοφίας.

Ο Ηρακλής είναι πια Κοσμοσωτήρας. Δρα ως μεταβιβαστής φωτός και ως μετασχηματιστής. Έχει ξεπεράσει το ανθρώπινο και τοποθετείται πια στο Θείο.

Θάνατος της προσωπικότητας. Το τέλος του ζωδιακού κύκλου. 

François Lemoyne - The Apotheosis of Hercules

Το Τεκτονικό Διασκεπτήριο και οι συμβολισμοί του

Πολύ χαίρομαι που το παρόν κείμενο  άρεσε τόσο πολύ, ώστε να το βλέπω αναρτημένο σε διάφορα ιστολόγια (συνήθως χωρίς να αναφέρεται η πηγή).  Μέχρι και με άλλη υπογραφή το είδα αναρτημένο. Come on boys! Είμαι σίγουρη ότι μπορείτε να κάνετε και μόνοι σας υπέροχες εργασίες για το διασκεπτήριο!  

Το Διασκεπτήριο ή Σκοτεινός Θάλαμος, αποτελεί ένα από τα πιο σημαντικά κομμάτια της Τεκτονικής Μύησης. Πρόκειται για ένα σκοτεινό δωμάτιο, στο οποίο ο/η υποψήφιος/α οδηγείται και στο οποίο παραμένει για αρκετή ώρα, πριν εισέλθει στον Ναό.

Το μαύρο, πένθιμο χρώμα που επικρατεί μέσα στο Διασκεπτήριο, καθώς και το σκοτάδι που φωτίζει μόνο ένα αναμμένο κερί, το κρανίο και τα οστά, το δρεπάνι, η κλεψύδρα που θυμίζει την θνητότητα και το παροδικό της ζωής, δικαίως παραπέμπουν σε σκέψεις που αφορούν στο θάνατο. Είναι ο Κρόνος, ο Χρόνος, και η πρώτη φάση του Solve, η σήψη. Η  εικόνα του Πετεινού, υπόσχεται την αφύπνιση των δυνάμεων που βρίσκονται σε λήθαργο, το τέλος της νύχτας και τον ερχομό του φωτός. «Εγκαρτέρηση» και «Εγρήγορση» οι λέξεις που είναι γραμμένες κοντά του.

Πρόκειται για έναν συμβολικό τάφο, όπου όμως ο υποψήφιος καλείται να εγκαταλείψει την βέβηλη ζωή και να εισέλθει σε μια νέα, αυτή του μυημένου που θα αναζητήσει την αλήθεια και τη σοφία. Ο συμβολικός αυτός τάφος, όπως και οι μυήσεις των Αρχαίων Μυστηρίων σε σπηλιές, παραπέμπει στη μήτρα. Είναι ο θάνατος του παλαιού εαυτού και η δεύτερη γέννηση, επομένως και η νέα συνείδηση. Και αλήθεια, τι άλλο από αυτό τον συμβολισμό έχουν όλοι αυτοί οι μύθοι και οι αλληγορίες της κατάβασης στον Άδη;

Ας κάνουμε εδώ μια πολύ ενδιαφέρουσα παράθεση από ένα απόσπασμα της Blavatsky: «Ο εσωτερικός μύθος του Ηρακλή και του Θησέα που κατεβαίνουν στις περιοχές της Κόλασης, το ταξίδι του Ορφέα στον Άδη, ο οποίος βρήκε το δρόμο του χάρη στη δύναμη της λύρας του, εκείνο του Κρίσνα και, τέλος εκείνο του Χριστού που «κατέβηκε στην Κόλαση»  και «αναστήθηκε εκ νεκρών» την τρίτη μέρα» (…)  «Από μυστική άποψη, η αλληγορία αυτή συμβολίζει τα μυητικά τυπικά που τελούνταν μέσα στις κρύπτες του Ναού, οι οποίες ονομάζονταν «κατώτερος κόσμος» (Άδης). Ο Βάκχος, ο Ορφέας, ο Ασκληπιός και όλοι οι άλλοι επισκέπτες της κρύπτης κατέβαιναν όλοι στον Άδη, από όπου επέστρεφαν την τρίτη μέρα, επειδή όλοι τους ήταν Μυημένοι.»

Ο Ορφέας στον Άδη

Αυτό το δωμάτιο, ο συμβολικός τάφος, που παραπέμπει σε σπηλιά και στη μήτρα, είναι το στοιχείο της Γης. Με αυτό το στοιχείο εξάλλου θα ασχοληθεί ο υποψήφιος αρχικά, καθώς καλείται να ενεργοποιήσει τις λανθάνουσες δυνάμεις του φέρει μέσα του.  Στη γη εισέρχεται, ως σπόρος, για να θυμηθούμε και τα Ελευσίνια Μυστήρια και εκεί υφίσταται τη σήψη, καθώς φυτεύεται στο έδαφος, για να εγκαταλείψει το περίβλημά του και ενωμένος με τις δημιουργικές δυνάμεις της γης, να μεταμορφωθεί σε ένα νέο φυτό, ένα νέο ζωντανό οργανισμό.  Αυτός ο τάφος θα λέγαμε πως είναι ταυτόχρονα και ο αλχημικός Αθάνορας, εκεί όπου θα τελεστεί η μεταστοιχείωση. 

Παρόντα και τα αλχημικά σύμβολα : 

Υδράργυρος (ο πετεινός, πτηνό αφιερωμένο στον Ερμή), Θείο, Άλας.

Υδράργυρος, η θηλυκή αρχή, η υδάτινη φύση.

Θείο, η αρσενική αρχή, η πύρινη φύση.

Άλας, το σταθερό μέρος του όντος, η διαμορφωτική φύση, η εξισορρόπηση των δυο ανταγωνιστικών ενεργειών.

Ή αλλιώς, με την ψυχολογική ερμηνεία που δίνει ο Regardie:

Υδράργυρος, ο νους, η συνείδηση.

Θείο, το συναίσθημα, οι παρορμήσεις.

Άλας, το φυσικό σώμα, το όχημα.

Τα σύμβολα του Θείου, του Άλατος και του Υδραργύρου

Γραμμένο στον μαύρο τοίχο το ακρωνύμιο V.I.T.R.I.O.L (Visita Interiora Terrae Rectificando Invenies Occultum Lapidem), «Επισκέψου το εσωτερικό της γης, και ανορθωμένος να ανακαλύψεις την κρυμμένη λίθο» και διάφορες φράσεις που καλούν τον υποψήφιο να διαλογιστεί πάνω στην αποδέσμευση από τη βέβηλη ζωή και την αναγέννησή του ως αφυπνισμένο ον.

Στο τραπέζι μπροστά του υπάρχει ένα κομμάτι ψωμί και νερό. Αυτή είναι η σπονδή του υποψήφιου, που οφείλει να μάθει την απλότητα στην καθημερινή του ζωή, μιας και ο κύριος στόχος του από εδώ και πέρα δεν θα είναι απλά η ικανοποίηση της φυσικής πτυχής του. Ο άρτος μας παραπέμπει και πάλι στα Ελευσίνια Μυστήρια, μιας και το σιτάρι είναι το ιερό σύμβολο της Δήμητρας. Επίσης, συμβολίζει την ανυψωμένη σάρκα, όπως το ύδωρ συμβολίζει την πνευματική τροφή. 

Στο ίδιο τραπέζι καλείται να γράψει τη «Διαθήκη» του, να απαντήσει στις ερωτήσεις σχετικά με τα καθήκοντά του απέναντι στο Θεό, στον εαυτό του και στους συνανθρώπους του. Αυτές οι απαντήσεις δεν θα παραμείνουν απλές επιθυμίες. Είναι το χρέος που επωμίζεται για όλη τη διάρκεια της διαδρομής του, προς τον ανώτερο τρόπο ύπαρξης. 

«Όμως αυτό το πέρασμα μέσα στο μαύρο σηματοδοτεί για τον αναζητητή την συνειδητοποίηση μιας πραγματικότητας : Στα τρίσβαθα του ίδιου του του εαυτού, μέσα στην δική του αναζήτηση, είναι και θα είναι μόνος έως το τέλος.»  (Απόσπασμα από το βιβλίο : «Η μυητική αφύπνιση»)

Για περισσότερα σχετικά με το θέμα μπορεί κανείς να ανατρέξει στα εξής βιβλία :

Manly P. Hall – The lost keys of Freemasonry

Oswald Wirth – Το βιβλίο του τέκτονος μαθητού

Η μυητική αφύπνιση, τόμος Ι (έκδοσεις Κυβέλη)

H. P. Blavatsky - Η προέλευση του Τυπικού στην εκκλησία και στον τεκτονισμό

Israel Regardie – Η φιλοσοφική λίθος και το Δέντρο της Ζωής

Μύηση και Θάνατος (Β' Μέρος)

Το παρακάτω κείμενο είναι η συνέχεια του άρθρου του Tommy Westlund. Διαβάστε το Α' μέρος εδώ :
Μύηση και Θάνατος (Α' μέρος - ΙΑΟ κύκλοι)

Φύλακες άγγελοι και δαίμονες

Μια από τις μυστικιστικές εμπειρίες του Malkuth, της χαμηλότερης Σεφίρα του Δέντρου της Ζωής, είναι το όραμα  του Άγιου  Φύλακα Άγγελου *. Αυτό το όραμα έρχεται πολύ νωρίς στην εργασία, και προορίζεται μεταξύ άλλων, ως πηγή έμπνευσης και ως άστρο οδηγός. Καθόλου δεν είναι ένδειξη ότι κάποιος είναι στη σωστή διαδρομή. Η εμπειρία μου είναι ότι υπάρχει μια παραμελημένη πίσω πλευρά αυτής της εμπειρίας, το όραμα της σκιάς ή αλλιώς του δαίμονα.

Steven Kenny - The Shadow

Όταν το όραμα του Άγιου Φύλακα Άγγελου βιωθεί συνειδητά, η σκιά ή δαίμονας εμφανίζεται συνήθως σε ένα ασυνείδητο επίπεδο (η επαφή/σύγκρουση του εαυτού με τη σκιά). Με ψυχολογικούς όρους μπορεί να συγκριθεί με τις πρώτες επαφές μεταξύ του συνειδητού εαυτού ή «Εγώ» και του Ανώτερου Εαυτού. Κάποιοι φοβούνται τόσο πολύ με αυτή την εμπειρία ώστε απομακρύνονται αμέσως από την εργασία που τους οδήγησε εκεί. Για πολλούς άλλους όμως, η συνειδητή και θετική εμπειρία του Φύλακα Άγγελου θεωρείται ισχυρότερη ή σημαντικότερη, οπότε η εργασία μπορεί να συνεχιστεί για περισσότερο χρόνο. 

*Σημ. μτφρ. : Ο όρος «όραμα του Άγιου Φύλακα Άγγελου» εδώ, δεν αναφέρεται στην εμπειρία της Γνώσης και Επικοινωνίας με τον Άγιο Φύλακα Άγγελο που αντιστοιχεί στο Tiphareth. Η λέξη "όραμα" (vision) χρησιμοποιείται μάλλον συμβατικά και εννοεί τη λαχτάρα που αποκτά ο μυημένος για να γνωρίσει τον Άγιο Φύλακα Άγγελό του. Όπου χρησιμοποιείται η λέξη «όραμα» εδώ, καλύτερα να μην θεωρήσουμε ότι κάνει λόγο για όραμα με τη στενή έννοια του όρου. Επίσης, σχετικά με αυτό που υποστηρίζει ο συγγραφέας, ότι δηλαδή αυτό το γεγονός συμβαίνει νωρίς, θα μπορούσαμε να βάλουμε ως αντίλογο την άποψη ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει, καθώς το πόσο καιρό θα πάρει στον καθένα να βγει από το Malkuth, είναι κάτι εντελώς προσωπικό. (Ευχαριστώ τους φίλους που έκαναν τις παρατηρήσεις αυτές). 

Όταν αυτά τα οράματα έχουν εμφανιστεί, συνειδητά ή ασυνείδητα, ο μυημένος τείνει να προβάλει τις εμπειρίες αυτές στο περιβάλλον. Έτσι, η θετική εμπειρία συχνά προβάλλεται στην παράδοση συνολικά ή σε μια ή περισσότερες αρχές μέσα στο Τάγμα (για παράδειγμα τον Ιεροφάντη του Ναού). Η αρνητική εμπειρία τείνει να προβληθεί εξωτερικά, είτε σε άλλες παραδόσεις ή κοινωνίες, είτε σε μέλη και φίλους που θεωρεί τυφλούς ή ανίδεους με διαφορετικούς τρόπους. Κατά συνέπεια, ο μυημένος ενδυναμώνεται με τη δημιουργία ενός εξωτερικού εχθρού και το κοινό στοιχείο αυτών των εχθρών είναι ότι δεν ακολουθούν τον «αληθινό» ή «σωστό» τρόπο, δεν υπακούνε στο σωστό θεό, δεν έχουν το σωστό ήθος κλπ. Αυτές οι τάσεις είναι αρκετά εύκολο να παρατηρηθούν μέσα στον κόσμο συνολικά, αλλά είναι εξίσου πραγματικές μέσα στις ομάδες και στα άτομα που θεωρούν τους εαυτούς τους στο δρόμο προς την ολική αυτογνωσία.  Στον απόκρυφο κόσμο, οι αποκαλούμενες «λευκές» και «μαύρες» κοινωνίες ή ομάδες έχουν χρησιμοποιήσει  σε όλη τη διάρκεια των εποχών τέτοιου είδους προβολές οι μεν πάνω στους δε. Σε αυτή τη φάση, η ομάδα ή η παράδοση που ανήκει κάποιος θεωρείται «πάντα» ότι είναι αυτή που πραγματικά καταλαβαίνει τον τρόπο που λειτουργούν τα πράγματα και αυτή που έχει πρόσβαση στην πραγματική δύναμη και σοφία (άσχετα αν αυτά θεωρούνται ότι προέρχονται από το Θεό ή το Σατανά, την υψηλότερη συνείδηση ή το ασυνείδητο, το φως ή το σκοτάδι κλπ) ενώ η άλλη πλευρά τυφλώνεται από το δικό της σκοτάδι και είναι αρκετά ή εντελώς χαμένη.

Αυτές οι «μαύρες» ή «σκοτεινές» ομάδες λοιπόν, τείνουν να μετατοπίζουν το συμβολισμό και να επικεντρώνουν όλη τη συνειδητή δύναμη στη σκιά ή  δαίμονα, ενώ το όραμα του φύλακα αγγέλου καταστέλλεται σε ένα ασυνείδητο επίπεδο. Κατά αυτό τον τρόπο, και στις δυο περιπτώσεις το ασυνείδητο κυβερνά και ελέγχει. 

Αναπαράσταση της συνολικής ψυχής κατά τον Jung

Όσο περισσότερο κάποιος εργάζεται, ώστε να αποκτήσει συνειδητή και καθαρή επαφή με οποιοδήποτε από αυτά τα αντίθετα, τόσο πιο αναπόφευκτη είναι η προσέγγιση της συνάντησης με την άλλη πλευρά. Αυτή η συνάντηση τείνει να κλιμακωθεί κατά τη διάρκεια των ΙΑΟ αρχών και αργά ή γρήγορα καταλήγει στη «Σκοτεινή Νύχτα της Ψυχής» και στη συνάντηση με τον Φύλακα του Κατωφλιού. Έπειτα, αυτό το στάδιο πρέπει να περάσει, προκειμένου να φθάσει στο Tiphareth  ή Ηλιακή συνείδηση. Στην κλασσική εργασία του Αbra-Melin, στην οποία ο εξασκών προσπαθεί να επιτύχει την πλήρη επαφή και συνομιλία με τον Άγιο Φύλακα Άγγελό του/της μέσα σε έξι μήνες, αυτή η ευχάριστη επαφή συνεπάγεται με το να μείνει κανείς μόνος και να καλέσει τις σκοτεινές δυνάμεις μέσα και έξω από αυτόν, κατά συνέπεια να μπορέσει να συναντήσει, να αποδεχθεί και να ενσωματώσει «την άλλη πλευρά του νομίσματος». Όπως και στον βέβηλο κόσμο, ακόμη και τα απόκρυφα δυνατά φώτα ρίχνουν μεγάλες σκιές. 

Η Σκοτεινή Νύχτα της Ψυχής   

Όσες περισσότερες φορές βιώνονται οι ΙΑΟ αρχές, τόσο πιο κοντά φτάνει κανείς στην αναπόφευκτη και τρομακτική κατάσταση που λέγεται Σκοτεινή Νύχτα της Ψυχής. Κατά τη διάρκεια των φάσεων του Άποφι, μπορεί κανείς να πάρει μια γεύση αυτής της κατάστασης, αλλά η διαφορά είναι τόσο ακραία και γιγάντια ώστε είναι πολύ δύσκολο να πιστέψει ή να αποδεχθεί κανείς ότι αυτό είναι ένα μέρος της διαδικασίας. Η νύχτα μπορεί να βιωθεί ως ένα κενό, όπου όλα -  με έμφαση στο όλα - που έχουν βιωθεί και γίνει αισθητά ως σημαντικά μέχρι τώρα, έχουν χάσει εντελώς το νόημά τους. Δεν υπάρχει φως πουθενά, τίποτα που να ελκύει, τίποτα που να ενδιαφέρει και τίποτα που να σημαίνει οτιδήποτε. Είναι τόσο άνευ νοήματος το να πεθάνει κανείς, όπως και το να ζει (το να ζει ίσως δεν είναι μια ταιριαστή περιγραφή εδώ παρόλα αυτά). Όσο περισσότερο η νύχτα προχωρά, τόσο πιο πεπεισμένος είναι κάποιος ότι η κατάσταση δεν θα αλλάξει ποτέ. 

Η κατάσταση μοιάζει σαν να είναι κανείς ένα ζόμπι που προσπαθεί μηχανικά να διατηρήσει μερικές πτυχές της ζωής του, όπου ο φόβος έχει αντικαταστήσει την σφοδρή επιθυμία και τη θέληση. Με ψυχολογικούς όρους μπορεί να συγκριθεί με την αντιστροφή των ιεραρχιών του Maslow και εκεί που κάποιος πριν εργαζόταν με την ανάγκη για αυτοπραγμάτωση και υπερβατικότητα, τώρα ξαφνικά βρίσκεται να εργάζεται με τις πιο βασικές φυσιολογικές ανάγκες. 

Μια μεγάλη διαφορά μεταξύ αυτής της κατάστασης και της προηγούμενης φάσης του Άποφι είναι επίσης ο βαθμός και η έκταση που ο κόσμος γύρω επηρεάζεται. Υπάρχει όχι μόνο μια υποκειμενική διαδικασία, η οποία σε αυτή την περίπτωση θα μπορούσε να εξηγηθεί και αγνοηθεί, αλλά και μια αντικειμενική διαδικασία. Αυτή μπορεί να εκδηλωθεί για παράδειγμα με το να ληστευθεί ή να χτυπηθεί κάποιος, να χάσει τη δουλειά του ή το διαμέρισμά του, να έχει κάποιο σωματικό ατύχημα (αυτοκινητιστικό, πτώση κλπ) ή διαφορετικές ασθένειες ή οι σημαντικές σχέσεις του ξαφνικά και απότομα να λάβουν τέλος, συχνά με μάχες και σκληρά συναισθήματα. Είναι σαν ολόκληρο το περιβάλλον και ο κόσμος του μυημένου να φροντίζει, ώστε αυτός να μην μπορεί να δραπετεύσει από την αναζήτηση της ενδόμυχης ψυχής. Όσο περισσότερο κάποιος προσπαθεί να δραπετεύσει από την διαδικασία σε αυτό το στάδιο (με τη βοήθεια φανταστικών ενδιαφερόντων, ναρκωτικών, ταξιδιών κλπ) τόσο περισσότερο το συναίσθημα της ολικής έλλειψης νοήματος ροκανίζει από το εσώτατο προς το εξώτατο της ύπαρξής του, έως ότου είναι τόσο άνευ νοήματος να συνεχίσει να δραπετεύει, όσο επίσης και το να σταματήσει και να εγκαταλείψει. Γιατί αυτή η μάχη δεν μπορεί ποτέ να κερδηθεί μέσω της διαφυγής ή της βίας, ανεξάρτητα από το πώς αυτά εκδηλώνονται. Και οι δυο πλευρές της μάχης είναι ο εαυτός του. Ο πειρασμός να χρησιμοποιηθούν διαφορετικές μορφές βίας δεν θα πρέπει να υποτιμηθεί, καθώς τελικά είναι κανείς έτοιμος να κάνει οτιδήποτε για να σταματήσει την πίεση που τον καταστρέφει. Πράγματα που «κανονικά» κάποιος ποτέ δεν θα σκεφτόταν, σε αυτές τις συνθήκες όχι μόνο τα σκέφτεται αλλά είναι και σαδιστικά εμπνευστικά. Η διαδικασία εδώ προβάλλεται στο περιβάλλον. Έπειτα πονάει τόσο πολύ να καταλάβει κανείς ότι όλη η προσπάθεια και η εργασία να γνωρίσει τον εαυτό του, τον κόσμο και την πραγματικότητα (ή οποιοδήποτε μοτίβο μπορεί να έχει ή είχε) έχει φέρει εμπρός αυτή την κρίση.  

Το μόνο που θέλει κανείς όταν είναι παρών στη νύχτα είναι να αλλάξει το κενό μέσα και έξω από αυτόν σε κάτι που να επαναφέρει την ουσία στη ζωή του ξανά. Το πρόβλημα ωστόσο είναι ότι, αν αυτό πετύχει, είναι μια διαφυγή, γιατί ο στόχος εδώ είναι να εξερευνηθεί αυτό το κενό και να αποκρυσταλλωθεί. Αφού επιτευχθεί αυτό, μπορεί ο μυημένος σιγά σιγά να αρχίσει να σηκώνεται, χωρίς να δραπετεύει από τον εαυτό του και χωρίς να πέφτει πάλι κάτω μέσα στη δίνη.

Αυτή η αποκρυστάλλωση είναι κάτι που πρέπει να καταλάβει και να αντιληφθεί ο ίδιος ο μυημένος, ακόμα και αν όλη η ύπαρξή του κραυγάζει προς τα έξω για βοήθεια από το περιβάλλον. Μια συμβολική περιγραφή μπορεί να το επεξηγήσει αυτό. Στη δική μου εμπειρία αυτού του σταδίου έβλεπα τον εαυτό μου να περπατά σε ένα λόφο ενός βουνού, εκτεθειμένος σε καιρικές δυνάμεις, οι οποίες κυριολεκτικά με απειλούσαν και προσπάθησαν να με ρίξουν από το βουνό. Όλη η ενέργειά μου διοχετευόταν απελπισμένα στο να προσπαθήσω να σταθώ στο στενό λόφο και ούτε έβλεπα ούτε με ενδιέφερε αν προχωρούσα προς τα εμπρός ή προς τα πίσω. Σε αυτές τις στιγμές, που ο άνεμος αυξανόταν σε δύναμη τυφώνα γύρω μου, έψαχνα και δεν ήθελα τίποτε άλλο περισσότερο, από την ανακούφιση από ένα στενό φίλο, έτσι ώστε όχι μόνο να μπορέσω να αποφύγω την πτώση από το βάραθρο, αλλά και να πάρω μια αναβολή από την εσωτερική και εξωτερική πίεση που συνέτριβε την ύπαρξή μου. Εντούτοις, κάθε τέτοια προσπάθεια να σύρω κάποιον άλλο μέσα και λίγο ή πολύ να κρατηθώ απεγνωσμένα από αυτό το πρόσωπο, οδήγησε μόνο στο ότι σύντομα εκτέθηκα σε μια ακόμα βαρύτερη θύελλα και ένιωσα ακόμα πιο μόνος από ότι πριν. Βίωσα πως η κατάστασή μου τρόμαξε συγκεκριμένους ανθρώπους του περιβάλλοντός μου και η βοήθεια που προσπάθησαν να μου δώσουν με συνέτριψε ακόμα περισσότερο. Μετά από ακόμα περισσότερη θλίψη και οδύνη κατάλαβα ότι δεν μπορούσα να αποδώσω την ευθύνη σε κάποιον άλλο, καθώς αυτό το γεγονός σήμαινε διαφυγή από τον εαυτό μου και τη διαδικασία που ήταν δικό μου θέμα να τη διαχειριστώ και να την υπομείνω. Επιστρέφοντας στον οπτικό συμβολισμό, κατάλαβα τη διαφορά μεταξύ της υποστήριξης και της προσκόλλησης στο περιβάλλον μου. Όταν το τελευταίο έγινε μια συμπεριφορά διαφυγής, το πρώτο ήταν σε θέση να με βοηθήσει όταν ο άνεμος ήταν στην αιχμή του. Έτσι, μετατόπισα την εστίαση από το περιβάλλον στην εσώτατη ύπαρξή μου και το τρομακτικό κενό που την γέμιζε. Με το να κάνω αυτό, το κενό μπορούσε να διερευνηθεί, να γίνει καλύτερα κατανοητό και σιγά σιγά να αποκρυσταλλωθεί.

David Scott - Night

Ο Φύλακας του Κατωφλιού

Εντούτοις, για να είναι κάποιος σε θέση να φθάσει σε εκείνο το σημείο, σε μια διαδικασία όπως αυτή, πρέπει εκτός από την προαναφερθείσα ολική κατάθλιψη, να υπομείνει τη συνάντηση με τον Φύλακα του Κατωφλιού. Αυτές οι συναντήσεις, που είναι κατά γενική ομολογία περισσότερες από μια, μπορούν μερικές φορές να εισάγουν τη σκοτεινή νύχτα και μερικές φορές μπορούν να είναι αυτό που σταματά την απερίσκεπτη πτώση και φέρνουν κάποιο είδος εδάφους κάτω από τα πόδια. Ο Φύλακας μπορεί να ειπωθεί ότι συνοψίζει όλους τους φόβους, τους ενδοιασμούς και τις κατασταλμένες διαδικασίες που ούτε θέλει κανείς, ούτε είναι σε θέση να αναγνωρίσει ούτε να αποδεχτεί. Επομένως η συνάντηση μπορεί να βιωθεί ως πολύ τρομακτική και να εκπλήξει. Όπως στη σκοτεινή νύχτα της ψυχής, ο Φύλακας είναι σε θέση να ενοχλήσει το αντικειμενικό περιβάλλον – επομένως τα υποκειμενικά όρια πάλι υπερβαίνονται. Δεδομένου ότι ο Φύλακας είναι μια προσωπική δημιουργία (γεγονός που επίσης υπαινίσσεται το κλειδί για να υπερνικηθεί), κάθε φύλακας και η μορφή που παίρνει, όπως και η συνάντηση με αυτόν είναι εντελώς μοναδικά. Προσωπικά, έμεινα έκπληκτος από το πόσο αντικειμενική και πραγματική ήταν η μορφή του Φύλακά μου αλλά επίσης και ότι, σε μεγάλο βαθμό «έπαιξε» πάνω στο συμβολισμό της παράδοσης που είχα ακολουθήσει για πολλά χρόνια. Ωστόσο πιστεύω ότι μια λεπτομερής έκθεση αυτών των συναντήσεων δεν εξυπηρετεί κανένα σκοπό. Επιπλέον, υπάρχει ο κίνδυνος να δημιουργήσει κανείς μια εικόνα αυτού που πιστεύει ότι είναι ο Φύλακας και με αυτόν τον τρόπο να περιορίσει την προσωπική εμπειρία του ίδιου πράγματος. Όταν η συνάντηση συμβαίνει, είναι τόσο έντονη ώστε, κατά γενική ομολογία, δεν αφήνει καμιά αμφιβολία για το τι έχει συμβεί, δεδομένου όμως ότι δεν τρομάζει κανείς τόσο, ώστε να γυρίσει πίσω ολόκληρη την εργασία. 

Η συνάντηση με το Φύλακα τείνει να εμφανιστεί κατά τη διάρκεια μιας περιόδου τριών έως εννέα με δεκαοκτώ μήνες (και πάλι ανάλογα με την ατομική συμπεριφορά και τις ατομικές διαφορές). Κατά τη διάρκεια αυτής της χρονικής περιόδου, το άτομο είναι ακόμα παρών μέσα στη σκοτεινή νύχτα, η οποία περιέχει βαθμιαία και ταυτόχρονα τόσο τις λάμψεις του φωτός όσο και της ελπίδας, αρχικά μόνο μερικές, έπειτα ακόμα περισσότερες, γεγονός που δείχνει ότι η Χρυσή Αυγή πλησιάζει. Παράλληλα με τις συγκρούσεις με τον Φύλακα του Κατωφλιού, η επαφή με τον Άγιο Φύλακα Άγγελο (Ανώτερο Εαυτό) μπορεί να ενταθεί και μπορεί κανείς κυριολεκτικά να βιώσει τη ρίψη μεταξύ φωτός και σκοταδιού, ελπίδας και απελπισίας. Πολλές φορές μπορεί κανείς να πιστέψει ότι έχει περάσει μέσα από τη νύχτα και έχει εισέλθει στην αυγή, μόνο για να ανακαλύψει το επόμενο λεπτό ότι βρίσκεται μέσα στη σκοτεινή νύχτα και πάλι. 

Αυτή η φάση μπορεί να γίνει ευκολότερη με κάποια απομόνωση από τον έξω κόσμο. Χωρίς αμφιβολία βιώνεται μια πολύ σκληρή περίοδος και αν κάποιος έχει ταυτόχρονα κοινωνικές απαιτήσεις να εκπληρώσει, εργασία ή σπουδές για να συγκεντρωθεί, οικογένεια να φροντίσει κλπ, μαζί με όλα τα άλλα που αποτελούν μια «κανονική» ζωή, η πίεση πάνω στο ερμητικό δοχείο, μέσα στο οποίο πραγματοποιείται η διαδικασία, ίσως να είναι τόσο έντονη που το δοχείο κυριολεκτικά να ραγίσει. 

Η κοινωνία μας προφανώς δεν είναι κατασκευασμένη ώστε να κάνει αυτή τη διαδικασία ευκολότερη, αλλά μπορεί να είναι ένα μεγάλο πλεονέκτημα, στο βαθμό που είναι δυνατό, ώστε να περιοριστεί ο κόσμος σε ρυθμό με την εντατικοποίηση της διαδικασίας. Ας σημειωθεί ωστόσο, ότι η ένταση της εργασίας δεν είναι διαρκής. Περίοδοι δυνατής θερμότητας μπορούν να ακολουθηθούν από περιόδους ανάρρωσης, προτού να είναι η ώρα ξανά να αυξηθεί πάλι η πίεση στο δοχείο. 

Περαιτέρω, αν παραχθεί υπερβολική ένταση και θερμότητα κατά τη διάρκεια της συνάντησης ή της νύχτας γενικά, ο κίνδυνος είναι να καεί κυριολεκτικά κανείς. Και πάλι είναι μεγάλης σπουδαιότητας να δοθεί προσοχή τόσο στο σώμα όσο και στην ψυχή και να επιδιώξει να προσαρμόσει τις εξωτερικές περιστάσεις σύμφωνά με την εσωτερική διαδικασία. 

Αν κάποιος δεν αντέξει τη συνάντηση με το φύλακα, στην καλύτερη των περιπτώσεων, αρχίζει και πάλι από την αρχή σε αυτή την παρούσα ζωή. Σε περιπτώσεις που κάτι τέτοιο δεν είναι δυνατό, η υπόλοιπη ζωή μετατρέπεται σε μια διαφυγή από τον εαυτό, όπου οι εσωτερικές διαδικασίες συνεχώς προβάλλονται εξωτερικά. Αυτή η κατάσταση μπορεί δίχως υπερβολή να περιγραφεί σαν να είναι κανείς σκλάβος της σκιάς του. 

Αλχημεία - Το ερμητικό δοχείο 

Μια Χρυσή Αυγή

Μέσα στη σκοτεινή νύχτα της ψυχής όλα όσα έχει βιώσει ή πιστέψει κανείς επαναξιολογούνται. Οι σχέσεις, η θέση κάποιου μέσα στον κόσμο, από το πιο μικρό και πιο ασήμαντο μέχρι το πιο μεγάλο και το πιο σημαντικό. Όλη η προσωπική εργασία έχει έτσι οδηγήσει προς την καταστροφή εκείνων των μασκών και αυταπατών που κάποιος έχει χρησιμοποιήσει προς τον εαυτό του και το περιβάλλον. Η εργασία που σταδιακά ακολουθείται, είναι να χτίσει κανείς τον εαυτό του ξανά, ως ένα άτομο που έχει αντιμετωπίσει το θάνατο μέσα στη ζωή και έχει αναγεννηθεί. Η κρίσιμη καμπή μπορεί να εμφανιστεί αφότου κανείς έχει πετύχει τον καλπασμό μέσα στη διαδικασία του προσωπικού σύμπαντος  και με αυτό τον τρόπο να έχει ανακαλύψει και αποτελέσει το κέντρο του κόσμου ως παγκόσμιος ομφαλός, ως axis mundi. Από αυτό το σημείο συμβαίνει η αναδημιουργία και η επαναοικοδόμηση του κόσμου, του σύμπαντος και η επόμενη διαδικασία εμφανίζεται. Έχει επισκεφτεί και βρει το εσωτερικό της Γης και με την κάθαρση έχει βρει το Γκράαλ, το οποίο επιστρέφεται πίσω στον κόσμο πάλι. 

Οι πρώτοι υπαινιγμοί ότι η διαδικασία πρόκειται να αφήσει τη νύχτα είναι συχνά το γεγονός ότι ο υποψήφιος τολμά να ξανακοιτάξει μπροστά. Με τη γνωριμία εκείνων των κομματιών του εαυτού, τα οποία νωρίτερα ήταν αδιανόητο να υπάρξουν, αυτό το συνειδητό φως μπορεί να βοηθήσει στην εμφάνιση του φωτός στο τούνελ, και με αυτό τον τρόπο να βοηθήσει προς μια νέα αυτοπεποίθηση. Η λεπτή πρόκληση είναι έπειτα το να δημιουργήσει και να διαμορφώσει τον εαυτό και πάλι, καθώς και το να μην επαναλάβει τα πρότυπα που ανακαλύφθηκαν κατά τη διάρκεια της νύχτας. 

Επιστρέφοντας στην ιεραρχία των αναγκών του Maslow, μπορεί κανείς εδώ, βήμα βήμα, να οικοδομήσει μια νέα βάση για την πλήρη ύπαρξη, από την οποία (βάση) στηρίζεται και αρχίζει η εργασία που ακολουθεί. Δεδομένου ότι τα περισσότερα πράγματα στη ζωή έχουν επαναξιολογηθεί κατά τη διάρκεια της διαδικασίας και κατά τη διάρκεια της νύχτας, η εργασία εδώ είναι το να τολμήσουν αυτές οι αλλαγές να φανερωθούν στη ζωή κάποιου.  Μπορεί να επιδιώξει με διαφορετικούς τρόπους να συνδυάσει τα άκρα που λαμβάνουν τη μορφή του πνεύματος και της ύλης, τα οποία έχουν κάνει τη μάχη τους στα διαφορετικά στρώματα της συνείδησης και βάσει αυτής της σοφίας που προέρχεται από μια βαθιά, διαισθητική και πεπειραμένη κατανόηση, να εργαστεί στο να πνευματικοποιήσει το σώμα και να υλικοποιήσει το πνεύμα. Κάνοντας αυτό, η εργασία αυξάνεται προς το επίπεδο της δημιουργίας της Λίθου των Σοφών και την επίτευξη της Αληθινής Σοφίας, του Υπέρτατου Αγαθού (Summum Bonum). 

Άντε, τα καταφέραμε!